Παυλόπουλος: Οταν δίνουμε κάτι, έστω και διά τρίτου, προσθέτει στη φαρέτρα της Τουρκίας

Σημαντική και δίχως φτιασιδώματα η παρέμβαση του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου στην τηλεόραση του Open, με την οποία έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου απέναντι στις ακραίες τουρκικές επιδιώξεις, στον απόηχο του φιάσκου με τη ρηματική ανακοίνωση της Γαλλίας και τους ισχυρισμούς της Αγκυρας περί δήθεν «συγκατάθεσής» της για τις έρευνες στο καλώδιο Ελλάδας – Κύπρου.

Επισημαίνοντας τις βαρύτατες συνέπειες της ρηματικής διακοίνωσης της Γαλλίας, ο Προκόπης Παυλόπουλος προχώρησε σε μια πλήρη ανάλυση των στόχων του τουρκικού αναθεωρητισμού. Οπως τόνισε χαρακτηριστικά, η «Γαλάζια Πατρίδα» δεν αποτελεί ένα σημερινό εθνικιστικό πυροτέχνημα, αλλά «ένα σχέδιο τουρκικό πολύ παλιό». Ξεκαθάρισε, μάλιστα, ότι στην ουσία οι Τούρκοι «δεν δέχθηκαν ποτέ τη Συνθήκη της Λωζάννης», σημειώνοντας πως αντιδρούν με αυτόν τον τρόπο «διότι έχουν τη φαντασίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας». Υπενθύμισε δε στο τηλεοπτικό κοινό ότι τη στρατηγική αυτή «τη θεωρητικοποίησε το 2001 ο Αχμέτ Νταβούτογλου, στο περίφημο βιβλίο του για τη διεθνή θέση της Τουρκίας, και έρχεται ο Ερντογάν να το εφαρμόσει σήμερα».

Αναλύοντας τους τρεις κεντρικούς άξονες αυτού του επικίνδυνου σχεδίου, ο πρώην Πρόεδρος ήταν καταπέλτης. Πρώτος στόχος είναι, όπως τόνισε, η «συγκυριαρχία στο Αιγαίο», βάζοντας στο στόχαστρο τον 25ο Μεσημβρινό και τη θαλάσσια περιοχή από εκεί και κάτω, έως την ανατολική Μεσόγειο, όπου υπογράμμισε πως «η Τουρκία δεν έχει τίποτα, παρά μόνο τα κομμάτια που της αναλογούν». Δεύτερος στόχος της Αγκυρας είναι «να καταπιεί ολόκληρη την Κύπρο».

Προειδοποίησε, μάλιστα, με δραματικό τόνο πως «όποια λύση κι αν επιλέξουμε, ακόμα και η διχοτόμηση δεν τους φτάνει. Ας το καταλάβουμε οι Ελληνες στα 50-60 επόμενα χρόνια». Το τρίτο και πιο σοβαρό εθνικό μέτωπο, όπως υπέδειξε, είναι η μεθοδευόμενη «αυτονόμηση της Θράκης, μέσω της αναγνώρισης τουρκικής μειονότητας», κατάφωρα ενάντια στη Συνθήκη της Λωζάννης.

Η μεγαλύτερη αιχμή, ωστόσο, αφορούσε την ελληνική στάση και τον τρόπο που η Αθήνα επιτρέπει διπλωματικά ατοπήματα. Αναφερόμενος στη διαχείριση της κρίσης με το γαλλικό ερευνητικό, σημείωσε πως στην πολιτική οι πράξεις «λειτουργούν αντικειμενικά», ανεξαρτήτως προθέσεων. Και κατέληξε με μια αυστηρή, ηχηρή προειδοποίηση, φωτογραφίζοντας τους σημερινούς χειρισμούς: «Ο,τι κάνουμε και παραχωρούμε άθελά μας επειδή το υποτιμούμε, όταν δίνουμε κάτι, έστω και διά τρίτου, όπως συνέβη με τη Γαλλία, προσθέτει στη φαρέτρα» της Τουρκίας.