Η Αριστερά δεν αντέχει τη συστηματικότητα της Ευρώπης
H χώρα έχει αρχίσει σιγά σιγά να βγάζει τα συμπεράσματά της, αναστοχαζόμενη αυτή την εξάμηνη περιπέτεια που καταχρηστικά ονομάζεται «διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ». Η Αριστερά πέτυχε, καταρχάς, να αναγάγει σε εθνικό κόμπλεξ κατωτερότητας το δικό της κόμπλεξ κατωτερότητας απέναντι στους ξένους. Το αγέρωχο ύφος με το οποίο ατενίζει τους Ελληνες ο πρωθυπουργός όταν μιλά στο εσωτερικό της πατρίδας μας μεταμορφώνεται σε αμήχανο, απλανές, θολό κάθε φορά που βρίσκεται απέναντι σε Ευρωπαίους ηγέτες, ενδεικτικό της έλλειψης σοβαρής προετοιμασίας προκειμένου να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις ενός τόσο υψηλού αξιώματος.
Το ίδιο και η γλώσσα του σώματός του -αμυντική- όταν κάθεται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων των Συνόδων Κορυφής. Μέσα ο κύριος Τσίπρας νιώθει αυτοκράτορας, έξω φτωχός συγγενής σε εχθρικό έδαφος και αυτό νομίζω ότι επηρεάζει την αντίληψή του για τα πράγματα. Η ιδέα ότι πρέπει να συνυπάρξει με τους Φράγκους και να «υποταχθεί» σε αυτούς (ιδού η κατωτερότης) προκειμένου να κρατήσει την Ελλάδα στην Ευρωπαική Ενωση πρέπει να του είναι εξαιρετικά αφόρητη. Επειτα, φαίνεται ξεκάθαρα σε όλο αυτό το διάστημα ότι η Αριστερά δεν αντέχει τη συστηματικότητα της ευρωπαϊκής μεθόδου. Στην Ελλάδα κάθε θέμα είναι πολιτικό, άρα, αν υπάρχει πρόσφορη λύση, μία μέθοδος υπάρχει, η πολιτική.
Ο μισητός ευρωπαϊκός ορθολογισμός απαιτεί, όμως, άλλα πράγματα: Προπαρασκευή, επαγγελματισμό, σαφήνεια, τεκμηρίωση, προτάσεις. Πώς, όμως, να τον υπηρετήσουν τα στελέχη ενός κόμματος που πέρασαν τη ζωή τους μέσα στην ασφάλεια του ευρώ, διαδηλώνοντας γενικώς και αφηρημένως ότι «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός» και όταν τους ζητάς να στον δείξουν και να τον κάνουν συγκεκριμένο, αυτά κοιτούν αμήχανα προς τη δραχμή; Για να μείνεις στην Ευρώπη, απαιτούνται μελέτη, θάρρος, ιδέες, όχι να ξυπνάμε κατά τις 10, να ζητάμε πρώτα έναν καφέ «για να ανοίξουμε τα μάτια μας» και μετά να αρχίζουμε να δουλεύουμε. Αυτό δεν είναι Ευρώπη, είναι ραχάτι. Υπάρχει κάτι ακόμη: Το κόμμα που μας κυβερνά στην πραγματικότητα είναι βαθύτατα κομμουνιστικό. Δεν αντέχει την ελεύθερη οικονομία και τις απαιτήσεις της. Βλέπει με αντιπάθεια τους παραγωγικούς Ελληνες.
Η γκριμάτσα που έκανε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης στη θέα ορισμένων εμπόρων και επιχειρηματιών του κλάδου των logistics, με τους οποίους κλήθηκε να κάνει διάλογο σε πρόσφατη τηλεοπτική εκπομπή, είναι ενδεικτική. Με το ζόρι άλλαξε μερικές κουβέντες μαζί τους. Στην πραγματικότητα κάποιοι μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ βλέπουν την κρίση ως τη μεγάλη ιδεολογική τους ευκαιρία για να στήσουν μια νέα Σοβιετία, προκειμένου να αποδείξουν στον κόσμο και στους εαυτούς τους πως τόσα χρόνια δεν εργάζονταν για μία Ελένη, για ένα πουκάμισο αδειανό. Αυτό πληρώνει η χώρα.
Μανώλης Κοττάκης
