Φοβάμαι ότι ο Τσίπρας θα αντιμετωπίσει πρόβλημα πολύ νωρίς
Aν θέλει να αξιολογήσει κανείς τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης Τσίπρα, μπορεί να το κάνει με δύο τρόπους. Με τον ελληνικό και με τον ευρωπαϊκό. Με όρους εσωτερικής κατανάλωσης και με όρους εκπλήρωσης του Μνημονίου. Αν επιλέξει τον ελληνικό τρόπο, πιθανόν και να μείνει ικανοποιημένος.
Οι μαρξιστές της Αριστερής Πλατφόρμας, που μισούν την ιδιωτική οικονομία, λείπουν, το στίγμα της νέας κυβέρνησης είναι σαφώς κεντρώο (ο στρατηγός Τόσκας στο Δημόσιας Τάξης, ο Μάρκος Μπόλαρης υφυπουργός), μετέχουν σε αυτήν άνθρωποι με αποδεδειγμένες ικανότητες καταπολέμησης της διαφθοράς (Παπαγγελόπουλος), απομακρύνθηκαν κόκκινα πανιά, που προκαλούσαν την κοινωνία (Μπαλτάς από την παιδεία, Κουράκης – Χριστοδουλοπούλου), τέλος, τοποθετείται πρόεδρος της Βουλής ένας λογικός άνθρωπος, ο Νίκος Βούτσης.
Το γεγονός, επίσης, ότι ο Τσίπρας δεν υπέκυψε στη γοητεία των αλλαγών και επιμένει στο σχήμα με το οποίο ξεκίνησε του πιστώνεται. Είναι καλό καμιά φορά να είσαι συντηρητικός. Στην Ελλάδα, άλλωστε, ισχύει η θεωρία των εξαμήνων: το πρώτο εξάμηνο ο υπουργός ενημερώνεται και μαθαίνει το υπουργείο, το δεύτερο εξάμηνο σχεδιάζει και νομοθετεί, το τρίτο εξάμηνο αρχίζουν να φαίνονται οι καρποί της δουλειάς του, αν δουλεύει. Με ελληνικά μέτρα εγκρίνεται, λοιπόν, ο ανασχηματισμός. Με ευρωπαϊκά όμως;
Αν το Μνημόνιο που ψηφίστηκε από τη Βουλή είναι το «σύστημα» που απαιτείται να παίξει η χώρα, οι υπουργοί είναι οι βασικοί «παίκτες». Αναζητήστε στο διαδίκτυο το κείμενο του νέου Μνημονίου (νόμος 4336/2015), δείτε ποιες υποχρεώσεις περιλαμβάνει έως τον Δεκέμβριο του 2016 («βασικά παραδοτέα») και διερωτηθείτε: Μπορεί αυτή η κυβέρνηση με αυτή τη σύνθεση στα οικονομικά – παραγωγικά υπουργεία και με αυτή την ισχνή πλειοψηφία των 155 βουλευτών, μεταξύ των οποίων η νέα συνιστώσα των «53», οι δυσαρεστημένοι του Καμμένου και τρεις μουσουλμάνοι από τη Θράκη, να τελειώσει τον αγώνα; Μπορεί να πάει μέχρι το ενενηκοστό; Εχω μεγάλες αμφιβολίες. Πρώτον, της λείπει η ψυχική ενότητα στην κορυφή, όπως φάνηκε από το παρασκηνιακό επεισόδιο Δραγασάκη – Παππά. Επειτα, παρά την απομάκρυνση Βαρουφάκη και το γεγονός ότι η χώρα απέκτησε κανονικό υπουργό Οικονομικών, δεν φαίνεται να υπάρχει ενότητα μεταξύ των μελών του οικονομικού επιτελείου (Τσακαλώτος – Χουλιαράκης). Βασικοί υπουργοί που πρέπει να τρέξουν τις μεταρρυθμίσεις διαφωνούν με τις μεταρρυθμίσεις.
Ο Δρίτσας διαφωνεί με την ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ, απορώ τι πήγε να κάνει στο Λιμάνι. Η Φωτίου είναι μάλλον αμφίβολο αν έχει συνειδητοποιήσει τι αλλαγές της ζητούνται να κάνει στην κοινωνική πρόνοια. Το Μνημόνιο αναφέρεται ρητώς σε περικοπές επιδομάτων. Η ηγεσία του υπουργείου Εργασίας συμφωνεί με τις αλλαγές στις ομαδικές απολύσεις; Το Μνημόνιο κάνει λόγο για «συμμόρφωση». Θα τρέξει άραγε τη βιομηχανία η… Τζάκρη; Το κυριότερο: Πώς θα μπορέσει ένας άγνωστος υφυπουργός (Πετρόπουλος) να σηκώσει πολιτικά το βάρος της μείωσης των συντάξεων; Φοβάμαι ότι ο Τσίπρας θα αντιμετωπίσει οξύ πρόβλημα πολύ νωρίτερα του κανονικού. Και τακτικό και στρατηγικό.
Μανώλης Κοττάκης
