Η ουσία στα όσα συμβαίνουν στην παρούσα φάση στην Ελλάδα, ακόμη και στο πολιτικό και το διεθνοπολιτικό παρασκήνιο στον βαθμό που την αφορούν, είναι μηδαμινής αξίας για την προοπτική της χώρας. Ενα απολύτως δουλοπάροικο, μετριότατο πολιτικό προσωπικό, με τεχνοκράτες- υπαλλήλους της ευρωκρατίας και επιχειρηματίες που λειτουργούν στην πλειονότητά τους στη βάση της διαπλοκής, της διαφθοράς και του πελατειακού, κοτζαμπάσικου κρατιδίου, αγωνιά και αγωνίζεται για ιδιωτικά συμφέροντα, προσωπικά, οικογενειακά ή κλειστών ομάδων, χωρίς να ενδιαφέρεται επί της ουσίας για το κράτος των Ελλήνων.
Το κρίσιμο γεγονός βρίσκεται στην αντίληψη περί περίκλειστου, περιχαρακωμένου εντός των συνόρων του, κράτους, ενώ οι ιθύνοντες σε κάθε τομέα της διοίκησης δεν κουράζονται να «παπαγαλίζουν» για την παγκοσμιοποίηση και τις επιταγές της. Αν αφαιρέσουμε το γελοίο του πράγματος, θα μπορούσαμε πολύ εύκολα -για παράδειγμα, υπερβαίνοντας τον γρίφο των 180 βουλευτών για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας- να αποφασίσουμε από κοινού ότι ο Πρόεδρος θα είναι ένα συγκεκριμένο πρόσωπο και οι εκλογές που, ούτως ή άλλως, πλησιάζουν θα πραγματοποιηθούν τον Νοέμβριο του 2015.
Με τον τρόπο αυτό θα αποφασίζαμε ως Ελληνες να διατηρήσουμε τη χώρα μας σταθερή και χωρίς αναταράξεις για ολόκληρο το 2015 που είναι μια κρίσιμη χρονιά. Αφενός, για να την προετοιμάσουμε και να την οργανώσουμε για την ανακατάληψή της από τους Ελληνες σε επίπεδο διακυβέρνησης. Αφετέρου, για να υπάρξει ο αναγκαίος χρόνος για να εκδηλωθεί η δομική κρίση συνοχής στη ζώνη του ευρώ μέσα από τη σύγκρουση της μονολιθικής αντίληψης για τη δημοσιονομική πειθαρχία και το οικονομικό σύμφωνο βάσης του ευρώ της Γερμανίας με τους Γάλλους και τους Ιταλούς, όχι μόνον στο επίπεδο των σαλονιών και των μεγαλόπρεπων αιθουσών συσκέψεων των Βρυξελλών και της ευρωζώνης, αλλά και στους δρόμους του Παρισιού, της Ρώμης, του Μιλάνου. Επίσης εκλογές μέσα στο 2015 έχει η Ισπανία, όπου οι αναθεωρητές της ευρωζώνης, οι Podemos, θα δοκιμάσουν την πειθώ τους στη κάλπη. Αλλά το πλέον σημαντικό είναι ότι εθνικές εκλογές τον Μάιο έχει η Αγγλία, όπου ο ευρωσκεπτικισμός για τη γερμανική Ευρώπη του ευρώ θα γνωρίσει σε κάθε περίπτωση αρχική δικαίωση.
Πέραν των ποσοστών που θα καταγράψουν ο Φάρατζ και το Κόμμα της Ανεξαρτησίας, ο ίδιος ο επικεφαλής των Τόρις Ντ. Κάμερον θα κληθεί να απαντήσει στην πρόκληση της Ιστορίας και της Θαλασσοκρατίας που εκπροσωπούν ως μητρόπολη το Ηνωμένο Βασίλειο και η Κοινοπολιτεία, αν θα σταθεί απέναντι στο Βερολίνο ως Τσόρτσιλ ή θα υποκλιθεί ως Τσάμπερλεν.
Οι Γερμανοί στην παρούσα φάση θέλουν την Ελλάδα σε ρόλο πυριτιδαποθήκης που θα πάρει φωτιά και θα χρησιμεύσει ως ανάχωμα στις εξελίξεις στην Ευρώπη. Κάτι σαν επανάληψη υπό τις σημερινές συνθήκες των όσων συνέβησαν το 2009-2010 επί διακυβέρνησης Γ. Παπανδρέου, όταν κάποιοι κύκλοι της παγκοσμιοποίησης και ο φιλόδοξος Στρος Καν εκτιμούσαν ότι μέσω της Ελλάδας και της κρίσης που αυτή θα προκαλούσε θα πετύχαιναν την Ευρώπη των ευρωομολόγων και την υποχώρηση της Γερμανίας περί του δημοσιονομικού συμφώνου του ευρώ. Ολα κατέληξαν στην καταστροφή της Ελλάδας και την επιβεβαίωση της γερμανικής ισχύος επί της ζώνης του ευρώ, με τη μετατροπή του Γάλλου ηγέτη της γκολικής Δεξιάς και προέδρου της χώρας του Ν. Σαρκοζί σε νέο Πετέν ή, όπως έμεινε στην Ιστορία από τη σύνοδο της Νίκαιας και μετά, σε «λακέ της Μέρκελ».
Το Βερολίνο σήμερα θέλει και κάνει ό,τι μπορεί για να υπάρξουν εκλογές στην Ελλάδα άμεσα και να υπάρξει κυριαρχία του ΣΥΡΙΖΑ. Εχοντας «αδειάσει» η καγκελαρία τον σημερινό αφελώς γερμανόφιλο Ελληνα πρωθυπουργό, επιδιώκει να φέρει στην εξουσία τους «κομμουνιστές» που, όσο ρεφορμιστές και αν αποδειχθούν, δεν θα καταλάβουν καν τι τους συνέβη, μαζί και σε όλους τους Ελληνες, σχεδόν ταυτόχρονα με την ορκωμοσία τους. Η Ελλάδα οφείλει να περιμένει τώρα την επιλογή της Αγγλίας και να κινηθεί μαζί με τη Γαλλία των «οδοφραγμάτων» στον άξονα μιας νέας «ελεύθερης Ευρώπης», προετοιμαζόμενη γι’ αυτήν.
Μενέλαος Τασιόπουλος
