Ηταν απογοητευτική η εμφάνιση του Αντώνη Σαμαρά προχθές το βράδυ στο Mega. Στην πρώτη συνέντευξή του μετά τη δεινή ήττα στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου εμφανίστηκε εκτός πραγματικότητας και κολλημένος με το παρελθόν. Δυστυχώς, ο κ. Σαμαράς επιβεβαίωσε με τον πιο αδιαμφισβήτητο τρόπο ότι η Ν.Δ., με την παρούσα ηγεσία της, φθείρεται καθημερινά και οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια σε «αργό θάνατο».
Ο κ. Σαμαράς, με εμφανή αμηχανία σε πολλές στιγμές της συνέντευξης και αδικαιολόγητη «υπερκινητικότητα», όχι απλώς ομολόγησε ότι ήταν έτοιμος να λάβει νέα σκληρά μέτρα, αλλά κατηγόρησε τη σημερινή κυβέρνηση γιατί δεν μειώνει τις επικουρικές συντάξεις! Μιλώντας σαν εκπρόσωπος της τρόικας και δείχνοντας να αγνοεί την τραγική κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας (και κυρίως των συνταξιούχων), ζήτησε περικοπές, επιμένοντας στη μνημονιακή λογική που εφάρμοσε όταν ήταν πρωθυπουργός.
Απέδειξε έτσι ότι όχι μόνο δεν διδάχτηκε τίποτα από τη μεγάλη ήττα που υπέστη, αλλά βαθιά μέσα του εξακολουθεί να πιστεύει πως δεν έκανε λάθη. Επομένως, ένας πολιτικός αρχηγός που αδυνατεί να αντιληφθεί την πραγματικότητα είναι δεδομένο ότι ούτε θα αλλάξει ούτε θα προσαρμοστεί στα νέα μετεκλογικά δεδομένα.
Ο κ. Σαμαράς, μεταλλαγμένος πλήρως συγκριτικά με το αντιμνημονιακό παρελθόν του (στα λόγια, όπως αποδείχτηκε), πιστεύει ότι είναι ο «άνθρωπος των ξένων» στην Ελλάδα και δεν διστάζει να το ομολογήσει δημοσίως. Δυστυχώς όμως, δεν αντιλαμβάνεται ότι, εμφανιζόμενος ως τέτοιος, ταυτίζεται τελικά με τον Ντάισελμπλουμ, τον Τόσμεν, τον Ντράγκι και άλλα μισητά στους Ελληνες πρόσωπα, που λειτουργούν με μόνο γνώμονα την εξυπηρέτηση των συμφερόντων που υπηρετούν. Και το ερώτημα είναι: Αν αυτοί δουλεύουν υπέρ των «αφεντικών τους», ο κ. Σαμαράς για ποιο «αφεντικό» δουλεύει, όταν τους δίνει δίκαιο και ταυτίζεται με τις απαιτήσεις τους; Σε τελική ανάλυση, το «αφεντικό» του προέδρου της Ν.Δ. είναι μόνο ο ελληνικός λαός, που απέρριψε τα τελεσίγραφα και τη λάθος συνταγή των ξένων.
Δεν χρειάζεται πολλή σοφία ή εξυπνάδα για να αντιληφθεί κανείς ότι ο κ. Σαμαράς έχει ταχθεί με το λάθος «στρατόπεδο». Εχοντας αποτύχει να δώσει ανάσα στη χώρα επί των ημερών του, επιμένει να υπερασπίζεται πολιτικές κοινωνικής ισοπέδωσης μόνο και μόνο για να πείσει ότι δεν έκανε λάθος υιοθετώντας τες. Είναι σαν τον γιατρό που κάνει λάθος διάγνωση, δίνει λάθος χάπια, αλλά, παρότι ο ασθενής πεθαίνει, συνεχίζει να του τα χορηγεί, για να μην παραδεχτεί ότι έσφαλε.
Πώς η Ν.Δ. θα ανακάμψει, όταν ο αρχηγός της δεν έχει καταλάβει τα λάθη του; Πώς η κεντροδεξιά παράταξη θα διεκδικήσει ξανά ηγετικό ρόλο όταν δεν συζητά καν τον λάθος δρόμο που έχει πάρει; Και, κυρίως, πώς μπορεί να ελπίζει ο νεοδημοκράτης όταν βλέπει τον αρχηγό του αμετανόητο και τα μεγαλοστελέχη ανίκανα ή ανήμπορα να τον αμφισβητήσουν;
Ο κ. Σαμαράς καταλαβαίνει ότι οδηγείται σιγά-σιγά σε νέο, ακόμα πιο καταστροφικό εκλογικό ναυάγιο. Γι’ αυτό, άλλωστε, είπε προχθές ότι δεν θέλει εκλογές, γιατί επί της ουσίας τις τρέμει. Με κοντόφθαλμη τακτική ελπίζει να κερδίσει λίγο χρόνο και μετά… «έχει ο Θεός». Ομως κάθε μέρα που περνά, η Ν.Δ. μικραίνει και απαξιώνεται. Αν οι υπόλοιποι στη Ν.Δ. δεν το βλέπουν, πάσχουν από ομαδική τύφλωση. Αν το βλέπουν και δεν κάνουν τίποτα, είναι συμμέτοχοι και υπόλογοι στους νεοδημοκράτες.
Δημήτρης Ριζούλης
