Ο Τσίπρας ως φτωχός συγγενής στις διεθνείς επαφές του
Aς είναι καλά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Γιατί ο πρωθυπουργός έχει πολύ δρόμο να διανύσει ώσπου να μάθει να κινείται στα σαλόνια της διεθνούς διπλωματίας. Ο Τσίπρας, αγχωμένος από το χουνέρι που του έκαναν οι Αμερικανοί με τον Κλίντον -τίποτε δεν γίνεται τυχαία σε αυτά τα επίπεδα, μην έχετε καμία αμφιβολία-, δίνει την εντύπωση ότι υποφέρει κάθε φορά που υπάρχει διεθνής υποχρέωση: Πρωτόκολλο, παράτες, εθιμοτυπίες. Η επίσκεψη Ολάντ δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Το γνωστό πρόβλημα της γλώσσας αλλά και το αντισυμβατικό προφίλ «άνευ γραβάτας» (κατά τα πρότυπα του προέδρου του Ιράν) κάνουν τον Αλέξη να νιώθει άβολα. Στον Αγνωστο Στρατιώτη ήταν τόσο αμήχανος, ώστε ξέχασε ότι απαγορεύεται να παρακολουθείς με σταυρωμένα τα χέρια την ανάκρουση του εθνικού ύμνου μιας ξένης χώρας.
Στο Προεδρικό Μέγαρο στάθηκε στα αριστερά του Γάλλου προέδρου με εμφανή αμηχανία, του είχε «φύγει» ο γιακάς από το σακάκι. Πάλι. Και αν δεν ήταν ο Παυλόπουλος με τα άψογα από στήθους ελληνικά του και τα άψογα από κείμενο γαλλικά του, μην έχουμε αμφιβολία, η πατρίδα μας θα έδινε την εικόνα ενός ασυγχώρητου -για παλαιό μέλος της Ε.Ε.- επαρχιωτισμού. Ξεκαθαρίζω: Δεν μου αρέσει να είμαι αυστηρός με τον πρωθυπουργό ασχολούμενος με τις «λεπτομέρειες». Αλλά οι λεπτομέρειες είναι μέρος του έργου, τμήμα της αποστολής.
Πολυτέλεια για ηγέτες εσωτερικής κατανάλωσης δεν υπάρχει. Ο Τσίπρας πρέπει να ασχοληθεί και να βελτιωθεί σε όλα: Από τις γλώσσες ως το στήσιμο και τον αέρα. Ο Κώστας Καραμανλής έκανε εντατικά μαθήματα γερμανικών κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του και δεν τα εγκατέλειψε ούτε ύστερα από αυτήν. Η Γιάννα Αγγελοπούλου έμαθε τέλεια γαλλικά μέσα σε δύο χρόνια για να μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ο Παυλόπουλος αξιοποίησε την άριστη χρήση της γαλλικής για να επικοινωνεί ξημερώματα Ιουλίου με τον Ολάντ.
Εξουσία χωρίς αυτοπειθαρχία δεν υπάρχει. Ηγέτης χωρίς αέρα δεν έχει προοπτική. Λυπάμαι που αναγκάζομαι να επισημαίνω αυτονόητα πράγματα, αλλά ο κ. Τσίπρας δεν εκπροσωπεί τον εαυτό του στις διεθνείς επαφές του αλλά την πατρίδα την ίδια. Δεν έχει, κατά συνέπεια, το δικαίωμα να παρίσταται σε διεθνείς συναντήσεις ως φτωχός συγγενής: Με στάση σώματος αμυντική, με το αιώνιο ποσέτ (που σε λίγο θα είναι ντεμοντέ) χύμα γενικώς. Πρέπει, υποχρεούται, απαιτείται να προσπαθήσει περισσότερο. Η περίοδος που διανύουμε είναι πυκνή και οι Ελληνες γενικώς δεν προσέχουν τις λεπτομέρειες. Αλλά θα έρθει ο καιρός που πράγματα τα οποία έχουν εντυπωθεί στη μνήμη θα τα παρατηρούν και δεν θα τους αρέσουν.
Μανώλης Κοττάκης
