«Είναι πατριωτικό καθήκον οι πολίτες να προστατεύουν τις χώρες από τις κυβερνήσεις των», Thomas Pain Η βελτίωση του βιοτικού επίπεδου των νομαδικών φυλών της «Μεγάλης Σοσιαλιστικής Λαϊκής Δημοκρατίας της Τζαμαχιρίας» που επέβαλε ο Καντάφι, βασίστηκε στην μετατροπή των νομάδων-σκηνιτών της ερήμου σε ιδιοκτήτες γης και κατόχους ακίνητης περιουσίας, με την εκχώρηση πολυτελών σπιτιών, επειδή θεωρούσε ότι ο νομαδικός πληθυσμός θα μπορούσε να μετασχηματισθεί σε αστικό. Η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, νερού, τηλεφώνου, παιδείας, υγείας και κοινωνικών αγαθών παρείχετο επίσης δωρεάν. Οι άνεργοι μισθοδοτούντο από τα κράτος μέχρι να εργασθούν, ενώ το 50% των εσόδων του κράτους από το πετρέλαιο επιμερίζετο στο σύνολο του πληθυσμού με την κατάθεση τραπεζικών επιταγών στους προσωπικούς τους λογαριασμούς. Το εγχείρημα και το όραμά του Καντάφι ήταν να μετατρέψει τον «Αποικιακό Χώρο της Δημοκρατίας της Τζαμαχιρίας» σε ένα σύγχρονο εθνικό κράτος μέσω της δημιουργίας μιας ισχυρής αστικής τάξης με κοινό πολιτισμικό υπόβαθρο, αν και το εγχείρημα ήταν καταδικασμένο να αποτύχει επειδή ήταν ένα τεχνικό κατασκεύασμα, άνευ «χρονικής και χωρικής πατίνας».
Ο Καντάφι υπέπεσε σε τρία μοιραία σφάλματα, (εκτός του λάθους να πιστέψει ότι η άφεση των αμαρτιών που του χορήγησε η Δύση για την βόμβα στο αεροπλάνο της PAN AM πάνω από το Lockerbie της Σκωτίας, που κόστισε 259 ζωές, ήταν διαρκής). Αρχικά, προσπάθησε να αποδεσμεύσει το νόμισμα της χώρας από το δολάριο και να επαναφέρει, από κοινού με τον Σαντάμ Χουσεΐν, τον «κανόνα του χρυσού» στις διεθνείς εμπορικές συναλλαγές πετρελαίου μέσω της κοπής του «χρυσού Αραβικού δηναρίου», προκαλώντας έτσι την μήνιν της υπερδύναμης, με την γνωστή κατάληξη και για τους δύο. Το δεύτερο μοιραίο λάθος του ήταν ότι δημοσιοποίησε την χρηματοδότηση των ιδιαιτέρων «βίτσιων και γούστων» της Γαλλικής πολιτικής ηγεσίας, μετατρέποντας έτσι τον εαυτόν του σε μαγνήτη των Γαλλικών πυραύλων, ενώ το τρίτο και μεγαλύτερο λάθος του ήταν ότι αγνόησε την λαϊκή ρήση που ισχυρίζεται ότι «τον αράπη κι αν τον πλένεις το σαπούνι σου χαλάς», πιστεύοντας ότι θα μπορούσε να μετασχηματίσει το χαοτικό συνονθύλευμα των τσαντιρό-νομάδων της ερήμου σε ένα αρμονικό αστικό σύνολο. Το τελευταίο, το πλήρωσε με την ζωή του, αφού αυτοί στους οποίους έδωσε τα πάντα τον διαμέλισαν.
Το μάθημα που θα μπορούσε να αντληθεί από την “υπόθεση Καντάφι» είναι ότι για τον μετασχηματισμό ενός «γεωγραφικού χώρου» σε «έθνος-κράτος», δεν αρκεί μόνον η εμφάνιση ενός χαρισματικού ηγέτη, αλλά αναγκαία και ικανή συνθήκη είναι η ύπαρξη και η διατήρηση ενός αδιατάρακτου και συνεχόμενου ισχυρού αστικού τοπίου, που θα συνδέει τον λαό άρρηκτα με τον «χώρο και τον χρόνο». Από αυτήν την ιδιαίτερη σχέση «ιστορικής μνήμης και παράδοσης» ο λαός αντλεί τα ιδεολογικά όπλα με τα οποία δύναται να υπερασπίζεται την ύπαρξη του απέναντι στις επιθέσεις των διεθνών και εγχωρίων νεοταξικών συμμοριών.
