Μέ φόντο τήν Ἀκρόπολη καί ἀπό τήν ἱστορική Πνύκα, ὁ Ἀμερικανός ὑπουργός Ἐξωτερικῶν Μάρκο Ρούμπιο ἔστειλε ἕνα σαφές μήνυμα γιά τήν ἐπιστροφή τῆς Δύσεως στίς ρίζες, τήν ἐθνική αὐτοπεποίθηση καί τήν ὑπεράσπιση τῆς πολιτιστικῆς της κληρονομιᾶς.
Σέ μιά ὁμιλία μέ ἔντονο ἱστορικό καί πολιτικό φορτίο, ὁ ἐπί κεφαλῆς τῆς ἀμερικανικῆς διπλωματίας ὑπεστήριξε ὅτι ἡ Δύσις δέν πρέπει νά ἀντιμετωπίζει τήν ἐθνική ταυτότητα ὡς κάτι γιά τό ὁποῖο ὀφείλει νά ἀπολογεῖται.
Συγκεκριμένα ἀνέφερε: «Ἀνοίξαμε τά σύνορά μας, ἐκχωρήσαμε τήν βιομηχανία μας σέ τρίτους καί ἀφήσαμε τούς στρατούς μας νά ἀτροφήσουν καί νά παρακμάσουν. Ἡ λέξις “ἐθνικισμός” ἔγινε βρισιά». Ὅπως ἐσημείωσε, ἡ ἀποδυνάμωσις τῆς ἱστορικῆς μνήμης ἐσυνοδεύθη ἀπό μιά βαθύτερη κρίση αὐτοπεποιθήσεως: «Γκρεμίσαμε τά μνημεῖα μας, καταδικάσαμε τήν δική μας Ἱστορία καί σέ πάρα πολλά μέρη διδάξαμε στά παιδιά μας νά ντρέπονται γιά τίς χῶρες πού πρόκειται νά κληρονομήσουν».
Ὁ Ρούμπιο συνέδεσε αὐτή τήν ἐξέλιξη μέ τήν ἀντίληψη περί δυτικῆς παρακμῆς, σημειώνοντας ὅτι πολλοί ἐπίστευσαν πώς «ἡ ἐποχή τῆς κυριαρχίας τῆς Δύσεως εἶχε φθάσει στό τέλος της». Ὡστόσο, ὅπως ἐτόνισε, «ἡ παρακμή εἶναι ἐπιλογή» καί οἱ προηγούμενες γενιές εἶχαν ἀρνηθεῖ νά τήν ἀποδεχθοῦν. Στό ἴδιο πλαίσιο ἐντάσσεται καί ἡ πολιτική πού ἀποδίδει στήν σημερινή ἀμερικανική κυβέρνηση: «Ὑπό τόν Πρόεδρο Τράμπ, οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες ἔκαναν τήν ἐπιλογή τους: Ἐπιλέγουμε τήν χωρίς ἀπολογητική διάθεση ἐπιδίωξη τῆς ἐθνικῆς ἰσχύος». Παραλλήλως, ἀπό τήν Πνύκα ὁ Ἀμερικανός ὑπουργός ἀνεζήτησε τό ἱστορικό θεμέλιο αὐτῆς τῆς ἀντιλήψεως στήν ἀρχαία Ἑλλάδα. Ἡ Ἀκρόπολις, ὅπως εἶπε, δέν ἀποτελεῖ ἁπλῶς ἕνα μνημεῖο τοῦ παρελθόντος, ἀλλά ζωντανή πηγή ἰδεῶν γιά ὁλόκληρο τόν δυτικό κόσμο. «Ὅμως ἡ Ἀκρόπολις εἶναι διαφορετική», ἐτόνισε, καθώς ὁ πολιτισμός πού ἐγεννήθη ἐδῶ «αἰχμαλωτίζει ἐδῶ καί χιλιάδες χρόνια τήν φαντασία τοῦ δυτικοῦ κόσμου».
Προέβη δέ σέ ἰδιαιτέρα ἀναφορά στήν ἀνοικοδόμηση τοῦ Παρθενῶνος ὑπό τόν Περικλῆ λέγοντας: «Ἐδῶ καί 25 αἰῶνες ὁ Παρθενῶνας στέκει ὄρθιος. Αὐτοκρατορίες ἀνεδύθησαν καί κατέρρευσαν κάτω ἀπό τήν σκιά του», μεταφέροντας τήν ἱστορική συνέχεια ἀπό τήν Ἀθήνα στήν Εὐρώπη καί ἐν τέλει στίς Ἡνωμένες Πολιτεῖες.
