Προορισμός της Κωνσταντοπούλου είναι να γίνει η μάνα του λόχου
O εκάστοτε πρόεδρος του Κοινοβουλίου είναι η μάνα του λόχου. Οι Κακλαμάνης, Σιούφας, Μπενάκη, Μεϊμαράκης, Πετσάλινκος ήταν προσωπικότητες πολιτικά ισχυρές με άποψη για τα πράγματα, αλλά αυτό δεν τους εμπόδιζε να έχουν ανοιχτή την πόρτα τους στους βουλευτές? να οργανώνουν τις παραδοσιακές μονομαχίες έτσι ώστε να προστατεύονται οι βουλευτές εις βάρος των υπουργών, που κατά τον Κανονισμό παίρνουν όποτε επιθυμούν τον λόγο. Φρόντιζαν η Βουλή να λειτουργεί καλά στη διαδικασία του κοινοβουλευτικού ελέγχου και να είναι οι υπουργοί στη θέση τους.
Παρότι δε ορισμένοι εξ αυτών ασφυκτιούσαν στο κοστούμι του προέδρου της Βουλής, ιδίως ο Μεϊμαράκης, εν τέλει κατάφερναν να συνθέτουν γιατί αυτός είναι ο ρόλος του τρίτου πολιτειακού παράγοντα κατά το Σύνταγμα: Να είναι πόλος σταθεροποίησης και όχι αποσταθεροποίησης. Θυμίζω ότι ο Μεϊμαράκης είχε σταθεί στο πλευρό του αντιπροέδρου του Δραγασάκη όταν είχε δεχθεί επίθεση. Αντίστοιχες συναινετικές τάσεις είχε δείξει στο παρελθόν και ο Σιούφας ερμηνεύοντας αμερόληπτα τον Κανονισμό. Θα πρότεινα κατόπιν αυτού στη νέα πρόεδρο, η οποία βεβαίως έχει το ελαφρυντικό της απειρίας, να μπει μια μέρα στην άδεια αίθουσα, να καθίσει στη θέση της και να μελετήσει την κυκλική διάταξη του Κοινοβουλίου. Να αναρωτηθεί μετά γιατί στο βρετανικό Κοινοβούλιο η διάταξη είναι μετωπική, στο γερμανικό οριζόντια και στο δικό μας κυκλική.
Η απάντηση είναι απλή: Γιατί το ελληνικό πολιτικό σύστημα, ο πολιτισμός μας -τα θέατρα κυκλικά είναι-, εμπεριέχει την κουλτούρα της σύνθεσης. Η Ελλάδα είναι μικρός τόπος για να γινόμαστε εχθροί. Κάθε μέρα ο ένας πέφτει πάνω στον άλλον. Εχουμε τις απόψεις μας, εκφράζουμε τις διαφωνίες μας, κάνουμε τις ρήξεις μας, αλλά ποτέ δεν οδηγούμε τα πράγματα σε σημείο χωρίς επιστροφή. Οποιος το έκανε το μετάνιωσε. Αν θα έπρεπε λοιπόν να πω κάτι στη Ζωή Κωνσταντοπούλου, όση αξία έχει αυτό για την ίδια -έχουμε συγκρουστεί τουλάχιστον μία φορά δημοσίως, αλλά δεν έχει καμία σημασία-, είναι αυτό: Προορισμός της είναι να συνθέσει.
Να γίνει η μάνα του λόχου. Ο άνθρωπος στον οποίο κάθε βουλευτής θα πει ακόμη και το προσωπικό του πρόβλημα, το οικογενειακό, το οικονομικό. Ας ρωτήσει τους προηγούμενους, θα καταλάβει τι εννοώ. Αν αγαπηθεί από τους βουλευτές, έχει τα περιθώρια να γίνει καλή πρόεδρος. Ολα θα σβηστούν. Αν όμως επιμείνει να οργανώνει τις συζητήσεις του Κοινοβουλίου με τη διαδικασία του Σοβιέτ, να συμπεριφέρεται ως καταπιεσμένη υπουργός αλλά και να βγάζει τα προσωπικά της έναντι κάθε παλαιού πολιτικού αντιπάλου κατά την άσκηση των καθηκόντων της, τότε καλύτερα να εγκαταλείψει. Από την ίδια εξαρτάται πώς θα γραφτεί το όνομα της στην Ιστορία. Τώρα φλερτάρει με τα μελανά χρώματα.
Μανώλης Κοττάκης
