Μέμος Μπεγνής: «Ο θεός της εποχής μας είναι το χρήμα και το συμφέρον»

Ο Μέμος Μπεγνής θα επιδοθεί φέτος σε έναν θεατρικό μαραθώνιο, καθώς από Δευτέρα ως Τρίτη θα παίζει στο θέατρο Μουσούρη στην κομεντί «Μαύρη γαλότσα» και από Τετάρτη έως Κυριακή θα μπλέκει σε αστυνομικά μυστήρια  και δικαστικές υποθέσεις στο Θέατρο Δημήτρης Χορν στην παράσταση θρύλος της Αγκαθα Κρίστι «Μάρτυρας κατηγορίας». 

• Της Μαρίας Ανδρέου

Ο καλός ηθοποιός του θεάτρου μας σε ένα καφέ στο κέντρο της Αθήνας,  απέναντι από το ιστορικό θέατρο Μουσούρη, πριν από τις πρόβες της γλυκιάς κωμωδίας σχέσεων μας μίλησε με χαρά για την απόφασή του να ασχοληθεί φέτος σε μόνιμη βάση με το θέατρο, αν και θα ξεκλέψει και λίγο χρόνο για την τηλεόραση του Alpha και τη νέα σειρά του σεναριογράφου Πάνου Αμαραντίδη με τίτλο «Ραντεβού με την Ευτυχία» με τους Ευγενία Σαμαρά και Μιχάλη Σαράντη, σε έναν κομβικό ρόλο του νέου οικογενειακού σίριαλ. 

Οταν ρωτάμε τον χαρισματικό ηθοποιό για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του στον  «Μάρτυρα κατηγορίας» της Αγκαθα Κρίστι που ανεβαίνει στην Αθήνα για 4ο χρόνο σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη (ήδη παίζεται από τις 14 Οκτωβρίου έως 20 Δεκεμβρίου), εκείνος μας λέει με χαμόγελο: «Οι αριθμοί μιλάνε από μόνοι τους… 555 παραστάσεις, 200.000 θεατές, 3 συνεχόμενα χρόνια sold out! Για μένα ο “Μάρτυρας κατηγορίας” είναι το πιο συναρπαστικό δικαστικό θρίλερ όλων των εποχών! Το καστ είναι πολύ δυνατό. Ο Γιάννης Βούρος ενσαρκώνει τον εμβληματικό σερ Ουίλφριντ Ρόμπαρτς, ο Δημήτρης Πιατάς τον δαιμόνιο δικηγόρο Τζον Μέιχιου, η Ευγενία Δημητροπούλου την αινιγματική Ρομέιν και εγώ τον κατηγορούμενο Λέοναρντ Βόουλ. Το εξαιρετικό καστ συμπληρώνουν οι Μελίνα Βαμβακά, Γιάννης Δρακόπουλος, Δημήτρης Καραμπέτσης, Βαρβάρα Μακράκη και η Νίκη Παλληκαράκη, σε μια σκηνική συνύπαρξη γεμάτη ένταση, που οδηγεί σε ένα από τα πιο απροσδόκητα φινάλε που γράφτηκαν ποτέ. Αλλωστε ο “Μάρτυρας κατηγορίας” θεωρείται το πιο καλογραμμένο έργο της Αγκαθα Κρίστι. Αν και η ίδια δήλωνε πως δεν είχε ιδέα από νομικά, η θεατρική διασκευή του 1953 στο Λονδίνο και το Broadway σημείωσε παγκόσμια επιτυχία, ενώ η κινηματογραφική μεταφορά του Μπίλι Ουάιλντερ το 1957 απέσπασε 6 υποψηφιότητες για Οσκαρ». 

Ποια είναι όμως η υπόθεση του έργου;

Ο Μέμος αναφέρει: «Ο Λέοναρντ Βόουλ κατηγορείται για τη δολοφονία μιας πλούσιας χήρας. Ολες οι ενδείξεις συνηγορούν ότι αυτός είναι ο δολοφόνος. Ο δαιμόνιος ποινικολόγος Ουίλφρεντ Ρόμπαρτς που αναλαμβάνει την υπεράσπισή του δεν είναι τόσο σίγουρος για την ενοχή του. Ο αγώνας του νεαρού άνδρα να μην καταδικαστεί θα κριθεί στα έδρανα του δικαστηρίου, όπου οι μαρτυρίες είναι συντριπτικά εναντίον του και η ετυμηγορία των ενόρκων φαίνεται μονόδρομος. Μόνη μάρτυρας για την υπεράσπισή του είναι η αινιγματική σύζυγός του που κρατάει την άκρη του νήματος και τη λύση του γρίφου».

