«Αγριες μέλισσες», «Παράδεισος Κυριών», «Αγιος Ερωτας»… Ο Βαγγέλης Αλεξανδρής μοιάζει να επιλέγει τη μία τηλεοπτική επιτυχία μετά την άλλη και είτε τον βλέπουμε ως λαϊκό οργανοπαίχτη είτε ως χωροφύλακα καταφέρνει να μαγνητίζει τα βλέμματα του τηλεοπτικού κοινού με ερμηνείες που δεν περνούν απαρατήρητες. Φέτος ο αγαπητός ηθοποιός μπαίνει στη νέα κωμική σειρά του Mega «Κάμπινγκ», που έχει ήδη «κερδίσει» το τηλεοπτικό κοινό με το απολαυστικό χιούμορ, το αστυνομικό μυστήριο και το εξαιρετικό καστ της.
- Από τη Μαρία Ανδρέου
Η νέα πρόταση μυθοπλασίας, σε διασκευή σεναρίου Ελενας Σολωμού και Κωστή Παπαδόπουλου και σκηνοθεσία Σέργιου Κωνσταντινίδη, είναι ένας ξεκαρδιστικός ύμνος στη φιλία και την ανάγκη κάθε ανθρώπου να ανήκει κάπου. Η πραγματική δύναμη της σειράς βρίσκεται στους πολλούς, διαφορετικούς και πολυδιάστατους χαρακτήρες της, καθένας από τους οποίους κουβαλά τη δική του ξεχωριστή ιστορία και τα δικά του καλά κρυμμένα μυστικά. Ολοι οι ήρωες αναζητούν καταφύγιο στο κάμπινγκ «Ο άλλος κόσμος», μια εκκεντρική κοινότητα με τροχόσπιτα, όπου όσο περισσότεροι ένοικοι προσπαθούν να κρατήσουν ένα μυστικό τόσο δυσκολότερο γίνεται να μην το μάθουν όλοι. Σε αυτό το «Κάμπινγκ» θα μπει και ο Βαγγέλης Αλεξανδρής, στον ρόλο ενός αστυνομικού που ψάχνει κάποια κλεμμένα εκατομμύρια και έναν απατεώνα λογιστή… Αυτή την περίοδο, όμως, ο Βαγγέλης Αλεξανδρής τρέχει έναν… μαραθώνιο ανάμεσα στα τηλεοπτικά γυρίσματα και στις αλλεπάλληλες πρόβες στο θέατρο.
Στις 7 Οκτωβρίου κάνει πρεμιέρα στο θέατρο Ανεσις το διαχρονικό και αιχμηρό έργο των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα «Ο Εβρος απέναντι», σε σκηνοθεσία Γιωργή Τσουρή, με τον Βαγγέλη Αλεξανδρή σε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, μαζί με τους Θανάση Ισιδώρου, Κώστα Κορωναίο, Αννα Κουτσαφτίκη και Μαρία Παρασύρη.
Το έργο παρουσιάστηκε μόλις μία φορά στην Αθήνα, τη σεζόν 1999-2000, και η φετινή πολυαναμενόμενη επιστροφή του αποτελεί ένα από τα σημαντικά θεατρικά γεγονότα της χρονιάς.
Γραμμένο το 1998, «Ο Εβρος απέναντι» αποτελεί ένα από τα πρώτα και πιο διεισδυτικά κείμενα των Ρέππα – Παπαθανασίου. Το συγγραφικό δίδυμο, που έχει δώσει σπουδαία δείγματα γραφής σε όλα σχεδόν τα είδη θεάτρου, από την κωμική φάρσα και την αστυνομική κωμωδία μέχρι το μιούζικαλ και τα έργα εποχής, εδώ κάνει μια «βουτιά» σε μια περιοχή καθαρά ρεαλιστική, με ένα έργο σκληρό αλλά βαθιά ανθρώπινο, γεμάτο χιούμορ και εσωτερικές συγκρούσεις. Ενα έργο που ακτινογραφεί την ελληνική κοινωνία του «τότε» και του «τώρα» με τρόπο που σοκάρει, προβληματίζει και συγκινεί. Τέσσερις άνεργοι Ελληνες, «νεόπτωχοι» που ζουν στις παρυφές της ευμάρειας, βλέπουν την καθημερινότητά τους να ανατρέπεται όταν στο περιβάλλον τους εισβάλλει ένας Κούρδος πρόσφυγας. Μέσα από τις συγκρούσεις τους αναδύονται το υπόγειο ρεύμα του ρατσισμού, η αποξένωση και τα αδιέξοδα της σύγχρονης ζωής.
