Στην προεκλογική περίοδο δυστυχώς δεν είχαμε αντιπαραθέσεις επί προγραμματικών θέσεων, ούτε εξαγγελίες των μεταρρυθμίσεων που έχει ανάγκη η χώρα αλλά έξαρση αντιπαραθέσεων και καταγγελιών για θέματα διαφθοράς με τους πολίτες να αηδιάζουν με όσα άκουσαν και κάποιοι πιθανόν να οδηγούνται σε αποχή εξ΄ αυτού του λόγου. Σίγουρα οι προεκλογικές καταγγελίες πολλές φορές είναι υπερβολικές η και αστήρικτες αλλά επειδή «δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά»…θα πρέπει οι μεν καταγγελίες να απασχολήσουν την δικαιοσύνη αλλά και η νέα κυβέρνηση να αναλάβει πρωτοβουλίες για κατά το δυνατόν μείωση των περιστατικών διαφθοράς με θεσμικές μεταρρυθμίσεις.
Θυμάμαι μια ομιλία στις 5-5-2014 στη Θεσσαλονίκη του τότε Γενικού Γραμματέα Διαφάνειας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Υπουργείο Δικαιοσύνης κ. Γ. Σούρλα ο οποίος σε μια αποκαλυπτική αλλά και μελαγχολική ομιλία του είχε τονίσει ότι το σκάνδαλο Κοσκωτά από άποψη μεγέθους ήταν πταίσμα εν σχέσει με όσα ακολούθησαν, κι΄ αναφέρθηκε στα σκάνδαλα του Χρηματιστηρίου, των εξοπλισμών, λαθρεμπορίου καυσίμων, νοθείας καυσίμων κλπ. Καυτηρίασε το γεγονός ότι στο κοινοβούλιο ψηφίζονται τροπολογίες που οι ψηφίζοντες Βουλευτές αγνοούν το περιεχόμενο και ευνοούν μεγάλα συμφέροντα (διαγραφή προστίμων εκατοντάδων εκατομμυρίων ΕΥΡΩ που αφορούσαν εταιρίες συγκεκριμένων επιχειρηματιών) και τον αγώνα που γίνεται καθημερινά για καθιέρωση κανόνων διαφάνειας, τονίζοντας ότι μια τολμηρή συνταγματική αναθεώρηση θα συμβάλλει στη βελτίωση του κλίματος με παύση της ατιμωρησίας των επίορκων πολιτικών μέσω της σύντομης παραγραφής ενώ μελαγχολικά είχε επισημάνει ότι στην κοινωνία υπάρχει πλέον έκπτωση αξιών κι΄ ότι χρειάζεται παλλαϊκός συναγερμός για να αντιστραφεί το κλίμα.
Στο βιβλίο μου με τίτλο «ΜΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ» (εκδ. ΙΑΝΟΣ 2014) που κυκλοφόρησε το 2014 στο κεφάλαιο «η διαχρονική παθογένεια της διαφθοράς στην Ελλάδα» με ιστορική αναδρομή και στοιχεία αναλύω το πως και γιατί η γενίκευση της διαφθοράς σηματοδοτούσε διαχρονικά παρακμή του Ελληνισμού, γιατί όπως έλεγε ο Πολύβιος «ήδη γαρ κατά την Ελλάδα της δωροδοκίας επιπολαζούσης και μηδένα μηδέν δωρεάν πράττειν.» συμπεριλαμβάνοντας και προτάσεις για βελτίωση της κατάστασης με την ίδρυση σε κάθε νομό «επιτροπών κατά της διαφθοράς» με συμμετοχή εκπροσώπων επιστημονικών συλλόγων και προσωπικοτήτων που πέρα από καταγγελίες θα υπέβαλλαν προτάσεις στην εκτελεστική εξουσία για περιορισμό τουλάχιστον του φαινομένου μέσω νομοθετικών πρωτοβουλιών και μεταρρυθμίσεων με εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης.
