Χθες το απόγευμα ο ΣΥΡΙΖΑ διοργάνωσε νέα συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος προκειμένου να διαδηλώσει ο ελληνικός λαός τη συμπαράστασή του στη διαπραγμάτευση του Αλέξη Τσίπρα. Στην πραγματικότητα το «συλλαλητήριο», με αποδέκτη τους ισχυρούς της Ευρώπης, έγινε για δύο λόγους: Ο πρώτος είναι ότι το προηγούμενο (της Τετάρτης) απέτυχε οικτρά συγκρινόμενο με τα αντίστοιχα του Φεβρουαρίου.
Περίπου 8.000 πήγαν στο κέντρο της πόλης για να φωνάξουν μαζί με τη «νέα εξουσία», τον υπουργό Εσωτερικών Νίκο Βούτση, τον υπουργό Κοινωνικής Ασφάλισης Δημήτρη Στρατούλη, την πρόεδρο της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου και άλλους. Ο δεύτερος λόγος που επιδιώχθηκε η ρελάνς ήταν η επιτυχία του συλλαλητηρίου των «ευρωπαϊστών» το βράδυ της περασμένης Πέμπτης. Με εδραία την πεποίθηση ότι οι συντηρητικοί δεν είναι fun του πεζοδρομίου, υποτίμησαν τη νέα διεργασία που γίνεται στην κοινωνία και πίστεψαν ότι θα συγκεντρωθούν έξω από τη Βουλή καμιά πεντακοσαριά.
Το θέαμα 15.000 πολιτών έξω από τον «Αγνωστο Στρατιώτη» τούς αιφνιδίασε. Πάλι όμως δεν το ερμήνευσαν καλά. Αντί να καθίσουν να αναρωτηθούν πώς γίνεται να βρίσκονται στον δρόμο στις ίδιες γραμμές νεοδημοκράτες και πασόκοι νοικοκυραίοι, που τα τελευταία 20 χρόνια δεν έλεγαν ούτε καλημέρα μεταξύ τους, έσπευσαν να επιτεθούν στους πολίτες με την κατηγορία ότι θέλουν δήθεν μία Ευρώπη με λιτότητα, χωρίς διαπραγμάτευση.
Κατά βάθος πανικοβλήθηκαν γιατί κατάλαβαν ότι αν συνεχίσουν με τα ίδια μυαλά, αυτά που είδαν στο Σύνταγμα δεν αποτελούν παρά σκηνές από το μέλλον. Οταν η Αριστερά καταφέρνει να σηκώσει τη Δεξιά από τον καναπέ, κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει. Με την ευκαιρία της χθεσινής συγκέντρωσης του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και της σημερινής του «Ευρωπαϊκού Κινήματος» είναι λοιπόν ευκαιρία να επισημάνουμε δύο βασικά πράγματα:
Το πρώτο, η Ευρώπη δεν είναι μια υλική έννοια αλλά μία άυλη υπεραξία. Εδώ διαφέρουμε, πράγματι. Η Αριστερά χαρακτηρίζει την Ευρώπη, από όσα θα μας δώσει στο χέρι, είτε ως επιδότηση, είτε ως κρατική ενίσχυση, είτε ως μικρότερη λιτότητα. Ακόμη και η κομματική της εφημερίδα «Αυγή» χρηματοδοτήθηκε επί Ν.Δ. -σωστά- από το ΕΣΠΑ!
Για εμάς η Ευρώπη είναι ένα μεγάλο κεκτημένο. Μετράται με ευρώ, μετράται και χωρίς ευρώ. Εμείς καταλαβαίνουμε άλλωστε ότι μπορεί να είσαι εκτός Ευρωπης -αυτό σημβαίνει το τελευταίο τετράμηνο- όντας μέλος της! Εμείς έχουμε αίσθηση του ιστορικού χρόνου. Η συμφωνία σύνδεσης Ελλάδος – ΕΟΚ έγινε το 1958, η αίτηση ένταξης έγινε από τον Καραμανλή το 1961, η ένταξη ολοκληρώθηκε το 1980, η συμμετοχή στην ΟΝΕ το 2000 και η αποβολή παίζεται το 2015. Σχεδόν 60 χρόνια Ευρώπης και κατακτήσεις που η Αριστερά πάλεψε -ενδεικτικά τα εκπαιδευτικά προγράμματα Erasmus- παίζονται μέσα σε τέσσερις μήνες. Λυπάμαι, αλλά αυτό είναι τεράστιο διακύβευμα για να το αφήσεις στον Τσίπρα να το κάνει ναυάγιο και στον Στρατούλη διαδήλωση. Γι’ αυτό κατεβαίνει ο κόσμος στους δρόμους.
Το δεύτερο πράγμα που θέλω να επισημάνω στους κυρίους κυρίους υπουργούς του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι αν δεν το κατάλαβαν και εξακολουθούν να ονειρεύονται, από τις 25 Ιανουαρίου είναι κυβέρνηση. Η θέση τους είναι στα γραφεία τους και στις δύσκολες αποφάσεις, όχι στις πλατείες και στα καφενεία.
Αντιλαμβάνομαι βεβαίως ότι μεγάλωσαν με το DNA της διαμαρτυρίας κατά της εξουσίας, ωστόσο πρέπει να συνηθίσουν με την ιδέα ότι αυτοί είναι η εξουσία και πως η διαμαρτυρία, δίκαιη, άδικη, συνήθως θα στρέφεται εναντίον τους. Στην περίπτωση που δεν μπορούν να το συνηθίσουν, υπάρχει λύση. Να εγκατασταθούν στις πλατείες. Αφού εγκαταλείψουν τα γραφεία τους προηγουμένως…
Μανώλης Κοττάκης
