Στην στήλη «Τι τρέχει», που ασχολείται με θέματα τηλεοράσεως, της «δημοκρατίας», διάβασα ότι σε μια πρωϊνή εκπομπή ενός σταθμού, είχε στηθεί πρωί πρωί τρικούβερτο γλέντι με (παράφωνα) τραγούδια των συντελεστών, τα οποία «έστειλαν» (=μούρλαναν, τρέλαναν, ψοφήσανε και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις…) τους τυχόν τηλεθεατές.
Δεν είμαι την νοοτροπίας του «τι ωραία ήταν τα πράγματα στην εποχή μας και τι χάλια που είναι τώρα». Όχι. Δεν είναι δυνατόν να συγκριθεί η σημερινή ποιότητα ζωής, όσο και αν προσπαθούν να την καταστρέψουν οι κάθε λογής αρμόδιοι, με αυτές των δεκαετιών του ’50 ή του ’60.
Ωστόσο, υπήρχαν και εκεί σωστά και όμορφα πράγματα. Και δεν αναφέρομαι μόνον στις ανθρώπινες σχέσεις. Αυτές χωρία καμία αμφιβολία εκινούντο σε εντελώς διαφορετικό επίπεδο από τις σημερινές. Μία μικρή γεύση, παίρνουμε από ταινίες το παλιού Ελληνικού κινηματογράφου. Έχει χιλιοειπωθεί ότι ήταν πιο ανθρώπινες και πιο ζεστές. Ως ένα σημείο έτσι ήταν. Υπήρχαν βέβαια και τα μελανά σημεία. Άλλωστε η Πολιτεία που ονειρεύτηκε ο Πλάτωνας, δεν έχει εφαρμοσθεί ακόμη.
Το παραπάνω δημοσίευμα, μου έφερε στο νου το τότε κρατικό ραδιόφωνο. Το Εθνικό (τότε δεν ντρεπόμαστε να το λέμε «Εθνικό») Ίδρυμα Ραδιοφωνίας. Η εκπομπές του ΕΙΡ λοιπόν, άρχιζαν στις 06.00 το πρωί, με την προσευχή (ύπαγε οπίσω μου σατανά) και τον Εθνικό Ύμνο (Φτου, φτου, φτου. Τρεις φορές…). Στην συνέχεια άρχιζε το κυρίως πρόγραμμα, το οποίο μέχρι τις 10.00 περιελάμβανε ειδήσεις και απαλή μουσική. Με αυτή την μουσική διώχναμε την πρωινή νύστα και αρχίζαμε να μπαίνουμε στους ρυθμούς της καινούργιας ημέρας. Και οι ρυθμοί αυτοί, σίγουρα δεν ήταν σαν τους φρενήρεις σημερινούς, οι οποίοι θέλουν ακόμη περισσότερη ρέγουλα, μέχρι να πάρεις μπρος.
Και σήμερα τι γίνεται;
Ξυπνάς το πρωί και πηγαίνοντας να ξυριστείς παίρνεις και το τρανζιστοράκι δίπλα σου, να ακούσεις καμιά είδηση να ενημερωθείς και να μάθεις πόσο θα σου κόψουν το μισθό σήμερα και πόσο θα αυξηθούν οι φόροι σου αύριο, ώστε να ξεκινήσεις ορεξάτα και αισιόδοξα τη ημέρα σου. Και εκεί που είσαι έτοιμος να καταρρεύσεις, αρχίζουν κάτι ζεϊμπεκιές νταλκαδιάρικες, που σου σηκώνουν την τρίχα κάγκελο (…και διευκολύνουν και το ξύρισμα), αλλά και τανύζουν τα νεύρα σου σε βαθμό κακουργήματος. Χωρίς να το θέλεις, έρχεται ένα μικρό γαλάζιο συννεφάκι, σε τυλίγει στην αγκαλιά του και σε μεταφέρει στους, τίγκα στην καπνίλα, μαγικούς κόσμους ενός σκυλάδικου, όπου ξεχνάς και χαράτσια και ψηλοτάκουνους Κατρούγκαλους και τζακετοφορεμένους Τσίπρες και παραγγέλνεις στη γυναίκα σου, που μουρμουρίζει κάτι ακατάληπτες λέξεις (προς το σκυλοβρισίδι φέρνουν), ένα διπλό ουίσκι, ενώ ρίχνεις τις βόλτες σου.
Όχι ρε παιδιά δεν είναι έτσι.
Παν μέτρον άριστον, έλεγαν οι αρχαίοι (πού τους θυμήθηκες αυτούς τώρα;) ημών πρόγονοι. Κάθε πράμα στην ώρα του, είπαν οι νεότεροι. Ρε δεν πάτε στο διάολο, είπαν οι πιο νέοι.
Δεν είναι δυνατόν να ξυπνάς το πρωί και να σε μερακλώνουν μπουζούκια και μπαγλαμάδες. Άστα αυτά για αργότερα. Τώρα το πρωί ο, ακόμα μαχμουρλής, οργανισμός σου θέλει μία μουσικούλα απαλή, με κάποιο ακορντεόν, ίσως με κάποια ελαφρά κλασσικά κομμάτια, ίσως με κάποιες απαλές νότες του Αντρέ Ριέ, ίσως με κάτι τέλος πάντων που δεν θα σε…εξιτάρει.
Ζητάω πολλά;
Μάλλον ζητάω το αδύνατον και βλέπω πολλούς να με αγριοκοιτάνε έτοιμοι να μου ορμήξουν, οπότε ας τραγουδήσω «τα δυό σου χέρια πήρανε, βεργούλες και με δείρανε»…
