Μπουκέλε, όπως Καπετανάκης

Δεν νομίζω να υπάρχει ρεμπέτικο τραγούδι στο Σαν Σαλβαδόρ, όπου ο πρόεδρος Ναγίμπ Μπουκέλε συνέτριψε την εγκληματικότητα, μετατρέποντας τη χώρα του από μία από τις πιο επικίνδυνες στον κόσμο στην πιο ασφαλή.

Το κάνει όμως με κυλιόμενη Κατάσταση Εκτακτης Ανάγκης, κυβερνώντας με έκτακτες εξουσίες από το 2019, αναστέλλοντας άρθρα του Συντάγματος, εμπλέκοντας τις Ενοπλες Δυνάμεις στον πόλεμο κατά των συμμοριών και έχοντας φτιάξει μια ΜΕΓΑ Φυλακή, για 40.000 (!!) κρατουμένους, όπου οι σκληροί των MS 13, Barrio 18 και άλλων διαβόητων συμμοριών, με πλοκάμια και στις ΗΠΑ, έχουν βρει τον διάολό τους.

Με ακραίες συνθήκες κράτησης, όλοι με λευκά σώβρακα, σε σιδερένια κρεβάτια χωρίς στρώμα, χωρίς επισκεπτήριο, χωρίς προγράμματα αναμόρφωσης, επανένταξης κ.λπ. Μόνο στην Κόλαση θα είναι χειρότερα, και ο σκοπός είναι ο απόλυτος τρόμος, το σπάσιμο των κακοποιών. Το αποτέλεσμα πάντως είναι επανεκλογή του με 86% και ασφαλείς γειτονιές, εκεί που πρώτα οι απλοί άνθρωποι πλήρωναν νταβατζιλίκι – φόρο «προστασίας» στις συμμορίες, απλά για να μπορούν να περπατήσουν στον δρόμο.

Επειτα από ένα Σαββατοκύριακο απίστευτης βίας και δολοφονιών από τους συμμορίτες, 87 δολοφονίες σε τρεις μέρες, ο Μπουκέλε, έχοντας αναλάβει μια χώρα όπου η εξουσία του κράτους είχε καταλυθεί σχεδόν παντού από τις πιο δολοφονικές εγκληματικές οργανώσεις, κήρυξε στρατιωτικό νόμο, συνέλαβε με συνοπτικές διαδικασίες 90.000 καλά παιδιά και μέσα σε λίγα χρόνια έφερε κοινωνική ειρήνη και απογείωσε την ποιότητα ζωής των απλών ανθρώπων, εκμηδενίζοντας το έγκλημα με τρόπους που θα προκαλούσαν εγκεφαλικό στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στην αριστερίλα και στους ΜΚΟτζήδες. Ηδη προκαλούν. Ομως ο Ναγίμπ δεν δίνει δεκάρα.

Αν λοιπόν είχαν μπαγλαμάδες, μπουζούκια και ρεμπέτες στη ΜΕΓΑ Φυλακή, θα τραγουδούσαν στα ισπανικά «Δεν ξανακάνω φυλακή με πρόεδρο Μπουκέλε». Κάτι σαν το δικό μας για τον Καπετανάκη. Ο Ιωάννης Καπετανάκης ήτο σωφρονιστικός υπάλληλος εκ Κρήτης, φόβος και τρόμος των καταδίκων. Είχε διατελέσει διευθυντής των Φυλακών της Παλαιάς Στρατώνας στην Αθήνα, κάπου στη δεκαετία του 1920, μετά στις Φυλακές Συγγρού και στο Επταπύργιο, το κοινώς λεγόμενο τουρκιστί Γεντί Κουλέ, που τόσο έχει τιμήσει η λαϊκή μούσα με μπουζούκια και μπαγλαμάδες.

Γεντί Κουλέ

Προσωπικώς αγαπημένο το «Τα κάστρα του Γεντί Κουλέ τα πήδηξα μια νύχτα». Κατά τον Ηλία Πετρόπουλο, σε αυτόν τον βαρδιάνο, όπως έλεγαν οι παλιοί ποινικοί τους δεσμοφύλακες, από τη βάρδια, αναφέρεται το «Δεν ξανακάνω φυλακή με τον Καπετανάκη, που ‘χει ντούγκλα το μουστάκι». Και δώστε βάση πώς ο λαός αφομοιώνει τον παγκόσμιο πολιτισμό. Ντούγκλα μουστάκι λέγανε αυτό με τις δύο μυτερές άκρες γυρισμένες προς τα πάνω. Ετσι το είχαν ο Αμερικανός σταρ του Μεσοπολέμου Douglas Fairbanks, αλλά και Περικλής Γιαννόπουλος και πολλοί αξιωματικοί και δανδήδες της εποχής.

