Ο Αντώνης Σαμαράς εξακολουθεί να νομίζει ότι είναι πρωθυπουργός και συνομιλητής των ξένων, που απλώς κάνει αυτή την περίοδο σύντομες διακοπές για να φορτίσει τις «μπαταρίες» του και να επανέλθει δριμύτερος. Οπως έχει φανεί σε όλο το διάστημα μετά την 25η Ιανουαρίου, πιστεύει ότι δεν έχει κάνει λάθη, ότι οδήγησε το «καράβι» σε ασφαλές λιμάνι και ότι είναι θέμα χρόνου να δικαιωθεί. Και μετά, ξύπνησε…
Δείχνει να ζει με την ελπίδα ότι η χώρα θα καταστραφεί και περιμένει στο ακουστικό του να τον καλέσουν να αναλάβει τη σωτηρία της. Ο Αντώνης Σαμαράς, που ξεκίνησε ως αντιμνημονιακός, τώρα πια βλέπει «φως» μόνο κάτω από τη σκιά της Ανγκελα Μέρκελ. Είναι να απορεί κανείς με τη μεταμόρφωση του ανδρός, ο οποίος ξεκίνησε με φόρα, αλλά τράκαρε με τοίχο!
Δίπλα του παραμένει μια ομάδα παρείσακτων και γραφικών, η οποία όχι μόνο δεν απομακρύνθηκε, αλλά μοιάζει αναβαθμισμένη. Δεν είναι τυχαίο ότι τα τηλεοπτικά παράθυρα μονοπωλεί ως εκπρόσωπος της Ν.Δ. ο Αδωνις Γεωργιάδης. Οι αλλαγές σε πρόσωπα, που υποσχέθηκε ο κ. Σαμαράς, προχωρούν με ρυθμό χελώνας, ενώ τα πιο σοβαρά στελέχη παίρνουν αποστάσεις (με πρώτο τον Δημήτρη Αβραμόπουλο), αφού βλέπουν ότι αυτή η Ν.Δ. όχι μόνο μέλλον δεν έχει, αλλά, αν συνεχίσει έτσι, θα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο και θα υφίσταται τη φθορά των θέσεων και των ποσοστών της.
Από την άλλη πλευρά, είναι θλιβερό για την ιστορική παράταξη το ότι δεν υπάρχει μια προσωπικότητα που θα αμφισβητήσει ευθέως τον κ. Σαμαρά και θα έχει λαϊκή αποδοχή (και δυναμική). Πρόσωπα φθαρμένα, που μπλέχτηκαν στις μνημονιακές κυβερνήσεις της τελευταίας περιόδου, επιχειρούν τώρα να διαφοροποιηθούν, αλλά δεν έχουν τα κότσια να μιλήσουν ανοιχτά και αληθινά. Με κλεφτοπόλεμο, «θολές» δηλώσεις, υπονοούμενα και μισόλογα προσπαθούν να κερδίσουν λίγη δημοσιότητα, χωρίς να λένε τίποτα ουσιαστικό. Τίποτα που να αγγίζει την καρδιά του νεοδημοκράτη, τίποτα που να εκφράζει την αγωνία για το αβέβαιο μέλλον της παράταξης.
Ατολμοι και διπλωμάτες, αφήνουν τον κ. Σαμαρά να συνεχίζει την τακτική συρρίκνωσης και περιθωριοποίησης της Ν.Δ., παριστάνοντας τους σχολιαστές.
Ας μη γελιέται, όμως, κανείς. Οταν επιβεβαιωθεί (από τις δημοσκοπήσεις) η κατάρρευση της Ν.Δ., τότε πολλοί εξ αυτών θα μαζέψουν τα μπογαλάκια τους και θα ψάξουν νέα στέγη. Αν κάτι δεν αλλάξει δραματικά, οδηγούμαστε, πρώτον, ολοταχώς σε πτώση των ποσοστών της Ν.Δ. του κ. Σαμαρά σε επίπεδα κοντά στο 10% και, δεύτερον, σε διάσπαση που θα φέρει τη δημιουργία ενός νέου κεντροδεξιού κόμματος. Το ερώτημα είναι αν θα πρόκειται για κόμμα που πράγματι θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κοινωνίας ή θα είναι μια ευκαιριακή προσπάθεια, που θα θυμίζει «γαλάζια» ΔΗΜ.ΑΡ. Οπως και να έχει, όμως, θα τους βαραίνει για πάντα το ότι άφησαν τη Ν.Δ. να οδηγηθεί στην απαξίωση και δεν όρθωσαν το ανάστημά τους.
Οσο για τον κ. Σαμαρά, σεβαστό είναι το δάκρυ του (για όσα πιστεύει ότι προσέφερε στη χώρα), πιο σεβαστό όμως είναι το κλάμα του ελληνικού λαού, που έζησε επί των ημερών του το δράμα. Εκλαψαν (και κλαίνε) εκατομμύρια Ελληνες, κύριε Σαμαρά. Μήπως το είχατε προσέξει; Α, ξέχασα: Είχατε βάλει τον κ. Χαρδούβελη να το προσέξει!
Δημήτρης Ριζούλης
