Δημιουργείται η εικόνα ενός ιδιότυπου πλέγματος ασυλίας για τους εξτρεμιστές
Ξεφεύγει πλέον από κάθε όριο λογικής η τοποθέτηση των υπουργών Δικαιοσύνης και Προστασίας του Πολίτη απέναντι σε φαινόμενα εκτεταμένης ανομίας, παραβατικότητας και καταστροφής δημόσιας περιουσίας που υποκινούνται από άτομα του λεγόμενου αντιεξουσιαστικού χώρου.
Και δεν μιλώ για την πολιτική λογική που έχει ήδη ακυρωθεί. Οι πράξεις και οι δημόσιες τοποθετήσεις των κ. Παρασκευόπουλου και Πανούση καταργούν και την κοινή λογική που συμμερίζεται η συντριπτική πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας.
Δεν γνωρίζω τα κίνητρα των δύο υπουργών και, σε τελική ανάλυση, μου είναι αδιάφορα. Στην περίπτωση του κ. Πανούση μπορεί να είναι ένα μείγμα «ανοχής» σε φαινόμενα χουλιγκανισμού με ιδεολογικό προκάλυμμα και φόβου να αναλάβει ευθύνες και δράσεις που απαιτεί το αξίωμά του. Στην περίπτωση του υπουργού Δικαιοσύνης η ερμηνεία πιθανόν να σχετίζεται με διαχρονικές ιδεοληψίες του ανδρός που τον φέρνουν ψυχικά ή συναισθηματικά κοντά με περιθωριακά στοιχεία από τον χώρο της ένοπλης «ιδεολογικής πάλης», αλλά και του κοινού ποινικού εγκλήματος.
Ψυχολόγος δεν είμαι για να αποφανθώ με βεβαιότητα, αλλά ξαναλέω ότι στη συγκεκριμένη συγκυρία η ψυχαναλυτική διερεύνηση πολιτικών συμπεριφορών έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Το μείζον ζήτημα είναι ότι οι πράξεις και οι παραλείψεις των δύο αυτών κυβερνητικών στελεχών εξελίσσονται σε απειλή για τη δημόσια ασφάλεια.
Η έμπνευση του κ. Πανούση να προσδιορίσει το «δέον γενέσθαι» με ενυπόγραφο άρθρο που εγκαλεί στην ουσία τους ιδεολογικούς υποκινητές καταλήψεων για έλλειψη ορθής…αριστερής συνείδησης αποτελεί στην κυριολεξία παγκόσμια πρωτοτυπία. Είναι σαν να ζητά άδεια από την κυβερνώσα πλειοψηφία και τις πιο ριζοσπαστικές εκφάνσεις της για να πράξει τα αυτονόητα.
Πολύ αμφιβάλλω όμως αν είναι ο… Λαφαζάνης και η αριστερή πλατφόρμα αυτοί που εμποδίζουν τον κ. Πανούση να κάνει τη δουλειά του.
Ας μην ξεχνάμε ότι ο κ. Πανούσης δεν προέρχεται από τον σκληρό πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά από την πολυπολιτισμική και… πολυανεκτική ΔΗΜ.ΑΡ. των γνωστών «προοδευτικών» θέσεων σε ζητήματα έννομης τάξης. Αντιστοίχως και ο κ. Παρασκευόπουλος υπήρξε βοηθός και σύμβουλος του αλήστου μνήμης εκσυγχρονιστή προκατόχου του Κουβελάκη, ο οποίος στο διάστημα 1993-95 συνέδεσε το όνομά του με τις αθρόες «άδειες κρατουμένων», που κατέληξαν στον καταχρηστικό εκφυλισμό μιας δίκαιης, κατά τα άλλα, πρόνοιας.
O κ. Παρασκευόπουλος είναι και εξαιρετικά δημοφιλής στις τάξεις των ποινικών, καθώς σε τουλάχιστον δύο περιπτώσεις εξεγέρσεων του παρελθόντος οι ίδιοι ζήτησαν να οριστεί από την Πολιτεία ως μεσολαβητής. Θαυμάσιες αυτές οι ευαισθησίες, αλλά ο άνθρωπος θα μπορούσε να προσφέρει τις υπηρεσίες του ως κοινωνικός λειτουργός. Η αποστολή του υπουργού Δικαιοσύνης είναι εξαιρετικά διαφορετική και δεν εξαντλείται πρωτίστως στην… ανακούφιση των κρατουμένων, αλλά στην εξυπηρέτηση του κοινωνικού συνόλου π.χ. με ένα ταχύτερο και αποτελεσματικότερο σύστημα απονομής δικαιοσύνης που τόσο έχει ανάγκη η χώρα.
Ο κ. Παρασκευόπουλος όμως έχει κι άλλες ευαισθησίες. Πίσω από κάθε κουκουλοφόρο κρύβεται μια ανθρώπινη ψυχή, μας λέει. Δεκτόν. Πίσω από αυτούς που βλέπουν τις περιουσίες τους να καίγονται επειδή κάποιοι βάνδαλοι «πρέπει να εκτονωθούν» δεν κρύβονται ανθρώπινες ψυχές; Δεν έχουν δικαιώματα στην ιδιοκτησία οι νόμιμοι πολίτες αυτής της χώρας; Και πού, στο καλό, θα βρουν το δίκιο τους;
Περίεργες αντιλήψεις για το ίδιο θέμα έχει και ο κ. Πανούσης. Τα Εξάρχεια καίγονται εδώ και σαράντα χρόνια, αποφάνθηκε. Αρα τι νόημα έχει να επεμβαίνει η Αστυνομία; Και με την ίδια λογική θεωρεί ότι οι καταλήψεις κρατικών πανεπιστημίων, δημόσιων κτιρίων δηλαδή, δεν είναι δουλειά του μηχανισμού καταστολής. Ας φροντίσουν να τις αποτρέπουν οι… φοιτητικές νεολαίες!
Απίθανα πράγματα δυστυχώς, που εξοργίζουν μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης και σκιάζουν την τεράστια διαπραγματευτική προσπάθεια του πρωθυπουργού και του οικονομικού επιτελείου, που, αντιθέτως, χαίρει πανελλήνιας αναγνώρισης.
Είναι κρίμα στον τομέα της Δικαιοσύνης και της έννομης τάξης να επικρατούν και να εφαρμόζονται μειοψηφικές, για να μην πω αιρετικές, απόψεις. Ειδικότερα όταν δημιουργείται η εικόνα ενός ιδιότυπου πλέγματος ασυλίας για εξτρεμιστές, ενδεχομένως δε και για τρομοκράτες. Από αυτά κινδυνεύει το διεθνές προφίλ της χώρας και όχι από τις προειδοποιήσεις του Καμμένου για τους τζιχαντιστές…
Γιώργος Χαρβαλιάς