Το «ENJOY» της «κυριακάτικης δημοκρατίας» συνάντησε τον Βαγγέλη Αλεξανδρή στο φουαγιέ του θεάτρου και εκείνος, σχεδόν με το «καλησπέρα σας», στέκεται στον σκληρό πυρήνα του έργου: στα όρια της ανθρωπιάς και σε όσα μπορούν να συμβούν όταν αυτά ξεπερνιούνται, μέσα στην πάλη για επιβίωση με κάθε κόστος. Ο ευγενής και χαρισματικός ηθοποιός, με το ξεχωριστό σκηνικό αποτύπωμα, μας λέει: «Στην παράσταση βλέπουμε την Ελλάδα του κραχ του χρηματιστηρίου, πριν από την ανατολή της νέας χιλιετίας, σε μια πραγματικότητα που ζει ακόμη στη μνήμη πολλών ανθρώπων, αλλά για τους νεότερους είναι ίσως ελάχιστα γνωστή. Με ένα ανελέητο “ζάπινγκ” που παλεύει ανάμεσα στο γέλιο και τη θλίψη, γνωρίζουμε την αλήθεια των ηρώων. Κάποιες φορές στη ζωή οι άνθρωποι στέκονται μπροστά στην απόλυτη καταστροφή με διαφορετικό τρόπο. Αλλοι επιλέγουν να τρέξουν, άλλοι να σώσουν οτιδήποτε σώζεται, άλλοι απλώς παρακολουθούν το τσουνάμι σχεδόν αμέτοχοι, λίγο προτού τους καταπιεί η άβυσσος. Οταν η σωτηρία σου περνάει μέσα από τη θυσία του διπλανού, τότε το “ο θάνατός σου, η ζωή μου” είναι συνήθως ο μόνος δρόμος. Ο ίδιος δρόμος που οδηγεί στο πιο βαθύ σκοτάδι. Το σκοτάδι της ψυχής».
Με ερμηνείες αξιώσεων που ισορροπούν ανάμεσα στον ωμό ρεαλισμό και στην ψυχογραφία, οι πέντε πρωταγωνιστές αναλαμβάνουν φέτος να μεταφέρουν στη σκηνή του θεάτρου Ανεσις όλη την ένταση, το χιούμορ και την αλήθεια μιας κοινωνίας που δοκιμάζεται «από μέσα»…
Το θεατρικό έργο των Ρέππα – Παπαθανασίου «Ο Εβρος απέναντι» φαντάζει σήμερα, Βαγγέλη, πιο επίκαιρο από ποτέ, έτσι δεν είναι;
Ναι, γιατί σήμερα, πιο πολύ από ποτέ το ρητό «ο θάνατός σου, η ζωή μου» έρχεται και δένει μια χαρά με την Ελλάδα του κραχ, του χρηματιστηρίου, την οποία περιέγραψαν περίφημα στο «Εβρος απέναντι» οι Ρέππας – Παπαθανασίου το 1990. Για μένα το «Εβρος απέναντι» είναι το πιο σκληρό έργο του θεατρικού συγγραφικού διδύμου, το οποίο εστιάζει στην πάλη που δίνουν τέσσερις άνεργοι για να επιβιώσουν, έναν αγώνα όχι και τόσο τίμιο. Είναι ξεκάθαρα ένα δραματικό έργο, με πολύ σαρκασμό, με μαύρο χιούμορ, που μας δείχνει πώς η ανεργία παίρνει την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, τον ξεγυμνώνει. Ενας άνεργος αρχίζει να φοβάται τον ξένο, το διαφορετικό και αυτόν που έρχεται να του πάρει τη δουλειά. Ο ξένος πρόσφυγας, στην προκειμένη περίπτωση ένας Κούρδος, γίνεται ο εχθρός του. Ο άνεργος γίνεται ρατσιστής, αν και κατά βάθος δεν θα το ήθελε. Για ό,τι συμβαίνει στον άνθρωπο υπαίτια είναι η οικονομική κατάσταση μιας χώρας.