Τι έκανε τον ευγενή ηθοποιό να πει το «ναι» σε ακόμη μία θεατρική παράσταση; 

Ο γοητευτικός ηθοποιός εξηγεί: «Η “Μαύρη γαλότσα” της Βάσιας Αργέντη  στο θέατρο Μουσούρη, που ξεκινά από τις 2 Νοεμβρίου και θα κρατήσει ως τις 26 Ιανουαρίου 2027, είναι μια κωμωδία για όλη την οικογένεια, με την Ελένη Κρίτα, την Αντιγόνη Νάκα και εμένα ως υποψήφιο γαμπρό. Η τρυφερότητα, η καθημερινή τριβή και οι προβληματισμοί που χαρακτηρίζουν τις αληθινές σχέσεις δίνουν το «παρών» και ξεδιπλώνονται με μαεστρία. Αυτό μου άρεσε πάρα πολύ και με έβαλε στον χορό. Οι ήρωες είναι ένα ζευγάρι καθημερινό. Ενα ζευγάρι που ακροβατεί μεταξύ απόλυτης αγάπης και έρωτα από τη μία και αντικειμενικών προβλημάτων από την άλλη. Εφτά χρόνια αναμονής για την πολυπόθητη πρόταση γάμου. Σε ένα σπίτι όμως δεν βρίσκονται δύο κόσμοι μονάχα. Κάθε άνθρωπος σέρνει και την οικογένειά του μες στη σχέση του, είτε κυριολεκτικά είτε μεταφορικά. Ζήλιες, ασυνεννοησίες και ό,τι άλλο έχει “κληρονομήσει” ο Λευτέρης από την οικογένειά του το φέρνει στη σχέση του με την Αλκυόνη. Με κορυφαία κυριολεκτική προσθήκη στη σχέση τους τη μαμά του! Μία πεθερά που φαινομενικά έρχεται απρόσκλητη για δικούς της λόγους στο σπίτι του γιου της… αλλά δεν είναι αυτή η αλήθεια.   Πολλές φορές η αγάπη ασφυκτιά μέσα στις προσδοκίες και εκείνους τους άρρηκτους οικογενειακούς δεσμούς που άλλοτε μας προστατεύουν και άλλοτε μας παγιδεύουν. Μέσα από τη σχέση του Λευτέρη και της Αλκυόνης -και την καταλυτική παρουσία της μητέρας του- το έργο φωτίζει με χιούμορ μικρές, γνώριμες συγκρούσεις που μπορούν να προκαλέσουν μεγάλες ανατροπές. Γιατί πολλές φορές γελάμε περισσότερο με όσα μας μοιάζουν, με όσα αναγνωρίζουμε στους δικούς μας ανθρώπους αλλά και στον ίδιο μας τον εαυτό».

Μέμο, πέρυσι τον χειμώνα και το καλοκαίρι έζησες τη θέρμη και την αποδοχή του κοινού μέσα από τη sold out θεατρική παράσταση «Νίκος Ξυλούρης – Ο Αρχάγγελος της Κρήτης». Φέτος επιλέγεις πάλι το θέατρο, με τις παραστάσεις «Μάρτυρας κατηγορίας» και «Μαύρη γαλότσα». Καθολική παρουσία στο θέατρο, σε καθημερινή βάση. Γιατί επενδύεις συστηματικά σε αυτή τη μορφή τέχνης;