Εν αντιθέσει με τον Καντάφι, οι εγχώριοι βαλκάνιοι πολιτικοί ηγεμόνες έχουν αντιληφθεί ότι για να αποφύγουν την τύχη του μακαρίτη επ’ ουδενί λόγω δεν θα πρέπει να επαναλάβουν τα λάθη του. Έτσι, αμέσως μετά την εκλογή τους, άπαντες διαβεβαιώνουν την πέραν του Ατλαντικού υπερδύναμη, ότι όλα όσα της έσουρναν μέχρι εκείνη την ευλογημένη στιγμή που ο λαός τους ενθρόνισε στο «βολευτήριο», δεν ήταν παρά απλές λεκτικές εκφράσεις, που το περιεχόμενό τους δεν συνιστούσε τίποτα περισσότερο από το όχημα που τους έφερε στην εξουσία. Η σχέση τους επίσης με τους Γάλλους δεν θα ήταν προβληματική, αφού όλοι τους είναι εις θέσην να κατανοούν και να συγχωρούν όχι μόνο τα βίτσια, αλλά και τα ανθρώπινα πάθη, συμπεριλαμβανομένης της φιλαργυρίας και της διαχείρισης κρατικού πλούτου. Τέλος, όλοι τους, έχουν κατανοήσει τον κίνδυνο που συνεπάγεται για τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντά τους η συγκρότηση μίας υγιούς Ελληνικής αστικής τάξης με εθνική συνείδηση, ώστε άπαντες να επιδιώκουν πολιτικά και νομοθετικά να εγκαταστήσουν πάλι την ισχνή και ιδεολογικά κενή πασοκογενή εγχώρια αστική τάξη στα τσαντίρια της περιόδου της τουρκοκρατίας, με όπλο τον ΕΝΦΙΑ, την υπερφορολόγηση και το νομοθετικό πλαίσιο που εξαφανίζει την παραγωγή.
Οι πρακτικές που εισήγαγαν στην κοινωνική και πολιτική ζωή της χώρας η συγκυβέρνηση ND-PASOK και συνεχίζει ο SIRIZA, υπήρξαν επιτυχείς επειδή ο Ελληνικός λαός παραμένει ακόμα απαθής στην επιβαλλόμενη από-αστικοποίηση, απoεθνοποίηση, προλεταριοποίηση και στην βίαιη επιστροφή στο «τσαντίρι», 195 χρόνια μετά την επανάσταση του 1821. Ο λαός επίσης, αδυνατεί να αντιληφθεί ότι η Ελληνική πολιτική τάξη, όχι μόνο δεν θα πιστώσει ποτέ τους τραπεζικούς του λογαριασμούς με ευρώ και δολάρια, όπως έπραξε ο Καντάφι, αλλά αντιθέτως, για να διατηρήσει το κεφάλι της στην θέση του, πρόκειται να εκχωρήσει το σύνολο των εσόδων του Ελληνικού δημοσίου σε ένα νέο υπέρ-ταμείο υπό τον έλεγχο των ξένων δανειστών, το οποίο βεβαίως θα εξαϋλώσει τον εναπομείναντα «εθνικό βίο» μέσω της προλεταριοποίησης και της «τσαντιροποίησης» του αστικού χώρου. Τα τριάκοντα αργύρια εδώ θα καταβάλλονται στους διαχειριστές της χώρας με την μορφή ενός υψηλού κρατικού επιμισθίου.
Οι περιορισμοί στην χρήση μετρητών στις συναλλαγές, ο νεοταξικός και διεθνιστικός μετασχηματισμός της παιδείας, η περιστολή των ελευθεριών του πολίτη, η παραβίαση του συντάγματος, η απoεθνοποίηση του κράτους, η παρακμή του αστικού χώρου και τοπίου, η επιβαλλόμενη φτωχοποίηση του λαού, η νομοθετημένη ληστεία, η αφαίρεση της ιδιωτικής περιουσίας, η επιβολή λήθης στην εθνική μνήμη, τα όλο και διογκούμενα προνόμια της πολιτικής τάξης, καθώς και η ενθάρρυνση της δημιουργίας μουσουλμανικής συνιστώσας στην χώρα, περιγράφουν το χρονικό του βιολογικού θανάτου του Ελληνικού λαού και το πέρασμα της χώρας στην νεοφεουδαρχία.
Συμπερασματικά, εάν ο Ελληνικός αστικός κόσμος την ύστατη στιγμή αποτύχει να οργανωθεί μαζικά και δυναμικά γύρω από τα υγιή πατριωτικά εθνικά πολιτικά σχήματα, που είναι και τα μόνα που μπορούν να αντισταθούν σήμερα στην παγκοσμιοποίηση, τον διεθνισμό και την νέα τάξη πραγμάτων, τότε το πολιτικό σύστημα εξουσίας, θα εξακολουθεί να ασελγεί εις βάρος του Ελληνικού λαού όλο και χυδαιότερα, μέχρι τελικά να τον εξαφανίσει από το ιστορικό γίγνεσθαι.