Από το όνομα του Γιάνκη ηθοποιού το βαφτίσανε και το μνημόνευσε στο τραγούδι αυτό ο Παναγιώτης Μιχαλόπουλος, που το ηχογράφησε το 1975, μαζεύοντας στιχάκια φυλακίσιας προέλευσης, όπως και το «ξυπνώ και βλέπω σίδερα», που σε άλλο, συγκλονιστικό τραγούδι, το «Πέφτουν τα μάνταλα βαριά», τραγούδησε και η αείμνηστη Μαρίκα Νίνου, ίσως η μεγαλύτερη γυναικεία φωνή του λαϊκού τραγουδιού . Τα «μελιτζανιά» είναι από το σκούρο χρώμα της στολής των δεσμοφυλάκων, που φορούσε και ο τρομερός Καπετανάκης, ο οποίος μάλιστα είχε δικαστεί και ο ίδιος για κακοποίηση κρατουμένων.

Υπάρχει και η εκδοχή του αγαπητού φίλου και χαλκέντερου ερευνητή, του Ελευθερίου Σκιαδά, πως το τραγούδι αναφέρεται στον ποινικό Βρασίδα Καπετανάκη από τη Μάνη, και υπάρχει και τρίτη, πως ήταν ο Καλαματιανός Τάσος Καπετανάκης, συγκρατούμενος του Παναγιώτη Μιχαλόπουλου, όταν κι αυτός, άτακτος ων, είχε περάσει από το γκιζντάνι, κοινώς ψειρού, στενή ή απλώς κάγκελα.

Δεν σας λέω πως πρέπει να εφαρμόσουμε μεθόδους Μπουκέλε ή Καπετανάκη, αν ήταν αληθής η δυσοίωνη φήμη του. Ο Μπουκέλε δεν είναι μέλος της Ε.Ε. και στη χώρα του κάποτε ήταν τόσο συχνά τα πραξικοπήματα, που άλλος κυβερνούσε την Παρασκευή και άλλος τη Δευτέρα.

Αυτή η γάτα έπιασε πάντως σχεδόν όλα τα ποντίκια, όμως η δική μας έννομη τάξη και το άμεσο διεθνές περιβάλλον μας δεν θα επέτρεπαν ποτέ τέτοιες λύσεις. Ούτε φυσικά είμαστε σε τέτοια ακραία κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Από την άποψη του Ποινικού Δικαίου έχουν γίνει πολλά βήματα, ιδίως περιστέλλοντας τη σκανδαλώδη ατιμωρησία των πλημμελημάτων, προβλέποντας πλέον εκτιτέα ποινή ως μέρος της συνολικής, ώστε να τελειώσει το αίσχος π.χ. γνωστών ψευτοευπαθών με εκατό δικογραφίες για κλοπές να τρέχουν, στο τέλος να κάνουν συγχώνευση και να μην εκτίουν ούτε μια βδομάδα φυλακή. Οχι πια, όχι στη βάρδια του Φλωρίδη και των συνεργατών του.

Σωφρονισμός

Χρειαζόμαστε όμως ένα κλικ παραπάνω. Κάποιος που ζει ως κατσαπλιάς από παιδί με το έγκλημα, που καταδικάζεται ξανά και ξανά, δεν υπάρχει περίπτωση να σωφρονιστεί. Δεν σας λέω να τον βάλουμε με τα σώβρακα σε ένα στενό κελί χωρίς επισκεπτήριο και προαυλισμό. Πρέπει όμως να βγει εκτός κυκλοφορίας για πάρα πολλά χρόνια. Να μην μπορεί να κλέψει, να πουλήσει πρέζα, να εκπορνεύσει τα παιδιά του, να λεηλατήσει μέταλλα.

Κι αφού δεν είναι ηθικό και νόμιμο να τον σκοτώσουμε, πρέπει να εξουδετερωθεί, να γίνει ακίνδυνος για τους πολίτες με πολυετή αληθινή κράτηση. Είπαμε three strikes out. Εκλαιγες μια φορά; Δικάζεσαι με δυνατότητα ελαφρυντικών, με ποινή στα γνωστά χαμηλά πλαίσια. Δεύτερη φορά; Αυστηρότερη ποινή στα όρια του πλημμελήματος, που είναι πέντε χρόνια. Τρίτη φορά; Κακούργημα και πας για καμιά δεκαπενταριά χρόνια, αληθινά όμως.

Αν και μετά από όλα αυτά το ξανακάνεις, ισόβια. Γιατί τότε είσαι κοινωνικός λύκος, από σένα υποφέρουν οι πολλοί, που δεν έχουν φρουρές, κάμερες, πέντε μέτρα φυλασσόμενους μαντρότοιχους. Υποφέρουν οι γυναίκες που μεγαλώνουν μόνες τους παιδιά, οι συνταξιούχοι, οι ηλικιωμένοι, που είναι εύκολος στόχος, οι λαϊκοί άνθρωποι που ματώνουν να πάρουν ένα αυτοκίνητο, ένα παπί να κάνουν τη δουλειά τους, να φτιάξουν ένα σπίτι. Και μια μέρα το βρίσκουν σαν να μπούκαρε η Ασφάλεια, με ορθάνοιχτες ντουλάπες, σωρό τα πράγματά τους και άφαντο οτιδήποτε πολύτιμο, κόπος μιας ζωής. Ο,τι δεν σωφρονίζεται εξουδετερώνεται.

* Δικηγόρος, Πρόεδρος της Νέας Δεξιάς