Οι αλαζονικές επιλογές και η στρατηγική ιδεολογική ήττα της Αριστεράς
λογές είναι άγνωστο πότε θα διεξαχθούν. Ωστόσο, αυτό που έχει υποστεί η Αριστερά συνολικά ως παράταξη νομίζω ότι ξεπερνά κατά πολύ τον εκλογικό κύκλο και θα το κουβαλήσει στην πλάτη της για τα πολλά επόμενα χρόνια: Εχασε πλήρως την πρωτοπορία της στον κόσμο των ιδεών. Εχασε την εγκυρότητα ότι «διαβάζει» καλύτερα τον κόσμο. Πιστοποιήθηκε στην πράξη ότι η μέθοδός της να ερμηνεύει τις παγκόσμιες εξελίξεις ήταν ρηχή, επιφανειακή, χωρίς βάθος. Και η ήττα αυτή εξελίσσεται σε τρία μέτωπα.
Το πρώτο ήταν οι συσχετισμοί στην Ευρώπη και η δυνατότητα ανατροπής τους με έναν αλαζονικό πατριωτισμό, που αγνόησε τις πραγματικές δυνατότητες της χώρας. Δεν υποστηρίζω, βεβαίως, την άποψη Σημίτη («Τόσα μπορούμε, τόσα να κάνουμε»). Ωστόσο, χάσαμε μια σπάνια ευκαιρία εξαιτίας της τσαπατσουλιάς μιας κυβέρνησης, τα μέλη της οποίας είναι τέκνα της ευκολίας τού «πολιτικού πέντε». Είχαμε συσχετισμό για καλύτερο αποτέλεσμα, επειδή ο επικεφαλής της κυβέρνησης δεν είχε προσωπικούς σκελετούς στην ντουλάπα για να εκβιαστεί από τους δανειστές. Ο Τσίπρας είχε λευκό διεθνές ποινικό μητρώο. Επιλέγοντας, όμως, τον δρόμο του τσαμπουκά γονάτισε τη χώρα, αντί να γονατίσει τους δανειστές – το ομολογεί και ο ίδιος στα ντοκιμαντέρ πλέον.Ο ιστορικός του μέλλοντος θα αποκαλύψει ποιοι αριστεροί -γηραιοί, πλην των σεσημασμένων- τού άσκησαν αρνητική επιρροή και ευθύνονται για το μεγάλο ναυάγιο.
Η δεύτερη μεγάλη ήττα της Αριστεράς στη μάχη των ιδεών και του πώς αντιλαμβάνεται τον σύγχρονο κόσμο είναι το Προσφυγικό. Ακόμη κι αν αθωώσουμε την κυρία Τασία με το ελαφρυντικό της αφέλειας για την πρώτη φάση (δεν είναι καθόλου αφελής), δεν μπορεί παρά να μην παρατηρήσουμε ότι η κυβέρνηση της Αριστεράς υποτίμησε την ένταση του προβλήματος στη δεύτερη. Κοινώς, συνελήφθη ανέτοιμη, χωρίς πολιτική, έρμαιο των ιδεοληψιών της. Τα κέντρα φιλοξενίας έπρεπε να ήταν έτοιμα από το φθινόπωρο, για να μη διασυρθεί η χώρα. Νέα νομοθεσία, που να χαρακτηρίζει ποινικό αδίκημα τη διέλευση των συνόρων από παράνομους μετανάστες, έπρεπε να είχε ψηφιστεί – το έχουν κάνει οι Ούγγροι. Αλλά η Αριστερά μας υπήρξε και εδώ συγκλονιστικά αμέριμνη.
Η τρίτη μάχη που χάνει η Αριστερά είναι στο πεδίο του αναθεωρητισμού και των εκδόσεων. Μια νέα γενιά πανεπιστημιακών (Λίτσας, Συρίγος, Καλύβας, Μαραντζίδης, Χατζηβασιλείου, Πλουμίδης κ.ά.) σαρώνει σε όλα τα επίπεδα την αριστερή ιστοριογραφία-προσέγγιση των θεμάτων και διαβάζεται. Οταν κάποια στιγμή η Αριστερά χάσει τις εκλογές, θα συνειδητοποιήσει ότι αυτή ήταν μια ήττα χωρίς σημασία σε σύγκριση με τις στρατηγικές ήττες που έχει υποστεί στον κόσμο των ιδεών. Το υφάκι της αλαζονείας των πεφωτισμένων, τέλος!
Μανώλης Κοττάκης
