Είναι δυνατόν αυτό το κράτος να γίνει αξιόπιστο; Είτε με Μνημόνια είτε χωρίς αυτά, ζητά από τους πολίτες του αυτό που δεν μπορεί να κάνει το ίδιο. Τα Μνημόνια ήρθαν απλώς να βάλουν το… κερασάκι στην τούρτα αναξιοπιστίας της Πολιτείας. Να αναφέρω μερικά παραδείγματα αναξιοπιστίας του παρελθόντος, του παρόντος και ελπίζω όχι και του μέλλοντος. Κάποτε αυτό το ωραίο κράτος μοίραζε στους πολίτες του στεγαστικά δάνεια.
Πολλοί από τους πολίτες πείστηκαν και πήραν τέτοια, για να συνδεθούν με το απόλυτο ελληνικό όνειρο που λέγεται «ιδιοκτησία». Ο καιρός πέρασε και, αφού μπήκαν οι περισσότεροι στο… τριπάκι, έπειτα από λίγο καιρό οι τράπεζες αποφάσισαν να κόψουν τη φοροαπαλλαγή που διαφήμιζαν για τους τόκους των στεγαστικών δανείων. Αυτή ήταν η πρώτη παγίδα. Στη συνέχεια, ήρθαν η… φούσκα των ακινήτων και ο ΕΝΦΙΑ. Πολύ απλά, με το «έτσι θέλω», η Πολιτεία άλλαξε μονομερώς τους όρους και επιβάρυνε ελαφρά τη καρδία χιλιάδες πολίτες.
Ακολούθως ήρθαν τα Μνημόνια και γεμίσαμε «κόκκινα» δάνεια. Και φυσικά, όχι γιατί οι πολίτες εν μια νυκτί αποφάσισαν να γίνουν μπαταχτσήδες, αλλά πολύ απλά διότι το κράτος αποφάσισε να καταργήσει 13ο και 14ο μισθό, «τσεκούρωσε» τις απολαβές των εργαζομένων, έστειλε χιλιάδες στην ανεργία, αύξησε τη φορολογία και τους οδήγησε στην απόγνωση.
Το ίδιο έκανε και με τα «ακριβά» αυτοκίνητα, για να τα κάνει έπειτα από λίγους μήνες τεκμήρια και για να στέλνει τα τέλη-φωτιά που θα στείλει στο τέλος του χρόνου! Το ίδιο γινόταν και γίνεται επί χρόνια με τα επιτόκια. Το κράτος δανείζεται με 3%, δεν δίνει ούτε ευρώ όταν χρωστά, αλλά, όταν του χρωστάς εσύ, σε τρελαίνει σε τόκους, επιτόκια και πρόστιμα.
Τώρα βλέπω χιλιάδες συνταξιούχους, που αποχώρησαν ύστερα από χρόνια δουλειάς με την προοπτική ότι, με βάση τη σύνταξή τους, θα μπορούν να ζουν με αξιοπρέπεια.
Ερχονται, λοιπόν, και τους καταστρέφουν με αποφάσεις τους τον όποιον σχεδιασμό κάνουν. Και, για να νιώθουν καλύτερα με την αθλιότητά τους, κάνουν πράξη και τον κοινωνικό αυτοματισμό, μιλώντας για συντάξεις-ρετιρέ για προνομιούχους και για άλλα παραμύθια περί συνταξιούχων ετών 35. Γιατί; Διότι πολύ απλά μπορούν να το κάνουν.
Αυτά είναι μερικά δείγματα μιας Πολιτείας που έχει μάθει να καταργεί κάθε κοινωνικό συμβόλαιο το οποίο έχει υπογράψει με τον λαό της. Μιας Πολιτείας που είναι στο DNA της να είναι αναξιόπιστη και την ίδια ώρα απαιτεί από τον λαό της να είναι αξιόπιστος.
Ομως, εάν η Πολιτεία δεν γίνει η ίδια αξιόπιστος εταίρος, εάν η ίδια δεν τιμά την υπογραφή της στο κοινωνικό συμβόλαιο, τίποτα δεν θα αλλάξει. Είναι ώρα να πάρει αποφάσεις και να τις τηρήσει. Να γνωρίζουν άπαντες το πλαίσιο και τους κανόνες, και, το κυριότερο, να τα τηρήσει. Είτε με εκλογές είτε χωρίς…
Νίκος Ελευθερόγλου