Γιατί το θέατρο είναι πολιτισμός! Το θέατρο είναι από τα τελευταία πράγματα που έχουν απομείνει ατόφια στον πολιτισμό και συνεχίζει, μέσα από τις δεκάδες παραστάσεις που ανεβαίνουν στην Ελλάδα, να μιλά για ηθικές αξίες, αλτρουισμό, ευγένεια, αλληλεγγύη, ελπίδα, αγώνα και αισθητική. Ξέρετε, σήμερα η ευγένεια δεν είναι κάτι αυτονόητο. Κοιτάξτε γύρω μας τι γίνεται στην καθημερινότητα, στις μεταξύ μας σχέσεις, και κοιτάξτε ακόμη και στην τέχνη, στο τραγούδι, στους στίχους, αν υπάρχει αυτή η αίσθηση της ευγένειας. Το θέατρο απαιτεί και από τους ηθοποιούς αλλά και από το κοινό αγάπη για τη γνώση και κατάρτιση. Θέλει συνεχή εγρήγορση, τόσο από τον ηθοποιό όσο και από τον θεατή. Ο θεατής που αγαπά το θέατρο θα βγει από το σπίτι του για να αναζητήσει τον γόνιμο προβληματισμό, τη σκέψη και τη συζήτηση, κάτι που το θέατρο προσφέρει απλόχερα. Ευτυχώς που στην Αθήνα ανεβαίνουν  παραστάσεις που εξιτάρουν και ιντριγκάρουν το μυαλό. Οσο υπάρχει καλό θέατρο στη χώρα μας, έχουμε μια ανεξάντλητη πηγή, μια δεξαμενή γνώσης και μόρφωσης. Και αυτό που με χαροποιεί, γι’ αυτό και υπηρετώ με πάθος το θέατρο και πολύ πιο σπάνια τη μυθοπλασία στην τηλεόραση, είναι ότι η νέα γενιά, τα παιδιά μας, γεμίζουν τις θεατρικές σκηνές της Αθήνας αλλά και τα θέατρα της επαρχίας, κυρίως το καλοκαίρι. Βλέπουν πολύ θέατρο: και κωμωδία και δράμα και κλασικό ρεπερτόριο και πειραματικές φόρμες και αστυνομικά έργα και κοινωνικά και νεοελληνικό θέατρο.

Αρα, ο Ελληνας βλέπει θέατρο;

Ναι, υπάρχει κόσμος που ενδιαφέρεται πολύ για το θέατρο και αυτό είναι πολύ ενθαρρυντικό. Κινεί τα πράγματα τόσο καλλιτεχνικά όσο και κοινωνικά, γιατί το θέατρο είναι και πολιτική πράξη, που μιλά για το δίκαιο, την ελευθερία και τολμά, ακόμη και σε πολύ δύσκολους καιρούς, να λέει μεγάλες αλήθειες και να προβληματίζει τον άνθρωπο. Βέβαια, αυτό το κάνει, και δη στη χώρα μας, από αρχαιοτάτων χρόνων. Αλλωστε, στην Ελλάδα γεννήθηκε το θέατρο και ρέει στο DNA μας.

Τι έχει αυτός ο «Μάρτυρας κατηγορίας» που μαγεύει το κοινό; Αν δεν κάνω λάθος, η παράσταση ανεβαίνει για τέταρτη συνεχή χρονιά. Μεγάλη επιτυχία, αν μη τι άλλο, έτσι δεν είναι;

Και καλλιτεχνική επιτυχία και εισπρακτική. Η Αγκαθα Κρίστι είναι μια συγγραφέας που συνεχίζει να εξιτάρει το αναγνωστικό κοινό, αλλά και το κοινό του θεάτρου και του κινηματογράφου. Δεν νομίζω να υπάρχει θεατής ή αναγνώστης που να μην ελκύεται από αυτή τη βρετανική ατμόσφαιρα, αυτή την ωραία αγγλική αισθητική. Ο «Μάρτυρας κατηγορίας» είναι ένα από τα καλύτερα έργα της Αγκαθα Κρίστι, με ποιότητα, μυστήριο, ίντριγκα και ανατροπές. Αυτό το έργο έχει, για μένα, δύο ή τρεις μαγικές στιγμές, στις οποίες υποκλίνεσαι στο μεγαλείο της συγγραφέως. Μαγικές στιγμές μυστηρίου και ανατροπών, ακόμη και κατά τη διάρκεια της δίκης. Ο σκηνοθέτης μας, δε, έχει φτιάξει μια υπέροχη παράσταση, διατηρώντας ιδανικά αυτή την αγγλική ατμόσφαιρα.

Ο ήρωάς σας είναι μπλεγμένος σε φόνο. Κατηγορείται για τη δολοφονία μιας ώριμης και ευκατάστατης κυρίας, στην οποία κρατούσε συντροφιά. Τελικά, τη σκότωσε;

Δεν θα σας αποκαλύψω το τέλος της παράστασης (γέλια). Αυτό ζητάμε, άλλωστε, και από τους θεατές που έρχονται να τη δουν, να μην πουν τίποτα στους φίλους τους γι’ αυτήν. Εξάλλου, στην παράσταση αυτοί που αποφασίζουν αν ο ήρωας είναι αθώος ή ένοχος είναι οι ένορκοι και το κοινό.