Το πιστεύεις αυτό;
Φυσικά. Τα πάντα είναι πλέον οικονομία, κυρίως στον δυτικό κόσμο. Και αυτό το θέμα των μεταναστών είναι διαχρονικό. Πρώτα ήταν οι Κούρδοι, μετά οι Αλβανοί, ύστερα οι Πακιστανοί στην Ελλάδα και πάει λέγοντας. Ο Κούρδος στο έργο συμβολίζει τον ξένο, τον μετανάστη που μας παίρνει τη δουλειά. Ας θυμηθούμε, όμως, ότι και οι Ελληνες υπήρξαμε μετανάστες στην Αμερική, στην Αυστραλία, ενώ μέχρι σήμερα οι νέοι μας μεταναστεύουν στην Ευρώπη, έχοντας όμως στα χέρια τους λαμπρές σπουδές. Δυστυχώς, μέχρι σήμερα ο μετανάστης αντιμετωπίζεται ως αυτός που μας κλέβει τη δουλειά και δεν κοιτάμε μακροπρόθεσμα πώς μπορούμε να τον εντάξουμε ειρηνικά στην κοινωνία και να αγαπήσει μια χώρα. Το θέμα των μεταναστών ή των προσφύγων πάντα θα υφίσταται, αφού πάντα θα υπάρχει το όνειρο για μια καλύτερη ζωή. Από το «οι μετανάστες βιάζουν και σκοτώνουν» ας περάσουμε με ένα σοβαρό σχέδιο, στο πώς θα αφομοιωθούν, θα δουλέψουν, θα ενταχθούν στην κοινωνία και θα προοδεύσουν.
Εχεις μια ευαισθησία, βλέπω, με τους πρόσφυγες… Το ένιωσα στον τρόπο εκφοράς του λόγου, στον τόνο της φωνής σου. Γιατί;
Γιατί οι παππούδες μου ήταν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία. Εφυγαν το 1922 και ήρθαν στην Ελλάδα, ξεριζώθηκαν, άφησαν περιουσίες. Μετέπειτα ο θείος μου πήγε μετανάστης, με νόμιμα χαρτιά βέβαια, στη Γερμανία και δούλεψε πάρα πολύ σκληρά. Μεσουράνησε στη Γερμανία. Ωστόσο, ένιωσε και αυτός τον φόβο της απέλασης, αλλά έδειξε και χαρακτήρα και πρόσφερε με την εργασία του στην ξένη χώρα. Τον κράτησαν και του έδωσαν ευκαιρίες. Γι’ αυτό όταν μιλάμε για προσφυγιά και μετανάστευση είναι δίκοπο μαχαίρι, γιατί οι Ελληνες ως λαός έχουμε ζήσει και τα δύο.
Γιατί πιστεύεις ότι η παράσταση «Ο Εβρος απέναντι» θα συγκινήσει το ελληνικό κοινό το 2026;
Γιατί ο Ελληνας τα τελευταία χρόνια έχει περάσει Μνημόνια, πανδημία, ακρίβεια και ζει έναν πόλεμο, όπως τότε που έγινε το κραχ στο ελληνικό χρηματιστήριο και τα βρήκε σκούρα ο Νεοέλληνας. Μου λένε οι παππούδες μου: «Εσύ, Βαγγέλη, η γενιά σου, δεν έζησε προσφυγιά, Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, Εμφύλιο…». Ναι, δεν τα ζήσαμε όλα αυτά τα τραγικά γεγονότα, αλλά σκεφτείτε, τους λέω, την περίοδο των Μνημονίων. Πόσοι Ελληνες αυτοκτόνησαν από την οικονομική ασφυξία, πόσοι νέοι με σπουδαία πτυχία έφυγαν για τη Σουηδία, το Ντουμπάι -ιατροί, μηχανικοί, αρχιτέκτονες- και έζησαν δύσκολα στις νέες χώρες όπου πήγαν ως μετανάστες μέχρι να αφομοιωθούν…
Γιατί τόσα χρόνια η Ελλάδα δεν παίρνει κεφάλι;
