Η αείμνηστη δημοσιογράφος Φωφώ Βασιλακάκη υπήρξε η κορυφαία, αν όχι η δημιουργός, αυτού που συνηθίσαμε να ονομάζουμε «κοσμικές στήλες» στον Τύπο μας. Προσωπική φίλη του Κωνσταντίνου Καραμανλή, των αδελφών Μπότση, του Χρήστου Λαμπράκη, του Κίτσου Τεγόπουλου και άλλων πολλών προσωπικοτήτων που κυριάρχησαν στο δημόσιο βίο, έζησε και έγραψε για πάνω από πενήντα χρόνια μέσα στην καρδιά των γεγονότων.
Είχα την τύχη και τη χαρά να τη γνωρίσω και δεν θα ξεχάσω ποτέ μια συμβουλή της: «Βγες στο διάδρομο, γύρνα πέρα-δώθε, ντυμένος καλά. Στον τόπο μας κανένας δεν προκόβει σκυμμένος στα χαρτιά του και μέσα στο γραφείο του».
Τεράστια κουβέντα. Απόσταγμα της πείρας της από την παρατήρηση εκατοντάδων ανθρώπινων διαδρομών. Τη βρίσκω διαρκώς μπροστά μου, να επιβεβαιώνεται από την ανέλιξη κάθε μορφής απίθανου και σε όλους τους τομείς. Η πολιτική, βεβαίως, κατέχει τη μερίδα του λέοντος! Είναι μακράν ο μεγαλύτερος… μπαζομαγνήτης!
Φυσικά, δεν αναφέρομαι μονάχα στους κληρονόμους πολιτικών τζακιών, οι οποίοι, κατά τεκμήριο και υπακούοντας στον αδήριτο βιολογικό νόμο της εκπτώσεως των γενεών, είναι κατώτεροι των προγόνων τους. Υπάρχουν και κάτι άλλα «φρούτα», τάχα μου «αυτοδημιούργητα», πολύ πιο σάπια από τους «αχθοφόρους μεγάλων ονομάτων», όπως χαρακτήριζε ο Γεώργιος Παπανδρέου τον Σοφοκλή Βενιζέλο.
Είναι γεμάτη η πολιτική ζωή μας από ανθρώπους που ούτε η αξία ούτε οι γνώσεις ούτε η επαγγελματική και κοινωνική παρουσία τους δικαιολογούν τα αξιώματα που κατέχουν. Το γεγονός δεν είναι καθόλου άσχετο ούτε με την πορεία ούτε με την κατάληξη που είχαν τα πράγματα στον τόπο μας.
Πρόκειται για όλους εκείνους που η συγκυρία και η προωθητική δύναμη της αδράνειάς τους τούς χάρισε το «φωτοστέφανο» του «επιτυχημένου». Είτε γιατί υπήρξαν κάποτε το ομιλούν μέρος μιας σιωπηλής, σεμνής γενναιότητας είτε γιατί απέφυγαν τους κινδύνους της πράξης προστατεύοντας τους εαυτούς τους από αυτήν ακόμη και με… καγκελάκια όταν χρειάστηκε.
Στον καιρό της εικόνας που ζούμε η σκηνοθεσία και οι συμβολισμοί που κανακεύουν το συναίσθημά μας μετράνε περισσότερο από την όποια ουσία και το περιεχόμενο του πρωταγωνιστή. Ενας ωραίος κόμπος στη γραβάτα, ένα παχύ χαλί και το αεράτο βάδισμα πάνω του, ένα μπούστο, ένα επιτηδευμένα «θλιμμένο» βλέμμα που παραπέμπει στο δράμα… χαμένων αγώνων ή και πατρίδων! Διαλέγετε κατά περίπτωση.
Θα μου πείτε, καλοκαιριάτικα σου ‘ρθαν όλα αυτά; Ε, βέβαια, καλοκαιριάτικα! Γιατί αν δεν είναι υπό την… επιτροπεία του κατακαλόκαιρου όλοι και όλες οι… «παραλίες», όλο το «στιλ» και το «στήσιμο», τότε ποια άλλη εποχή μπορεί να τους εκφράσει καλύτερα;
Για να δικαιώσω και τον αδελφικό μου φίλο τον Μιχαλάκη, που κάνει καριέρα στον τραπεζικό τομέα με το γραφείο του γεμάτο ανοιχτά ντοσιέ, φακέλους και βιβλία! Οταν τον ρώτησα αν μπορεί να δουλεύει μέσα σε τόση ακαταστασία, προτείνοντάς του κιόλας να τον βοηθήσω στο συμμάζεμα, μου απάντησε παίρνοντας και το ύφος του ανθρώπου που είναι πάντα «σκεπτικός και πνιγμένος»: «Αστα, ρε, όπως είναι, να νομίζουν ότι κάτι κάνω! Αφού βλέπεις, τη γουστάρουνε την κοροϊδία!»
Γιώργος Κ. Στράτος