Πόσο επίκαιρο είναι το έργο στις μέρες μας;

Ο «Μάρτυρας κατηγορίας» είναι ένα διαχρονικό έργο, καθώς και σήμερα, στην εποχή μας, τα πάντα όλα είναι χρήμα! Ο θεός της εποχής μας είναι το χρήμα και το συμφέρον. Θεός σήμερα δεν είναι η αγάπη και ο αμοιβαίος σεβασμός. Μας έχουν κάνει έτσι το σύστημα και η ζωή, ώστε να σκεφτόμαστε τι θα πάρουμε από τον έναν, από τον άλλον, τι έχει να μας δώσει, τι μπορεί να μας προσφέρει. Κοιτάξτε ακόμη και τον τρόπο που εκλέγουμε κυβερνήσεις στην Ελλάδα και τον τρόπο που ψηφίζουμε. Ακόμη το ρουσφέτι μάς οδηγεί στην κάλπη. Το πού θα μας βάλει και θα μας βολέψει ο εκάστοτε πολιτικός. Σε τι θα μας διευκολύνει σε σχέση με την ανεύρεση εργασίας, στις οικονομικές μας δοσοληψίες, στις αγοραπωλησίες μας. Τα πάντα είναι αριθμοί και νούμερα. Μια συνεχής διαπλοκή με το χρηματοοικονομικό σύστημα. Και αυτό είναι λυπηρό, αν το καλοσκεφτείς, γιατί είναι ένας φαύλος κύκλος. Ο άνθρωπος, παγκοσμίως, έχει γίνει δούλος του χρήματος, της ύλης και του πλούτου και δεν κοιτάζει την κοινωνία, τον συνάνθρωπο. Ολο αυτό το κυνήγι του πλούτου δεν έχει καμία ανθρωπιά.

Εχετε δίκιο… Τι σας λέει σήμερα η επικαιρότητα;

Είναι σαν να έχει ανοίξει ένας βόθρος και να πέφτουμε όλοι μαζί μέσα του και να κολυμπάμε στα περιττώματα. Για τον πλούτο χάνονται ζωές, για το κέρδος γίνονται πόλεμοι, για την απληστία αντιμετωπίζονται οι άνθρωποι ως εμπόρευμα. Τις αναθυμιάσεις αυτού του βόθρου, αυτή τη δυσωδία, τη βλέπουμε πλέον στις ειδήσεις, στην ειδησεογραφία. Πόσα σκάνδαλα πια! Το ένα σκάνδαλο βγαίνει μετά το άλλο και απορείς. Το τελευταίο, δε, με τα διαμερίσματα που παρίσταναν τα ιατρεία και όλο αυτό το σύστημα ευεξίας και αντιγήρανσης, με τα μηχανήματα και τις ιατρικές πράξεις, που κάποιοι ήθελαν στη χώρα μας να το φέρουν και στον τουρισμό, δηλαδή να πραγματοποιούνται σοβαρές ιατρικές πράξεις σε ξενοδοχεία, για το χρήμα, μας έχει ξεπεράσει ηθικά και μας έχει στενοχωρήσει πάρα πολύ. Γιατί κόστισε και τη ζωή ενός ανθρώπου, ενός σπουδαίου καλλιτέχνη.

Τι αίσθημα κυριαρχεί πλέον στην καθημερινότητα;

Πολύς θυμός. Ενα λάθος να κάνεις στην οδήγηση, την ώρα που οδηγείς, ο άλλος θα σε φάει στον δρόμο. Το λιγότερο θα είναι να σε βρίσει, γιατί υπάρχει και χειρότερη συμπεριφορά, όπως το να εμπλακείς σε έναν βίαιο καβγά. Αυτό που γίνεται στους δρόμους με έχει προβληματίσει βαθιά. Ο κόσμος είναι θυμωμένος, πιεσμένος οικονομικά, δυστυχισμένος μέσα στην προσωπική του ζωή και ξεσπά στον συνάνθρωπό του στον δρόμο. Ξεσπά στον ξένο. Αυτό μου φαίνεται πολύ άρρωστο. Βέβαια, υπάρχουν και κάποιοι που ξεσπούν στα παιδιά τους, στην οικογένειά τους και στις γυναίκες. Πόσες δολοφονίες γυναικών έχουμε ακούσει από την πανδημία και μετά; Αρρωστο. Το χρήμα ή η έλλειψη χρήματος μας έχει κάνει πολύ άρρωστους. Δεν ξέρω αν φταίνε οι ψεύτικοι γάμοι ή η έλλειψη παιδείας, αξιών, ιδανικών και προτύπων και ακούμε τόσες άσχημες ειδήσεις. Πολλή βία. Να αφαιρείς έτσι μια ζωή; Πώς γίνεται; Επίσης, η έλλειψη χρήματος στην αγορά αλλά και η απληστία γεννούν πολλούς απατεώνες. Τρέφουν τους απατεώνες.

