Τη στιγμή που αναρωτιέται κανείς αν έχουν κοινή στρατηγική η Λευκωσία και η Αθήνα στο ζήτημα της εκμετάλλευσης των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων των θαλάσσιων ζωνών, που καθιστά πιο πιεστικό το ζήτημα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ, είναι χρήσιμο να δούμε ποια είναι η στρατηγική της Αγκυρας.
Καταρχάς να ορίσουμε το «πρόβλημα», για να περιγράψουμε τη στρατηγική.
Η Τουρκία έχει ως στόχο να σπάσει στο εξωτερικό εμπόριό της το φράγμα του ενός τρισεκατομμυρίων δολαρίων το 2023, οπότε συμπληρώνονται 100 χρόνια από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας, κάτι που θα γίνει κυρίως μέσω των θαλάσσιων οδών. Αρα «δικαιούται» να είναι ναυτική και ναυτιλιακή υπερδύναμη, «δικαίωμα» που πηγάζει επίσης και από το γεγονός ότι -με βάση το εθνικό δόγμα της- είναι μια μεγάλη χώρα, με μεγάλη Ιστορία και στρατηγικό βάρος – βάθος.
Ομως, για να γίνουν όλα αυτά, θα πρέπει η Τουρκία να έχει δικές της ευρείες θαλάσσιες ζώνες, που δεν διαθέτει και πρέπει να αποκτήσει. Αρα βρήκαμε το «πρόβλημα».
Να δούμε τώρα τη στρατηγική που ακολουθεί για να το «λύσει».
Ολο αυτό το σκεπτικό που προαναφέρθηκε, το οποίο, με βάση το εθνικό δόγμα της, είναι υπεράνω του διεθνούς δικαίου και είναι υποχρεωμένες να το αποδεχτούν οι γειτονικές χώρες αλλά και ολόκληρη η ανθρωπότητα, αποτελεί τον θεμέλιο λίθο πάνω στον οποίο στηρίζεται όλη η στρατηγική της.
Με βάση το παραπάνω σκεπτικό οργανώνει τη στρατηγική και τα επιχειρήματά της η Τουρκία, για να επιβάλει με την απειλή χρήσης βίας τους σχεδιασμούς της στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο, και να αποκτήσει τελικώς δικές της θαλάσσιες ζώνες, εις βάρος άλλων χωρών και κυρίως εις βάρος της Κύπρου και της Ελλάδας.
Ποιοι είναι οι σχεδιασμοί της;
Είναι εξαιρετικά απλοί. Η διχοτόμηση του Αιγαίου και της ανατολικής Μεσογείου.
Αυτό σημαίνει ότι η Αγκυρα δεν δέχεται ότι η Κύπρος διαθέτει ΑΟΖ, γι’ αυτό και αλωνίζει το «Μπαρμπαρός» την κυπριακή ΑΟΖ, όπως δεν δέχεται ότι έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ τα ελληνικά νησιά. Επίσης, δεν δέχεται ότι η Ελλάδα έχει δικαίωμα να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ. Η σημαντικότερη «απειλή» για τους τουρκικούς σχεδιασμούς είναι το κυριαρχικό δικαίωμα που έχει η Ελλάδα να επεκτείνει τα χωρικά ύδατά της στα 12 ν.μ., κάτι που αποτελεί στην κυριολεξία εφιάλτη για την Αγκυρα.
Για να αποτρέψει δε την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ., πέραν των στρατιωτικών σχεδιασμών για απόβαση και κατάληψη βασικής ελληνικής νήσου του ανατολικού Αιγαίου, η Τουρκία έχει οργανώσει τη μουσουλμανική μειονότητα με τέτοιον τρόπο, που να αποτελεί ένα εργαλείο-μέσο πίεσης προς την Ελλάδα για το προαναφερθέν θέμα, ενώ ταυτοχρόνως ακολουθεί μια στρατηγική περικύκλωσης της Ελλάδας, αυξάνοντας την επιρροή της στη Βουλγαρία, στα Σκόπια και στην Αλβανία!
Μπορεί η Τουρκία να έχει μια βαλκανική στρατηγική, όμως οι κινήσεις αύξησης της επιρροής της στις όμορες προς την Ελλάδα χώρες έχουν και αυτόν τον χαρακτήρα. Να χρησιμοποιηθεί αυτή η επιρροή στην κατάλληλη στιγμή, μαζί με τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης και τις ένοπλες δυνάμεις της Τουρκίας, ως τρομοκρατικό μέσο αποτροπής της επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ.
Επειδή, δε, οι εξελίξεις στην ανατολική Μεσόγειο δείχνουν ότι φτάνει η ώρα που θα παρθούν οι μεγάλες αποφάσεις και στο Αιγαίο, η Τουρκία φροντίζει να κλείσει το πιο σημαντικό μέτωπο, που είναι το Κουρδικό, για να επικεντρωθεί απερίσπαστη πλέον στο μέτωπο Κύπρος – Καστελόριζο – Αιγαίο.
Η Αγκυρα φαίνεται ότι έχει μια καλά σχεδιασμένη στρατηγική για το θέμα. Η Λευκωσία και η Αθήνα έχουν;
Σάββας Καλεντερίδης
