Yποθέτω ότι ο πρωθυπουργός θα ερωτηθεί απόψε από τον Νίκο Χατζηνικολάου για τον νέο εκλογικό νόμο. Δεν είναι στην κορυφή της δημόσιας ατζέντας του Αλέξη Τσίπρα αυτή την εποχή, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως η προετοιμασία στο παρασκήνιο έχει «παγώσει» – το αντίθετο. Είναι τόσο ρευστά τα πράγματα στον τόπο μας, που η σύνταξη ενός νέου συστήματος κατανομής εδρών, προκειμένου να ρυθμίζεται στο μέλλον το χάος του επικείμενου πολυκερματισμού, επιβάλλεται. Γι’ αυτό, άλλωστε, οι καθηγητές Γιώργος Σωτηρέλης και Ηλίας Νικολακόπουλος -τακτικοί συνομιλητές του Τσίπρα- έγραψαν πριν από δύο εβδομάδες σχετικά σημειώματα στον Τύπο – για να σφυγμομετρηθούν αντιδράσεις. Εν όψει της συζήτησης που θα ανοίξει υποχρεωτικά, λοιπόν, όταν κοπάσει κάπως η θύελλα του Προσφυγικού, θέτω υπόψη σας τρεις ενδιαφέρουσες πληροφορίες:
Η πρώτη έρχεται από τη Δημοκρατική Συμπαράταξη: Η πρόεδρός της Φώφη Γεννηματά θα ξεκαθαρίσει, από την προεκλογική περίοδο κιόλας, όποτε γίνουν εκλογές, ότι, αν η Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη έρθει πρώτη, εκείνη θα αρνηθεί να συμπράξει μαζί της κατά την πρώτη διερευνητική εντολή. Η κυρία Γεννηματά θα ξεκαθαρίσει σύντομα ότι πρώτη επιλογή της για τη συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη κι αν το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα βγει δεύτερο! Στη Χαριλάου Τρικούπη, όπου εδρεύει ο στρατηγικός νους Κώστας Λαλιώτης, ο αντι-μητσοτακισμός έχει βαθιές ρίζες. Η πρόβλεψη ότι μια τέτοια τοποθέτηση αρκεί για να γυρίσουν παλαιοπασόκοι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ στο μητρικό κόμμα -όχι όλοι φυσικά- έχει μια λογική. Το ιστορικό ΠΑΣΟΚ έλκεται από τα παραδείγματα της Πορτογαλίας και της Ισπανίας.
Η δεύτερη πληροφορία που θέλω να μοιραστώ μαζί σας είναι πως, αν ψηφιστεί ένα σύστημα παραλλαγής απλής αναλογικής, τότε το κυρίαρχο στοιχείο που θα επιτρέψει τις συνεργασίες και την πριμοδότηση του μπόνους στους συνασπισμούς κομμάτων θα είναι οι προγραμματικές συγκλίσεις. Ξαφνικά, τα προγράμματα αποκτούν σημασία, γιατί μέσα από αυτά θα περνούν -μέσω εκλογικού νόμου- η κοινή κάθοδος συνασπισμών κομμάτων στις εκλογές (έστω στις μονοεδρικές) και οι μετεκλογικές συνεργασίες. Αποκτούν, επίσης, σημασία γιατί μεγαλώνουν τον ρυθμιστικό ρόλο του Προέδρου της Δημοκρατίας στις διερευνητικές εντολές. Οι παροχές που ανακοίνωσαν στην πρόσφατη προεκλογική περίοδο τα κόμματα της Αριστεράς στην Πορτογαλία έδωσαν το δικαίωμα στον πρόεδρο να καθυστερήσει τη συγκρότηση κυβέρνησης από τον δεύτερο και τον τρίτο εις βάρος του πρώτου, έως ότου τα αριστερά κόμματα αναδιπλωθούν και εναρμονιστούν με το ευρωπαϊκό πλαίσιο δημοσιονομικής λιτότητας. Τυχαία νομίζετε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε πλαίσιο κυβερνητικού προγράμματος;
Τυχαία η Αννα Διαμαντοπούλου -η οποία παίζει πρώτη φορά έξυπνα για τον εαυτό της- καταρτίζει προγράμματα για Ασφαλιστικό, Προσφυγικό, ευρώ, ΑΕΙ και τα παρουσιάζει στους αρχηγούς των κομμάτων; (Είναι τυχερή που ηγείται του Δικτύου για τη Μεταρρύθμιση ο εξαιρετικός επιστήμονας Γιάννης Μαστρογεωργίου – από τα καλύτερα μυαλά της σοσιαλδημοκρατίας). Τυχαία πήγαν η Φώφη και ο Κυριάκος στο συνέδριο του Θεοδωράκη; Τυχαία οι προτάσεις του ΠΑΣΟΚ για τον εκλογικό νόμο ταυτίζονται με αυτές της Αριστεράς; Τυχαία, τέλος, ετοιμάζει προγραμματικό συνέδριο ο ΣΥΡΙΖΑ την άνοιξη; Ολοι επινοούν προσχήματα για μετεκλογικές συνεργασίες.
Η τρίτη πληροφορία που θέτω υπόψη σας είναι ότι η καγκελάριος Μέρκελ είπε στον Κυριάκο Μητσοτάκη, στην πρόσφατη συνάντησή τους, ότι «ο Τσίπρας φορτώθηκε πολλά, γι’ αυτό και αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία». Αν ισχύει αυτό, τότε ο πρόεδρος της Ν.Δ. πρέπει να ελέγξει το κόμμα του και να περιμένει τη σειρά του. Και ο καλύτερος τρόπος για να ελέγξει το κόμμα του και την Κοινοβουλευτική Ομάδα του είναι η ψήφιση της λίστας, έστω με τη μορφή της ανατρεπόμενης λίστας. Ο Τσίπρας εμφανίζεται διατεθειμένος να του το δώσει αυτό. Σταματάω εδώ. Για αρχή εβδομάδας πολλά σάς είπα!
Μανώλης Κοττάκης
