Τι δείχνει η απόπειρα στη Ν.Δ. να ανοίξει ο ιδεολογικός διάλογος
Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τη δειλή απόπειρα που γίνεται στο εσωτερικό της Ν.Δ. να ανοίξει ο ιδεολογικός διάλογος με όρους Αριστεράς – Δεξιάς. Οσοι μάλιστα ανακινούν αυτό το ζήτημα επικαλούνται τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος από τη δεκαετία του 1960 όμως είχε αποκηρύξει την ορολογία αυτή ως μεγάλη παρεξήγηση. Στην πράξη άλλωστε ο μεγάλος Μακεδόνας απεδείχθη μάλλον σοσιαλδημοκράτης, με πίστη στην ισχύ του κράτους έναντι της ασύδοτης ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Δεν μου είναι αδιάφορη η συζήτηση αυτή, σε άλλες εποχές θα είχε νόημα. Η μάχη των ιδεών είναι πάντα μια συναρπαστική υπόθεση. Θεωρώ λάθος όμως την τοποθέτηση των πραγμάτων σε καιρούς εθνικής κρίσης σε αυτή τη βάση, για τρεις λόγους:
Ο πρώτος είναι ιδεολογικός: Κάποιοι σήμερα αυτοπροσδιορίζονται ως «δεξιοί» και προσθέτουν ότι «δεν ντρέπονται γι’ αυτό». Μα η ιδεολογία δεν είναι κάτι που πρέπει να προσεγγίζει κανείς με όρους ενοχής – μη ενοχής ούτε με όρους ετεροπροσδιορισμού: Επειδή η Αριστερά ποινικοποιεί τον όρο, εσύ καταθέτεις την ιδεολογική σου ταυτότητα. Οποιος δηλώνει «δεξιός» με όρους αποενοχοποίησης από την ντροπή στην ουσία επιλέγει τον εγκλωβισμό του στο γήπεδο της Αριστεράς.
Ο δεύτερος είναι πολιτικός: Ακούω το δόγμα της συνέχειας: Η Ν.Δ. είναι συνέχεια της προδικτατορικής Δεξιάς: Συναγερμός, ΕΡΕ κ.λπ. Λάθος και πάλι. Αν και οι ρίζες είναι ρίζες, ο Καραμανλής έκανε μια επανάσταση με την ίδρυση της Ν.Δ. Πριν από τη δικτατορία η εκάστοτε δεξιά παράταξη ήταν μία συνιστώσα μέσα στον κρατούντα συντηρητικό συσχετισμό δυνάμεων (Παλάτι, Στρατός, Σύμμαχοι, κόμμα). Αν δεν ήταν συνιστώσα, ο Λαμπράκης δεν θα είχε δολοφονηθεί και ο Καραμανλής δεν θα διερωτώνταν «Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο». Με την ίδρυση της Ν.Δ. και τις πολιτειακές αλλαγές ο Καραμανλής διέλυσε το παρακράτος και το αντικατάστησε με μια γνήσια λαϊκή παράταξη. Παράταξη που πέταξε από πάνω της το άγος του αντικομμουνισμού και εδραιώθηκε με αυτοπεποίθηση στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας.
Ο τρίτος είναι πρακτικός: Η πολιτική αντιπαράθεση πρέπει να γίνεται σήμερα με όρους λογικής, όχι με χαρακώματα που κλείνουν τον κόσμο στον εαυτό του. Το να παραχωρηθούν 19 περιφερειακά αεροδρόμια σε ιδιώτες και να εκσυγχρονιστούν δεν είναι πλέον μια δεξιά επιλογή. Είναι μια λογική επιλογή. Το να σταματήσει ο εξηντάρης εργαζόμενος να πληρώνει με τις εισφορές του την πρόωρη σύνταξη του πενηντάρη δεν είναι φιλελευθερισμός αλλά ρεαλισμός. Οποιος θέλει να είναι λοιπόν χρήσιμος σε αυτή τη μεγάλη παράταξη ας μην προσαρμόζει την ταυτότητά της στο εσωκομματικό κοστούμι που φιλοδοξεί να ράψει για τον εαυτό του. Δεν κάνει.
Μανώλης Κοττάκης