Για την ιστορία ενδεικτικά αναφέρω ότι από τον Τρωϊκό πόλεμο ακόμη αναφέρονται περιστατικά διαφθοράς, δεδομένου ότι ο Αγαμέμνων κατηγορήθηκε ότι δωροδοκήθηκε από κάποιον νέο για να μην τον πάρει μαζί του στον Τρωϊκό πόλεμο με αντάλλαγμα μια όμορφη φοράδα. ενώ δωροδοκούνταν και το Μαντείο των Δελφών που μερικές φορές έδινε κατά παραγγελία χρησμούς και στον Φίλιππο υποδείκνυε «αργυραίς λόγχες μάχου και πάντων κρατήσεις.», ενώ όλοι οι ιστορικοί συμφωνούν ότι η διαφθορά ήταν κλασικό σύμπτωμα εκφυλισμού και παρακμής του Ελληνισμού.
Περίοδο παρακμής διανύει και σήμερα ο Ελληνισμός γι΄ αυτό έχουμε και πληθώρα καταγγελιών για φαινόμενα διαφθοράς αλλά ο πολιτικός κόσμος αντί να επιδίδεται σε πόλεμο καταγγελιών η λάσπης πρέπει μετεκλογικά να προχωρήσει σε θέσπιση κανόνων διαφάνειας στη δημόσια ζωή. Κι΄ επειδή σημασία έχει το «δια ταύτα», νομίζω ότι για να βελτιωθεί η κατάσταση χρειάζεται ισχυρή πολιτική βούληση και εκσυγχρονισμός της δημόσιας διοίκησης με καθιέρωση αντικειμενικών κριτηρίων(όπως ήταν π.χ. η καθιέρωση συστήματος αντικειμενικής εκτίμησης αξίας ακινήτων). Χρειάζεται να αγρυπνούν καθημερινά οι ανεξάρτητοι επιστημονικοί φορείς, να παρακολουθούν τη λειτουργία του κρατικού μηχανισμού και όχι μόνο να καταγγέλλουν τυχόν παρεκτροπές, αλλά και να υποβάλλουν προτάσεις για βελτίωση της κατάστασης. Επιβάλλεται το κοινοβούλιο να ελέγχει πραγματικά την εκτελεστική εξουσία αρνούμενο να ψηφίζει νομοσχέδια και τροπολογίες το περιεχόμενο των οποίων αγνοεί, τροπολογίες με τις οποίες είχαμε φτάσει στο σημείο να αποποινικοποιείται φωτογραφικά η παραβατική συμπεριφορά «επωνύμων» ενώ είχε ψηφιστεί πριν 2 χρόνια και τροπολογία «ντροπής» για το Κοινοβούλιο,σύμφωνα με την οποία κρατικός λειτουργός αν δεχόταν δώρο για ενέργειά του σε έκφραση ευγνωμοσύνης αυτό δεν αποτελούσε ποινικό αδίκημα νομιμοποιώντας έτσι τα «φακελάκια ευγνωμοσύνης.»…και βέβαια η διάταξη ίσχυσε λόγω ανάκλησης μόνο για 20 μέρες αλλά μάλλον ως ευεργετική διάταξη κάλυψε πιθανόν κάποιες εκκρεμούσες στην δικαιοσύνη υποθέσεις.
Οι πολιτικοί μας αν είχαν διαβάσει Θουκυδίδη θα καταλάβαιναν ακόμη πόσο το παράδειγμα του ηγέτη ανασύρει την κοινωνία από το τέλμα και την εξυψώνει και γι΄ αυτό πέρα από το νόμιμο οφείλουν να σέβονται και το ηθικό κι΄ ότι πρέπει να λειτουργούν καθημερινά ως «λυχνία επί όρους κειμένη».και με το προσωπικό τους ήθος να ανεβάζουν το επίπεδο της πολιτικής ζωής.
Τελειώνοντας θα ήθελα να πω σε φίλους-έντιμους πολιτικούς μας ότι δεν φτάνει να είναι κάποιος έντιμος αλλά ταυτόχρονα οφείλει να μη δέχεται να συνυπάρχει με ανέντιμους. Αν οι έντιμοι δήλωναν στις ηγεσίες των κομμάτων ότι δεν δέχονται να συνυπάρχουν σε ψηφοδέλτια με αμφιβόλου ήθους συνυποψηφίους, θα είχαμε θεαματική βελτίωση της κατάστασης.
Ο Δημήτρης Γαρούφας είναι δικηγόρος-πρώην πρόεδρος του ΔΣΘ.