Γιατί δεν δίνει σημασία στην αγροτική παραγωγή. Η καταγωγή μου είναι από τα Τρίκαλα, από ένα αγροτικό χωριό. Την παιδική και την εφηβική μου ηλικία την έζησα μέσα στα χωράφια, με αγροτικές εργασίες. Σήμερα βλέπεις τους αγρότες στα καφενεία, αφού η Ελλάδα προτιμά να αγοράζει λεμόνια από την Αργεντινή και πατάτες από την Αίγυπτο. Δεν είδατε τι έγινε στη Λέσβο, να θανατώνονται κοπάδια ζώων; Τι απόφαση ήταν αυτή για την κτηνοτροφία μας, τι πένθος; Αντί να διασωθούν τα ζώα από την ασθένεια με φάρμακα, να χαθούν περιουσίες, να γονατίσουν οι κτηνοτρόφοι, να χρεωθούν, να καταστραφούν; Τι οδηγία ήταν αυτή; Σαν οι κυβερνώντες να μην ήθελαν να προσπαθήσουν να σώσουν την κατάσταση, σαν να μην υπήρχε σχέδιο διαφυγής. Για μένα σήμερα δεν υπάρχει φαντασία στην εξουσία. Δεν υπάρχουν δημιουργικές προτάσεις. Σου λέει η Ε.Ε. «απαγορεύεται το τάδε» και, με σκυμμένο το κεφάλι, εκτελείς εντολές και εκμηδενίζεις τον άνθρωπο. Δεν έχουμε πολιτικούς ικανούς, με όραμα. Αυτή την εντύπωση έχω. Οι πολιτικοί τα τελευταία χρόνια κοιτάνε πόσα θα οικονομήσουν, πόσα θα βάλουν στην τσέπη τους, πόσα θα χωρέσουν στο πορτοφόλι για να το γεμίσουν.
Και οι Ελληνες;
Οι Ελληνες είναι μέσα στην απελπισία, στα νεύρα, στον φόβο, στη θλίψη. Ο καθένας κοιτάει το τομάρι του και το πώς θα σωθεί. Γεμίσαμε απατεώνες. Δείτε τι έγινε με τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Λωποδύτες, τσαρλατάνοι. Δείτε τι έγινε με την υπόθεση Μαζωνάκη. Ενα τσίρκο από κομπογιαννίτες και κανένας έλεγχος. Τι στην υγεία, τι στη γεωργία, παντού χάος και λαμογιά. Βαφτίστηκαν δρόμοι χωράφια, το ένα πρόβατο κοπάδι και οι επιτήδειοι βρέθηκαν με βίλες, πισίνες και Ferrari και επικαλούνται, στη Βουλή των Ελλήνων, το δικαίωμα της σιωπής. Και συμβαίνουν όλα αυτά και δεν ανοίγει μύτη και δεν τιμωρείται κανείς… Και δεν κατεβαίνουν οι Ελληνες στον δρόμο να διαδηλώσουν για όλα αυτά που προκαλούν το κοινό αίσθημα. Πόση ανοχή θα δείξουμε ακόμα; Ολη αυτή η ανοχή είναι γιατί ο Ελληνας δεν έχει πια αντοχή. Κουράστηκε.
Είναι κουρασμένος ο λαός μας;
Βεβαίως. Οταν φτάνει 15 του μήνα και δεν έχεις λεφτά για να πληρώσεις τη ΔΕΗ, τον ΟΤΕ, δεν έχεις λεφτά να πας στον γιατρό, να αντεπεξέλθεις σε κάτι έκτακτο, τα νεύρα σου δοκιμάζονται, φτάνεις στα όριά σου, παραιτείσαι από τα πάντα. Και σε πιάνει και το παράπονο, γιατί βλέπεις σε άλλες χώρες να προοδεύουν, να δημιουργούν, να ασχολούνται με τη φύση, το περιβάλλον, τη φιλοσοφία κι εμείς εδώ παρακολουθούμε απατεώνες, με τις ευλογίες του κράτους, να πλουτίζουν, να μην τους πιάνει κανείς, να γίνονται επικίνδυνοι για το κοινωνικό σύνολο. Για να μην πούμε για την ακρίβεια στα σούπερ μάρκετ, όπου έχουν πάει όλα τα τρόφιμα τρεις και τέσσερις φορές πάνω και το μηνιάτικο, ο μισθός, δεν φτάνει μέχρι το πρώτο δεκαπενθήμερο. Τα ενοίκια, δε, στα σπίτια είναι ένας ολόκληρος μισθός. Ενας άνθρωπος μόνος του δεν μπορεί να νοικιάσει ένα σπίτι, χρειάζεται να μπαίνουν δύο μισθοί. Ενας για το ενοίκιο και ένας για τα λειτουργικά έξοδα. Γι’ αυτό και όποιος έρθει να δει την παράσταση «Ο Εβρος απέναντι» θα ταυτιστεί με τους ήρωες. Ηρωες μέσα στη φτώχεια, νεόπτωχοι.
