Είτε το θέλουμε είτε όχι, στην πράξη αναπτύσσεται ένα νέο είδος, η ομόφυλη οικογένεια
Θα είμαι αιρετικός σήμερα, προειδοποιώ, για να μην έχουμε καρδιακά επεισόδια. Θέλω να εισαγάγω στον διάλογο για τις αξίες της Κεντροδεξιάς ένα θέμα ταμπού: τη μορφή της ελληνικής οικογένειας στον 21o αιώνα. Η πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ να καθιερώσει τον γάμο μεταξύ των ομόφυλων ζευγαριών θέτει ούτως ή άλλως το ζήτημα στην ατζέντα, πιο πολύ όμως το θέτει η ίδια η ζωή. Ολο και περισσότεροι άνθρωποι του ίδιου φύλου, άντρες ή γυναίκες, επιλέγουν σήμερα να έχουν σεξουαλικές σχέσεις, να μένουν μαζί και να συμπεριφέρονται ως το κλασικό παντρεμένο ζευγάρι. Τινές εξ αυτών ταξίδευαν (έως την επιχειρούμενη σήμερα αναθεώρηση του θεσμικού πλαισίου για το σύμφωνο συμβίωσης) στο Αμστερνταμ της Ολλανδίας. Εκεί δένονται με τα δεσμά του γάμου και προχωρούν σε πράξεις υιοθεσίας παιδιών.
Είτε το θέλουμε, λοιπόν, είτε όχι, στην πράξη, δίπλα στην κλασική και τη μονογονεϊκή, αναπτύσσεται ένα νέο είδος οικογένειας: η ομόφυλη οικογένεια, με παιδί, μάλιστα. Το ερώτημα που προκύπτει είναι πώς αξιολογεί αυτές τις αθόρυβες πλην μείζονες κοινωνικές αλλαγές η σύγχρονη κεντροδεξιά παράταξη. Ακούω με μεγάλη προσοχή τις ισχυρές ενστάσεις που διατυπώνονται για την εξέλιξη από συντηρητικούς κύκλους, μάλιστα ο σεβασμιότατος μητροπολίτης Σιατίστης Παύλος μού είχε δηλώσει κάποτε: «Τα παιδιά δεν είναι κομφόρ, για να γεμίζει κανείς τη ζωή του». Τι αισθάνομαι; Θεωρώ ότι τόσο το παραδοσιακό ελληνικό συντηρητικό κόμμα, η Ν.Δ., όσο και η Εκκλησία -που πιθανολογώ ότι θα πρωταγωνιστήσουν στις αντιδράσεις κατά του νομοσχεδίου Παρασκευόπουλου- δεν έχουν συνειδητοποιήσει το εύρος της μεταβολής που συντελείται εδώ και χρόνια στον θεσμό της ελληνικής οικογένειας.
Δεν έχουν προλάβει να καταγράψουν τις αλλαγές στη βάση της κοινωνίας. Γράφω κάτι τολμηρό, που προέρχεται μέσα από τη γνώση: Η ομόφυλη οικογένεια ξεπήδησε μέσα από την κρίση της παραδοσιακής ελληνικής οικογένειας. Παράγωγό της είναι. Ξέρω αγόρια και κορίτσια που έγιναν γκέι εξαιτίας της ταραχώδους κατάστασης που επικρατούσε μέσα στη στρέιτ οικογένειά τους. Κορίτσια που ταύτισαν τον άντρα με το πρόσωπο του βίαιου και μέθυσου πατέρα τους και απαρνούνται το άγγιγμά του. Αγόρια τα οποία δεν είχαν ποτέ τη ματιά που ήθελαν από την καριερίστα μητέρα τους. Στο δικό μου το μυαλό αυτό, βεβαίως, δεν είναι αποδεκτό, αλλά το ζήτημα σε μια ελεύθερη κοινωνία είναι να ερμηνεύουμε και να κατανοούμε, όχι να συζητάμε τι αποδεχόμαστε και τι όχι.
Ζούμε σε μια εποχή που αγόρια και κορίτσια με γκέι σεξουαλική ταυτότητα ξεπηδούν πολλές φορές μέσα από τις πλέον σκληροπυρηνικές και πουριτανικές οικογένειες. Ζούμε σε μια εποχή που καθένας θέλει να ζήσει την ελευθερία του με τον τρόπο που επιθυμεί ο ίδιος. Το άτομο απελευθερώνεται από τις συμβάσεις και διακηρύσσει το τέλος της ντροπής του. Ενα μεγάλο κεντροδεξιό κόμμα δύο επιλογές έχει: Ή να επαναλάβει τον εαυτό του, όπως το 1981, που απέρριπτε τις αμβλώσεις ως δολοφονία και τον πολιτικό γάμο ως κατάρα, ή να αγκαλιάσει αυτή τη νέα μορφή οικογένειας, περιβάλλοντάς τη με την ανοχή του.
Μανώλης Κοττάκης
