Ολοι έκρυψαν από τους πολίτες κάτι που το Βερολίνο ξέρει από το 2013
To φετινό Πάσχα συμπίπτει με την ολοκλήρωση ενός πολιτικού κύκλου, η έναρξη του οποίου άρχισε τον περσινό Σεπτέμβριο (διαπραγματεύσεις με την τρόικα στο Παρίσι, επίσκεψη Σαμαρά στη Μέρκελ, σχέδιο εκδίωξης του ΔΝΤ, ανεπιτυχής απόπειρα εξόδου της Ελλάδας στις αγορές), συνεχίστηκε με την πρωτοβουλία της κυβέρνησης Σαμαρά να εκκινήσει πρόωρα τις διαδικασίες της προεδρικής εκλογής τον Δεκέμβριο και κορυφώθηκε με τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου. Νομίζω ότι όλοι είχαμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε τις αυταπάτες μας αυτήν την περίοδο και να αναμετρηθούμε με την αλήθεια.
Το πολιτικό σύστημα, στο σύνολό του, έκρυψε από τους πολίτες κάτι που το Βερολίνο ξέρει από το 2013: Η Ελλάδα είναι μοναδική περίπτωση και θα απαιτηθεί τρίτο Μνημόνιο για να ξεπεράσει την κρίση. Είναι τόσο το ύψος του χρηματοδοτικού κενού (20-30 δισ. ευρώ), ώστε είναι αστείο να υποδυόμαστε ότι το πρόβλημά μας επιλύθηκε με την αναμφισβήτητη επιτυχία του πρωτογενούς πλεονάσματος. Η πολιτική μας τάξη υποκρίθηκε, όμως, ότι δεν είναι έτσι. Ο τέως πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος μόχθησε και δούλεψε περισσότερο από κάθε άλλον στα χρόνια της κρίσης -και αυτό του πιστώνεται-, επιχείρησε να βαφτίσει το νέο Μνημόνιο «Προληπτική Γραμμή Πίστωσης».
Μας είπε τη μισή αλήθεια και προσπάθησε με ένταση να προσγειώσει τον ΣΥΡΙΖΑ στην πραγματικότητα, ώστε να μην προκαλέσει τις αχρείαστες εκλογές. Ο νυν πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, αντιθέτως, προσποιήθηκε ότι δεν υπάρχει καθόλου προβλημα και έταξε τα πάντα στους πάντες, με συνέπεια να είναι σήμερα βαθύτατα εκτεθειμένος έναντι των πολιτών. Βιάστηκε να γίνει πρωθυπουργός, προσέθεσε στην οικονομία ανυπολόγιστο βάρος εξαιτίας της αναβλητικότητάς του να λάβει αποφάσεις, ο τελικός λογαριασμός δεν θα αργήσει να έρθει και για τον ίδιο: Μνημόνιο εις τη «ν». Επειδή όμως το Πάσχα καταλαγιάζουν τα πάθη και αποτελεί ιδανική περίοδο για αναστοχασμό, κυβέρνηση και αντιπολίτευση καλούνται να σκεφτούν τα πράγματα από την αρχή. Οποια και αν είναι η συμφωνία που πιθανόν θα εξασφαλίσει ο πρωθυπουργός τον Ιούνιο -αν στο μεταξύ έχουμε γλιτώσει την πτώχευση-, όποιο κερασάκι για μικρότερο πλεόνασμα και αν του δοθεί, ο Αλέξης Τσίπρας έχει μια ιστορική ευθύνη: Να συμφιλιώσει το κόμμα του και το έθνος με τις έννοιες της ιδιωτικής οικονομίας, της πίστης στην κρατική νομιμότητα, των μεταρρυθμίσεων με κοινωνικό πρόσημο και της εξωτερικής πολιτικής των ανοιχτών οριζόντων.
Οποια και αν είναι η συμφωνία τον Ιούνιο, ο Αντώνης Σαμαράς -έξι χρόνια αρχηγός της Ν.Δ., σχεδόν τρία πρωθυπουργός, ο άνθρωπος που κράτησε την Ελλάδα στην ευρωζώνη- οφείλει να εγκαταλείψει τον διχαστικό λόγο απέναντι στην Αριστερά και να τη «διαπαιδαγωγήσει» με την πείρα του παλαιού, χωρίς απαραίτητα να αναζητά μερτικό από την εξουσία. Είμαι βέβαιος ότι τα πράγματα θα πήγαιναν καλύτερα για την Ελλάδα αν ο Τσίπρας είχε αφήσει τον Σαμαρά να διανύσει την τελευταία πίστα και να γίνουν εκλογές το φθινόπωρο, όπως ήταν πρόθυμος να δεσμευτεί. Αλλά έτσι ήρθανε τα πράγματα. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι έτσι πρέπει και να πάνε. Ωρα για αναθεωρήσεις.
Μανώλης Κοττάκης