Πολλά τα σκάνδαλα, το ένα κρύβει το άλλο ή το ένα σκάνδαλο μας κάνει να ξεχνάμε το προηγούμενο…

Σκάνδαλα πολιτικά, ιατρικά, επιχειρηματικά. Ενας χαμός γίνεται και πέφτουν θύματα πάρα πολλοί άνθρωποι. Αυτή η κατηφόρα πού θα σταματήσει; Σαν να μην έχει πάτο το βαρέλι. Και είμαι φύσει και θέσει αισιόδοξος άνθρωπος, αγωνιστής, αλλά δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα στη χώρα μας. Βλέπω ότι οι ένοχοι δεν τιμωρούνται και έτσι περισσεύει στη χώρα μας το θράσος. Και αυτό προσβάλλει τη νοημοσύνη μας. Βαφτίζουν δρόμους κτήματα και τα δύο πρόβατα κοπάδι. Συμβαίνουν ασύλληπτα πράγματα και η Πολιτεία σφυρίζει αδιάφορα. Σε πιάνει μια απελπισία… Προσπαθώ να ταξιδεύω, να βγαίνω εκτός Ελλάδας, στην Ευρώπη, και βλέπω ακόμη χώρες με ποιότητα ζωής, με πολιτισμό, που υπολογίζουν τον άνθρωπο, και ζηλεύω. Ο αδελφός μου μένει στην Ολλανδία και πραγματικά, όταν την επισκέπτομαι, αντικρίζω μια άλλη κοσμοθεωρία, την αξία της γειτονιάς, τον σεβασμό του κράτους προς τον πολίτη. Ανοίγει η ψυχή μου σε κάθε ταξίδι στην Ολλανδία. Βλέπω να συμβαίνουν ωραία πράγματα.

Ευτυχώς, μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει ακόμη ο πολιτισμός και η τέχνη που αντιστέκονται, όπως λες κι εσύ…

Ετσι είναι. Να, τώρα αρχίζω τις πρόβες για τη «Μαύρη γαλότσα» και θα χαθώ στην ομορφιά του θεάτρου, της σκηνής. Είναι μια γλυκιά κομεντί, με ήρωες γύρω στα 30 με 35, που βρίσκονται σε ηλικία γάμου. Με ήρωες που πρέπει να προχωρήσουν την προσωπική τους ζωή, να κάνουν οικογένεια, παιδιά, αλλά τους τρώει η αναβλητικότητα. Με ήρωες που έχουν ακόμη αποκούμπι τους γονείς τους, που μένουν μαζί τους λόγω και της στεγαστικής κρίσης. Με ήρωες που επηρεάζονται από την ελληνική οικογένεια, η οποία δεν αφήνει και πολύ χώρο στα παιδιά της να πάρουν πρωτοβουλίες, να αναπνεύσουν. Οι γονείς θέλουν να μπαίνουν στα πόδια τους και να έχουν λόγο ακόμη και για τις παρέες τους, τις δουλειές τους, τη νύφη και τον γαμπρό. Η «Μαύρη γαλότσα» είναι πολύ επίκαιρη. Γιατί μέσα στην παράσταση βλέπουμε αυτή την εξάρτηση της μάνας από τον γιο και του γιου από τη μάνα, που ναι μεν παρουσιάζεται στην κομεντί ως κωμικό στοιχείο και προκαλεί το γέλιο, αλλά κατά βάθος εμπεριέχει και έναν προβληματισμό. Γιατί όλο αυτό είναι κάπως άρρωστο και χρήζει ψυχανάλυσης. Εχει μια υπερβολή αυτή η σχέση μάνας και γιου, αν και για μένα είναι αυτοκαταστροφική.

