Πού πάει η Τουρκία, τι να προσέξει η Ελλάς

Χρέος της χώρας μας είναι να αρχίσει σταδιακά επιχείρηση απεξάρτησης από την εξωτερική πολιτική της Αγκυρας και να πάψει έτσι να ετεροπροσδιορίζεται

H κατάσταση στην Τουρκία παροξύνεται. Οχι όμως οικονομικά. Μπορεί η λίρα να βρίσκεται σε οικτρή κατάσταση συγκριτικά με το σκληρό ευρώ και (έκπληξη) να κατακλύζεται κάθε Σαββατοκύριακο η Αλεξανδρούπολη από χιλιάδες γείτονες που αγοράζουν παιχνίδια στα Jumbo για τα παιδιά τους, κινητά και ipad στον Γερμανό για τους εαυτούς τους, ενώ καταναλώνουν ελεύθερα αλκοόλ και μοσχαρίσιο κρέας στις ταβέρνες μας, ωστόσο αξιόπιστοι παράγοντες της αγοράς μάς ενημερώνουν ότι οικονομική κατάρρευση δεν προβλέπεται. Ευρωπαϊκές δυνάμεις μεταξύ των οποίων και η Ισπανία φέρεται ότι αγόρασαν μαζικά τουρκικά ομόλογα με υπόδειξη της Γερμανίας και να έδωσαν με τον δανεισμό τους γερή ανάσα στην οικονομία της. Στην οποία Γερμανία χρωστούσε χάριτες η Μαδρίτη, καθώς σε προηγούμενες στροφές σταθεροποίησε τις τράπεζές της. Η στρατηγική σχέση της Αγκυρας με το Βερολίνο αποδεικνύεται σωτήρια. Οικονομικά, λοιπόν, δεν προβλέπονται εξελίξεις. Ούτε και κοινωνικά. Παρά τον παρατεταμένο αναβρασμό. Η Τουρκία, όπως λένε αυτοί που ξέρουν, είναι ασιατική χώρα, όχι ευρωπαϊκή. Ο λαός της έχει σκύψει το κεφάλι μάλλον πειθήνια στο δοβλέτι και δεν αντιδρά παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση Ερντογάν και το κόμμα κλονίστηκαν ισχυρά από το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου. Ως αιτία γι’ αυτή του τη συμπεριφορά προβάλλεται το γεγονός ότι ο πρόεδρος Ερντογάν, παρά τη φθορά του από τη μακρά παραμονή στην εξουσία, έδωσε σύγχρονη εθνική ταυτότητα στην Τουρκία και πιστωτικές κάρτες στους Τούρκους. Το αίσθημα του πατριωτισμού είναι ιδιαιτέρως αυξημένο. Απόδειξη; Η λέξη «πατρίδα» έγινε δόγμα.

Η κατάσταση αλλάζει εντυπωσιακά όταν πλησιάζουμε στον σκληρό πυρήνα της εξουσίας. Στους νέους συσχετισμούς που διαμορφώνονται. Αυτούς πρέπει να διαβάσει με προσοχή η Ελλάς. Ξεκινώντας από μία παραδοχή: Οτι τα κεμαλικά κόμματα έχουν επηρεαστεί ιδεολογικά από τη μακρά παραμονή του προέδρου Ερντογάν στην εξουσία και μεταλλάσσονται. Εχουν υιοθετήσει πλήρως το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας»! Ακριβέστερα έχουν ενσωματωθεί σε αυτό. Ταυτόχρονα ο πολιτικός τους λόγος και πράξη έχουν επηρεαστεί καταλυτικά (παρότι κοσμικά κόμματα) από τον ισλαμισμό. Αυτή είναι μια πρώτη μεγάλη μεταβολή που οφείλουμε να έχουμε υπ’ όψιν μας όσον αφορά τα εθνικά μας συμφέροντα: Η εναλλακτική είναι φανατικότερη και χειρότερη από την κρατούσα κατάσταση. Το επισημαίνουμε αυτό γιατί στην πατρίδα μας οι ελίτ έχουν την ψευδαίσθηση ότι οι κεμαλικοί είναι δυτικόφιλοι κοσμοπολίτες και παραπλανιούνται από το γεγονός ότι οι οκτώ αξιωματικοί του πραξικοπήματος επέλεξαν -κατά δήλωσή τους- τη χώρα μας ως προορισμό χορήγησης ασύλου επειδή είναι πιο ευρωπαϊκή από άλλες χώρες. Φενάκη. Την επέλεξαν γιατί είχε τόσο στενούς δεσμούς με τη διακυβέρνηση Μπάιντεν ώστε ήσαν βέβαιοι ότι δεν θα εκδοθούν. 