Τι φοβάσαι;
Την κοινωνία που βράζει. Τους νέους που βράζουν από το άδικο. Τα αίσχη που ακούμε είναι πολλά. Μια Ελλάδα που «ό,τι δηλώσεις είσαι», χωρίς κανέναν έλεγχο, χωρίς καμία αιδώ, χωρίς μέτρο. Γεμίσαμε επικίνδυνους απατεώνες που δρουν με βάση μόνο το κέρδος. Βλέπω τις ειδήσεις στην τηλεόραση και με πιάνει μαυρίλα. Καμία ελπίδα. Ολα είναι χρήμα…
Γι’ αυτό και στη σειρά «Κάμπινγκ» οι ένοικοι προτιμούν τα τροχόσπιτα και τη φύση από την τρέλα της πρωτεύουσας;
Πιστεύω ότι αυτή η σειρά είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. Πολύ σύγχρονη παραγωγή. Κοινωνικό σίριαλ, μαύρη κωμωδία. Στα επόμενα επεισόδια μπαίνω στη σειρά ως διευθυντής αστυνομικού τμήματος, για να πιάσω απατεώνες. Ερχεται στο Mega μια κωμωδία που δεν έχει σχέση με την οικογένεια. Γιατί όλες οι κωμωδίες στην ελληνική τηλεόραση τα τελευταία χρόνια είναι family stories. Είναι κάτι διαφορετικό το «Κάμπινγκ», έχει πολιτική ματιά.
Είναι εύκολο για έναν ηθοποιό να βιοποριστεί μέσα από την τέχνη του;
Πολύ δύσκολο, αν έχει και οικογένεια. Εγώ έχω ένα παιδάκι, πάει στην Α’ δημοτικού, είναι έξι ετών, και τρέχω από το πρωί μέχρι το βράδυ. Το ίδιο και η γυναίκα μου, που είναι καθηγήτρια Αγγλικής Φιλολογίας. Αλλά το παιδί, για να γίνει ένας καλός άνθρωπος μέσα στην κοινωνία, χρειάζεται την παρουσία της μάνας, του πατέρα μέσα στην οικογένεια. Από αυτούς θα παραδειγματιστεί και έπειτα από τον δάσκαλο στο σχολείο για να έχει αξίες και πρότυπα. Δεν γίνεται, με γονείς απόντες, τα παιδιά να έχουν μια ήρεμη παιδική ηλικία. Αν τα παιδιά μέσα στην οικογένεια βλέπουν μόνο καβγάδες για τα λεφτά που δεν φτάνουν και εντάσεις, αυτά τα νεύρα θα τα μεταφέρουν και στους φίλους τους, στη γειτονιά και στο σχολείο. Κακά τα ψέματα, αν το παιδί βιώνει ακραίες καταστάσεις μέσα στο σπίτι, με φωνές ή ακόμα και αδιαφορία, παγωμάρα, παραμέληση, αυτά το επηρεάζουν στην εξέλιξή του, τόσο σωματικά όσο και ψυχικά. Η φτωχοποίηση του Ελληνα, ο θάνατος της μεσαίας τάξης δημιουργούν μια κοινωνία αδικίας.