Ἐπίσης ὑπεγράμμισε ὅτι ἡ Ἀμερική φέρει ἀνεξίτηλα τά ἀποτυπώματα τῆς ἀρχαιότητος. «Ἡ Ἱστορία τῆς Ἀμερικῆς, ἡ Ἱστορία τῆς χώρας μου, εἶναι γεμάτη ἀπό τά ἀποτυπώματα τῆς ἀρχαιότητος», εἶπε, παραπέμποντας στήν ἀρχιτεκτονική τῶν ἀμερικανικῶν θεσμῶν, ἀλλά καί στήν Φιλαδέλφεια, ὅπου ἐγεννήθη τό ἀμερικανικό Σύνταγμα. Ἀνεφέρθη ἀκόμη στόν Πλούταρχο, τόν ὁποῖο χαρακτήρισε «τόν Ἕλληνα βιογράφο τῶν μεγάλων ἀνδρῶν τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Ρώμης», ἐπισημαίνοντας τήν ἐπιρροή του στούς ἱδρυτές τῆς Ἀμερικανικῆς Δημοκρατίας.
«Ἡ Ἀθήνα μᾶς ἔδωσε τήν δημοκρατία, ὁ Πλάτων καί ὁ Ἀριστοτέλης μᾶς ἔδωσαν τήν δυτική φιλοσοφία», ἐσημείωσε, ἐνῷ ἐτόνισε ὅτι ἀκόμη καί λέξεις τοῦ σύγχρονου πολιτικοῦ λεξιλογίου, ὅπως «δημοκρατία», «τυραννία» καί «πολιτική», ἔχουν ἑλληνικές ρίζες. Ἡ οὐσία, ὅμως, τῆς ἑλληνικῆς κληρονομιᾶς εὑρίσκεται, συμφώνως πρός τόν ἴδιο, βαθύτερα ἀπό τούς θεσμούς: «Τό νά γνωρίσουμε ἐκείνους σημαίνει νά γνωρίσουμε τόν ἴδιο μας τόν ἑαυτό». Τό μήνυμα πρός τούς συμμάχους ἦταν ἐξ ἴσου σαφές. «Δέν θέλουμε οἱ σύμμαχοί μας νά εἶναι δεσμευμένοι ἀπό ἐνοχές καί ντροπή», ἀνέφερε, ζητῶντας συμμάχους «πού εἶναι περήφανοι γιά τόν πολιτισμό τους καί τήν κληρονομιά τους» καί πρόθυμοι νά τήν ὑπερασπιστοῦν. Στό ἴδιο πνεῦμα, ἐχαρακτήρισε τήν Ἑλλάδα «σπουδαῖο καί σταθερό σύμμαχο στό ΝΑΤΟ».
Ἡ τοποθέτησις αὐτή συνεδέθη μέ τό εὐρύτερο περιεχόμενο τῆς ἑλληνοαμερικανικῆς σχέσεως. Κατά τήν συνάντησή του μέ τόν Κυριάκο Μητσοτάκη, ὁ Ρούμπιο μίλησε γιά «πολύ ἰσχυρή ἑταιρική σχέση», ἡ ὁποία πλέον ἐκτείνεται ἀπό τήν ἄμυνα καί τήν διπλωματία στήν ἐνέργεια, τό ἐμπόριο, τά δικαιώματα στήν θάλασσα καί τήν θαλάσσια ἀσφάλεια. Ὁ Πρωθυπουργός, ἀπό τήν πλευρά του, ὑπεγράμμισε ὅτι οἱ σχέσεις Ἑλλάδος-ΗΠΑ εὑρίσκονται «σέ ἱστορικά ὑψηλό ἐπίπεδο», παρουσιάζοντας τήν Ἑλλάδα ὡς πυλῶνα σταθερότητος καί ἐνεργειακῆς ἀσφαλείας στήν εὐρύτερη περιοχή.
Ἀπό τήν Πνύκα, ἑπομένως, ὁ Ρούμπιο δέν μίλησε μόνο γιά τό παρελθόν. Ἐπεχείρησε νά τό καταστήσει πολιτικό ὁδηγό γιά τό παρόν. Μιά Δύση πού δέν ντρέπεται γιά τήν Ἱστορία της, πού ἐνισχύει τήν ἐθνική της ἰσχύ καί πού ἀναγνωρίζει στίς κοινές πολιτιστικές ρίζες ἕνα θεμέλιο συμμαχίας. Καί μέσα σέ αὐτήν τήν ἀντίληψη, ἡ Ἑλλάς ἐμφανίζεται ὄχι ὡς ἁπλός θεματοφύλαξ ἑνός ἀρχαίου παρελθόντος, ἀλλά ὡς ζωντανό σημεῖο ἀναφορᾶς τῆς ἰδίας τῆς δυτικῆς ταυτότητος.
ΠΗΓΗ: ΕΣΤΙΑ