Μέσα στους κόλπους του κυβερνώντος κόμματος ΑΚP, για να έρθουμε στην ουσία, μαίνεται πλέον η μάχη της διαδοχής του Ερντογάν, ο οποίος έπειτα από 24 χρόνια στην εξουσία στα 72 χρόνια του πολύ θα ήθελε να είχε ξεχωρίσει κάποιος που θα μπορούσε να εγγυηθεί τη συνέχεια της πολιτικής του παρακαταθήκης. Μην ξεχνάμε ότι το 2002 η γείτων ήταν ένα προτεκτοράτο, έρμαιο του ΔΝΤ, τώρα είναι μια περιφερειακή δύναμη της περιοχής. Στην ανάλυσή μας οφείλουμε να λάβουμε υπ’ όψιν μας ότι ο Τούρκος πρόεδρος (λέγεται ότι) έχει επιλέξει ακόμα και το τζαμί που θέλει να γίνει η ταφή του, όταν κάποτε στο βαθύ μέλλον αναχωρήσει από τον μάταιο τούτο κόσμο.

Ακόμα όμως δεν είναι η ώρα να αποχωρήσει καν από την πολιτική. Στην κούρσα της διαδοχής του μετέχει ο («αητός» κατά τους υποστηρικτές του) υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν, ο οποίος έχει άριστες σχέσεις με τη Δύση, ώστε να διευκολύνει τη χώρα του με συμμαχίες. Θρυλείται ότι ο Φιντάν δεν έχει τις καλύτερες των σχέσεων με τον εξ απορρήτων του προέδρου, άνθρωπο ειδικών αποστολών Ιμπραήμ Καλίν, αλλά ανταγωνισμοί αυτού του είδους συμβαίνουν στους σκληρούς πυρήνες της εξουσίας. Δεν είναι κάτι αφύσικο. Μέσα στην οικογένεια Ερντογάν έχουν αναπτυχθεί φιλοδοξίες (τις οποίες παρακολουθεί αγρυπνούσα εκ του σύνεγγυς η ευσεβής σύζυγος του προέδρου Εμινέ) από τον υιό του Μπιλάλ και από τον γαμπρό του Αλμπαϊράκ. (Ο Μπιλάλ είναι φίλος με τον Κώστα Μπακογιάννη, ο οποίος είχε το προνόμιο να συναντήσει τον πρόεδρο μαζί με τον συμφοιτητή του λίγους μήνες μετά το πραξικόπημα στο «Λευκό Παλάτι»).

Τούτων δοθέντων και υπό το φως των τελευταίων εξελίξεων (μετά την καθαίρεση Οζέλ και τον διορισμό προέδρου στο Κεμαλικό Κόμμα, που θεωρείται σε διάρκεια ετών το ιστορικότερο στην Τουρκία) και τα τελευταία λουκέτα σε τηλεοπτικούς σταθμούς όπως ο Sozu (που με την αντιπολιτευτική ρητορεία του βοηθούσε τον πρωθυπουργό να φαίνεται μεγάλος πατριώτης – απώλεια!), φαίνεται να οδεύουμε στον τελευταίο γύρο. Ακόμα και αν ο πρόεδρος είναι ξανά υποψήφιος. Χρέος της Ελλάδας είναι να αρχίσει σταδιακά επιχείρηση απεξάρτησης από την τουρκική εξωτερική πολιτική και να πάψει έτσι να ετεροπροσδιορίζεται. 

Στα χρόνια που έφυγαν οι γείτονες ήταν στα περισσότερα ένα βήμα μπροστά («Γαλάζια Πατρίδα», τουρκολιβυκό, θαλάσσια πάρκα, καλώδιο), με εξαίρεση τα F-35. Δεν κάναμε ποτέ το πρώτο βήμα ακόμη και για τα 12 μίλια. Ετεροπροσδιοριστήκαμε. Οι συμφωνίες με την Αίγυπτο και την Ιταλία, ο θαλάσσιος χωροταξικός σχεδιασμός, η (αμφισβητούμενης αποτελεσματικότητας) αλλαγή στρατηγικής για το καλώδιο ήρθαν έπειτα από τουρκικές πρωτοβουλίες. Δεδομένου ότι εμείς κατά Τσιφόρο «παίζαμε πάντοτε άμυνα με το μυαλό» ενώ οι γείτονες μόνο με την ισχύ, έχουμε ιστορική ευκαιρία μέχρι το 2030 να τα φέρουμε όλα «τούμπα», ανεξαρτήτως κυβερνήσεων και ηγεσιών στην Τουρκία. Μία Τουρκία που καταφέρνει και επιβάλλεται σε εμάς με ρηματικές διακοινώσεις των Γάλλων αλλά έχει αυτή την εποχή απώλειες δοθέντος ότι η Σύνοδος για την Ουκρανία έγινε στο Ντουμπάι και το πιστό Αζερμπαϊτζάν τής κάνει νερά. Παρά τα ερείσματά της στην περιοχή, έχουμε χώρο για να δράσουμε, γιατί προϊόντος του χρόνου αυτό που θεωρεί περικύκλωση την οδηγεί στην απομόνωση. Πρέπει όμως να υιοθετήσουμε το δόγμα του έξυπνου πατριωτισμού. Το δικό μας δόγμα. Δεν θα σας μιλήσω γι’ αυτό σήμερα όμως. Σε επόμενο σημείωμα.