Τους λίγους πλούσιους πώς τους βλέπεις; Σε έναν δικό τους κόσμο;
Οι πλούσιοι δεν γίνονται πλούσιοι πάντα με τον σταυρό στο χέρι. Πλέον στην Ελλάδα υπάρχουν λίγοι πλούσιοι, τα παλιά τζάκια, οι παλιοί αστοί, μια οικονομική ελίτ και πολλοί φτωχοί. Μακάρι, οι πλούσιοι να είναι και εθνικοί ευεργέτες… Υπάρχει, βέβαια, και η παραοικονομία. Μια Ελλάδα που βγάζει χρήμα παράνομα, με απατεωνιές και κλεψιές. Οσα ακούμε και διαβάζουμε τις τελευταίες μέρες με τα διάφορα κυκλώματα μας αηδιάζουν. Εχουμε γίνει πλέον ζούγκλα. Καμία ανθρωπιά. Νόμοι ζούγκλας. Στην Ελλάδα ό,τι δηλώσεις είσαι, από γιατρός μέχρι ψυχοθεραπευτής, και κανείς δεν σε ελέγχει. Μια ελίτ διαφημίζει, μέσα στην ιδιωτικότητά της, γιατρούς που υπόσχονται θαύματα, νεότητα, αντιγήρανση, ευεξία. Μια μπίζνα εκατομμυρίων, με θαυματουργά μηχανήματα και χωρίς κανέναν έλεγχο. Και να τα αποτελέσματα. Η κοινωνία μας είναι μια κοινωνία που φοβάται το γήρας και το θέμα είναι καθαρά υπαρξιακό, αφού έχουμε απομακρυνθεί και από τον Θεό και φοβόμαστε το τέλος και τον θάνατο.
Το θέατρο τι ρόλο παίζει σε αυτήν την κοινωνία;
Το θέατρο είναι σανίδα σωτηρίας για τις ψυχές. Και το θέατρο είναι ένα βήμα. Μια φωνή προβληματισμού αλλά και ονείρου. Χαίρομαι πολύ που βλέπω τη νέα γενιά να πηγαίνει θέατρο. Γεμίζουν τα θέατρα από νέους. Και αυτό το είδα και στον «Ταρτούφο» και στη «Μήδεια» και στο «Dogville», σε πολλές από τις τελευταίες παραστάσεις στις οποίες πήρα μέρος. Στους νέους αρέσει και το θέατρο του νεοελληνικού ρεαλισμού, με τους καινούργιους Ελληνες θεατρικούς συγγραφείς. Και βλέπουν και δράμα και κωμωδία. Και πάνε θέατρο από επιλογή, για να ξεσκάσουν. Το θέατρο είναι μια τέχνη που σου δίνει την ευκαιρία να μιλήσεις για όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο, στο τώρα, στο σήμερα.
Σε ακούω και βλέπω έναν πολύ ώριμο ηθοποιό και όχι έναν σταρ. Εναν πολύ απλό άνθρωπο και όχι ακόμα έναν διάσημο της εποχής μας… Δεν ψωνίστηκες ποτέ;
Οχι. Η δημοσιότητα με βρήκε σε μεγαλύτερη ηλικία και ευτυχώς. Τότε, στην ωριμότητα, όλα είναι διαχειρίσιμα. Βέβαια, και η καταγωγή μου και η οικογένειά μου και η παιδεία μου έπαιξαν ρόλο στον χαρακτήρα μου. Οι ρίζες, η καταγωγή, όταν ξέρεις από πού βγήκες, από πού ήρθες, σε κρατούν γειωμένο κι ας κατακτήσεις και όλο τον πλανήτη. Τι καλάμι να καβαλήσεις; Οι ηθοποιοί δεν είμαστε τραγουδιστές. Κάνουμε χίλιες δουλειές για να τα βγάλουμε πέρα. Τι σημασία έχει αν παίζουμε σε μια σειρά που τη βλέπουν 1.000.000 άνθρωποι; Κοίτα και τον λογαριασμό μας στην τράπεζα και θα δεις αν αυτή η αναγνωρισιμότητα συνδυάζεται με τις ανάλογες απολαβές. Οι ηθοποιοί είναι σκληρά εργαζόμενοι άνθρωποι που τυγχάνουν και μιας δημοσιότητας, και μέχρι εκεί. Από εκεί και πέρα έχει πολύ κουπί και καθόλου ελεύθερο χρόνο.