Πώς βλέπεις σήμερα τους γάμους, την οικογένεια;

Οι άνθρωποι παντρεύονται για να το κάνουν κι αυτό. Να βάλουν ένα check στα κουτάκια τους. Κάνουν παιδιά και τα έχουν σαν αξεσουάρ. Δεν ασχολούνται μετά ουσιαστικά μαζί τους. Τα πηγαίνουν στον παιδικό σταθμό, στους παππούδες, στις δραστηριότητες. Μέσα τους, τα παιδιά ουρλιάζουν για επικοινωνία, για παιχνίδι, και οι γονείς είναι στα γυμναστήρια και στα καφέ. Βλέπω στις ταβέρνες τα παιδιά με ένα κινητό και τους γονείς με ένα άλλο. Τα παιδιά θέλουν χρόνο, συζήτηση και όρια. Οι γονείς φοβούνται να τους βάλουν όρια. Βλέπω παιδιά ανεξέλεγκτα, να φωνάζουν, να ενοχλούν τους γύρω τους, και τους γονείς να μην μπορούν να τους βάλουν όρια. Δεν μπορεί ένας ενήλικας να μην μπορεί να βάλει όρια σε ένα παιδί ενός, δύο ή τριών ετών και να του δίνει το κινητό για να το ησυχάσει, ενώ οι επιστήμονες λένε ότι δεν πρέπει να δίνουμε κινητά στα παιδιά, γιατί η έκθεση στις οθόνες μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την υγεία, τη φαντασία και τη σκέψη τους. Το παιδί, μπροστά στην τηλεόραση ή στο κινητό, παύει να έχει άλλα ερεθίσματα. Αποξενώνεται σε έναν δικό του κόσμο. Δεν συναναστρέφεται με άλλα παιδιά, δεν παίζει. Βλέπει βίαια προγράμματα και μετά αυτά που βλέπει τα κάνει πράξη στο σχολείο. Γι’ αυτό υπάρχει και πολλή βία στους νέους μας. Και αυτά που βλέπουν στα κινητά τηλέφωνα και στην οθόνη του υπολογιστή παίζουν ρόλο, πέρα από όσα ζουν μέσα στην οικογένεια.

Η γυναίκα σε τι συνθήκες ζει σήμερα;

Η γυναίκα σήμερα δεν παντρεύεται για να γίνει η κυρία του κυρίου και αυτό είναι κάτι θετικό. Η γυναίκα έχει την αξία της, τη δουλειά της, τη μόρφωσή της. Θέλει να κάνει οικογένεια, αλλά δεν μπορεί να ξεφύγει από το μοντέλο που τη θέλει να μοιράζει τη ζωή της σε χιλιάδες ρόλους για να τα καταφέρει. Η γυναίκα μπορεί σήμερα να έχει καλή μόρφωση και να δέχεται ακόμη απαξιωτικές συμπεριφορές από τον σύντροφό της. Αυτά είναι κατάλοιπα της πατριαρχίας στην Ελλάδα, του τρόπου με τον οποίο έχει μεγαλώσει κανείς μέσα στην οικογένειά του και των παιδικών, διαγενεακών τραυμάτων που κουβαλά.

Μπορεί να αλλάξει η Ελλάδα; Ολο αυτό που περιγράφουμε στη συζήτησή μας;

Ναι. Ξεκάθαρα. Ο κόσμος μπορεί να αλλάξει. Δεν μπορεί το 40% να κουμαντάρει την Ελλάδα. Γιατί το 40% πήγε να ψηφίσει. Το 60% ήταν η αποχή. Αν αυτό το 60% πάει να ψηφίσει, θα αλλάξουν τα πράγματα. Και να ψηφίσει μικρά κόμματα, για να αλλάξει το τοπίο, να ακουστούν και άλλες φωνές, πέρα από αυτές των μεγάλων κομμάτων. Πόσα χρόνια θα μας κυβερνούν οι ίδιοι και οι ίδιοι; Και δεν μιλάω για τα φασιστικά κόμματα, των άκρων. Μιλάω για υγιείς φωνές. Ας σηκωθούμε από τον καναπέ, φτάνει το κουτσομπολιό. Για να αλλάξει το σκηνικό της απογοήτευσης. Να βάλουμε ψυχή, ανθρωπιά, δικαιοσύνη στην κοινωνία μας και όχι μόνο χρήμα και νούμερα. Πιστεύω ότι μπορούμε να χτίσουμε ξανά από το μηδέν. Αυτός είναι ο κύκλος των κοινωνιών. Ζούμε σε μια παρακμή. Μόνο στο θέατρο, στα έργα οι ήρωες μιλούν ακόμη για ηθική. Γι’ αυτό και αγαπώ το θέατρο, για να κλείσουμε τη συζήτησή μας όπως ακριβώς την ανοίξαμε.