Η άσκηση πολιτικής προσφέρεται κατεξοχήν για την εξαγωγή συμπερασμάτων για τον χαρακτήρα των πολιτικών. Οσο κι αν κρύβονται με επιμέλεια πίσω από κλισέ, όση επιδεξιότητα και να αποκτούν μαζί με την εμπειρία στον χειρισμό προσώπων και καταστάσεων, αργά ή γρήγορα φανερώνεται ο βαθύτερος ψυχισμός τους. Το δυστύχημα είναι ότι αυτή την ψυχοθεραπεία στην πράξη δεν την υφίστανται μόνο ο ψυχίατρός τους και το περιβάλλον τους, αλλά ολόκληροι λαοί. Εχουν και αυτοί όμως τις ευθύνες τους.
Το πολιτικό περιβάλλον στην πατρίδα μας παρουσιάζει από συστάσεως νεοελληνικού κράτους σοβαρότατες παθογένειες. Στην κορυφή τους, η οικογενειοκρατία και οι πελατειακές σχέσεις. Ετσι δομήθηκε και έτσι λειτούργησε, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, στη μεγάλη πλειονότητά του.
Οι συνθήκες αυτού του περιβάλλοντος για να αναπαραχθούν χρειάζονται μύθους, οι οποίοι καλούνται να στηρίξουν τον εκάστοτε νέο πρωταγωνιστή. Μύθους για την καταγωγή του, για τις ικανότητές του, για τις κρυφές χάρες του. Οι μύθοι αυτοί, καθώς εξωραΐζουν καταστάσεις και αποσιωπούν ελαττώματα, δημιουργούν ένα προνομιακό πεδίο μέσα στο οποίο οι αποδέκτες τους προχωρούν με ευκολία προς την καταξίωση και την επιτυχία.
Ενας τέτοιος τύπος πολιτικού αποκτά αναπόφευκτα δύο άλλα πολύ επικίνδυνα χαρακτηριστικά. Κατά πρώτον, την αίσθηση ότι «είναι προορισμένος» να παίξει τον ρόλο που του επιφυλάσσει η Ιστορία! Την αποκτά μάλιστα τόσο έντονα, που στην πορεία θεωρεί ότι τα γεγονότα είναι ταγμένα για να υπηρετήσουν αυτόν τον σκοπό του! Κι όταν δεν το κάνουν από μόνα τους, τους το επιβάλλει ο «ηγέτης»! Ετσι, εθνικές υποθέσεις γίνονται… κόμματα, πριν γίνουν κομμάτια και θρύψαλα.
Το δεύτερο χαρακτηριστικό, άμεσο απότοκο του πρώτου, είναι η αίσθηση του «αλάνθαστου». Αφού είμαι προορισμένος, σου λέει, ό,τι κάνω καλώς το κάνω. Και όποιος δεν με καταλαβαίνει ή δεν συμφωνεί μαζί μου είναι εχθρός μου. Κλιμακούμενη αποβλάκωση, συνωμοσιολαγνεία, αλαζονική συμπεριφορά σε συσκευασία του ενός! Βεβαίως, για να συντηρηθεί αυτός ο «μπαξές» αντιλήψεων, αντιλαμβάνεστε ποιας ποιότητας είναι και η «κοπριά» που χρειάζεται ως περιβάλλον!
Η συνισταμένη των παραπάνω χαρακτηριστικών είναι η αφιλία και η αχαριστία. Γι’ αυτό και στη διαδρομή τους αυτά τα πολιτικά «λουλούδια» μπορεί και να μαραθούν περιστασιακά. Πάντα βρίσκεται όμως κάποιος σπλαχνικός «μπαξεβάνης» της αυτής συνομοταξίας, που έχει και τις εξαιρέσεις της, για να τα επαναφέρει στη ζωή. Αυτή είναι και η μοναδική και μόνιμη αγωνία τους: Να βρίσκονται στο προσκήνιο, στην εξουσία. Οχι για να κάνουν κάτι, αλλά γιατί δεν μπορούν από τα γεννοφάσκια τους να κάνουν οτιδήποτε άλλο!
Ελα, όμως, που ως διαταραγμένα από τη… γλάστρα τους θέλουν διαρκώς και την αντάρα τους, όχι μόνο για να ανθίζουν, μα για να επιβιώνουν. Και μπροστά στην επιβίωσή τους δεν λογαριάζουν τίποτα, ούτε γλάστρα ούτε κήπο ούτε κηπουρό ούτε χώματα ούτε ρίζες. Στάχτη και μπούλμπερη να γίνουν όλα εν ονόματί τους. Προορισμένος για την αυτοκαταστροφή,αυτός ο τύπος ανθρώπου, όχι μόνο πολιτικού, σηκώνει τόσο ανυπόφορη σκόνη γύρω του, που στο τέλος και ο φουκαράς ο «μύθος» του γίνεται… «παραμύθι φούρναρης»! Και τότε πια είναι ώρα για να ζήσει αυτός καλά κι εμείς καλύτερα…
Γιώργος Κ. Στράτος
