H σύγκληση του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών δεν αποτελεί την αγαπημένη συνήθεια των Ελλήνων πρωθυπουργών. Τουναντίον. Συνήθως συναινούν στη διεξαγωγή του, όταν καλούνται να χειριστούν δύσκολα θέματα και θέλουν να μοιραστούν τις ευθύνες και τη φθορά. Στην πραγματικότητα, η απροθυμία τους να νομιμοποιήσουν με την παρουσία τους ένα τέτοιο όργανο, το οποίο άλλωστε δεν είναι συνταγματικώς κατοχυρωμένο -ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το επέβαλε εθιμικά, με αφορμή το Σκοπιανό, και ο Προκόπης Παυλόπουλος το ανασταίνει- πηγάζει από μια άλλη, βαθύτερη αιτία: Πρωθυπουργός που κάθεται στο τραπέζι με άλλους αρχηγούς, των οποίων προηγείται συντριπτικά σε δημοφιλία, κατά βάθος μοιράζεται την εξουσία του με τρίτους.
Και, για να μοιράζεται την εξουσία που του χάρισε ο λαός -αρχή του τέλους-, αυτό σημαίνει ότι όλο και κάποιο πρόβλημα έχει και βρίσκεται σε αδυναμία. Τούτων δοθέντων, δεν εντυπωσιάζομαι που ο Τσίπρας απέφυγε να δεσμευθεί για οιοδήποτε θέμα του ετέθη την περασμένη Παρασκευή από τους αρχηγούς των κομμάτων, στο άτυπο συμβούλιο που συγκάλεσε με αφορμή τον εορτασμό για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας ο ανώτατος άρχων. Ούτε ότι αποχώρησε νωρίτερα του κανονικού, διαλύοντάς το, επικαλούμενος προγραμματισμένη επικοινωνία του με την καγκελάριο Μέρκελ.
Για να είμαι δε ειλικρινής, θεωρώ ότι δύσκολα, πολύ δύσκολα, θα καθίσει άλλη φορά ο πρωθυπουργός σε επίσημο Συμβούλιο Αρχηγών πριν από τις εκλογές, παρά την αναμφισβήτητα καλή χημεία που έχει με τους διαδόχους των Σαμαρά – Βενιζέλου, Μεϊμαράκη και Γεννηματά αντίστοιχα. Το «γιατί» είναι απλό: Οταν τριβελίζουν το μυαλό σου οι εκλογές, δεν νομιμοποιείς συναντήσεις αμηχανίας, που μοιάζουν με προξενιά εθνικής ενότητας ή με αρραβώνες άλλων εποχών. Ειδικά όταν οι συνομιλητές σου κοιτάνε να σε εγκλωβίσουν στην (σωστή) άποψη «καμία σκέψη για κάλπες πριν από τη ρύθμιση για το χρέος». Τότε, έχεις εκατό λόγους για να μην ξαναπάς. Παρά ταύτα, σήμερα θα κάνω μια ανάποδη σκέψη, την οποία θα ήθελα να σκεφθεί ο πρωθυπουργός σε περίπτωση που μελετά τη στήλη:
Είναι σίγουρος ότι οι άμεσες εκλογές θα του λύσουν το πρόβλημα; Ή, μήπως, υπάρχει περίπτωση να του το επιτείνουν, και άντε μετά να αποδεσμευθείς από τη λαϊκή εντολή που έχεις θεοποιήσει; Η λογική λέει ότι θα του το λύσουν. Ο χρόνος λειτουργεί εναντίον του. Αν στόχος του είναι η αυτοδυναμία και οι δημοσκοπήσεις είναι τόσο καλές όσο δείχνουν, τότε όσο πιο νωρίς οι κάλπες τόσο το καλύτερο γι’ αυτόν. Ποιος θα έλεγε «όχι» σε δική του κυβέρνηση, δικό του πρόεδρο της Βουλής, δική του Κοινοβουλευτική ομάδα, χωρίς τους απροσάρμοστους; Κανείς. Εχοντας όμως παρακολουθήσει από κοντά την ταχύτητα με την οποία εξαερώθηκαν την επομένη των εκλογών ισχυρότατες λαϊκές εντολές στο παρελθόν, θέτω προς συζήτηση έναν απλό προβληματισμό: Μήπως η τρίτη λαϊκή εντολή μέσα σε λιγότερο από εννέα μήνες κάψει ολοσχερώς το πολιτικό κεφάλαιο «Τσίπρας» και τις ανοχές της κοινωνίας; Οταν βάζεις τον πολίτη να σου δώσει μια εξουσιοδότηση (που ήδη έχεις) για τρίτη συνεχόμενη φορά, στην πραγματικότητα τον εξωθείς να μη σου δείξει κανένα έλεος την επομένη της κάλπης.
Η φθορά μιας αυτοδύναμης κυβέρνησης, που δεν έχει μισή ημέρα περίοδο χάριτος, είναι ταχύτατη. Αν, πάλι, δεν είναι αυτοδύναμη και ο λαός επιβάλει με την ψήφο του τον μεγάλο συνασπισμό, τότε, τι γίνεται; Μήπως είναι προτιμότερο το sui generis Koινοβούλιο; Καταλήγω: Οποιος νομίζει ότι είναι εύκολη απόφαση οι εκλογές και πως μπορεί να προβλεφθεί με ασφάλεια το αποτέλεσμά τους έχει μαύρα μεσάνυχτα. Καλό είναι να ρωτήσει και κανέναν παλιό.
ΜΑνώλης Κοττάκης
