Σήμερα θα μιλήσουμε για ποδόσφαιρο.
Τελείωσε το πρωτάθλημα όπως τελείωσε, τσάτρα πάτρα τελείωσε και το Κύπελλο, πάει και το Τσάμπιονς Λιγκ (αυτό τελείωσες κανονικά).
Ζούμε λοιπόν σε ρυθμούς του Euro 2016, από το οποίο φρόντισε ο κ. Γκιρτζίκης, πρόεδρος τη ΕΠΟ και η παρέα του να το δουν οι διεθνείς μας από την τηλεόραση. Έτσι, ας ασχοληθούμε λίγο με τους λεγομένους αθλητικούς συντάκτες. Μερικοί από αυτούς βεβαίως, ουδόλως είναι «αθλητικοί» και στην εμφάνιση, αλλά τέλος πάντων. Οι αθλητικοί συντάκτες λοιπόν υποτίθεται ότι «δημιουργήθηκαν» για να μας βελτιώσουν τις γνώσεις περί τα διάφορα αθλήματα και να βοηθάνε εκεί που εμείς κουμπουρώνουμε. Μπα! Δε βαρυέσαι.
Οι δημοσιογράφοι ενός συνδρομητικού καναλιού, όταν περιγράφουν αγώνες μεταξύ ελληνικών ομάδων, πάντα αφήνουν «τα συμπεράσματα σ’ εμάς», όταν πρόκειται για κάποια δύσκολη φάση. Ούτε καν για κάποιο πλάγιο άουτ έχουν γνώμη. Όταν όμως πρόκειται για αγώνα μεταξύ ξένων ομάδων, η γλωσσίτσα τους πάει ροδάνι και κριτικάρουν ακόμη και τα σημαιάκια του κόρνερ. Άλλοι βέβαια που το παίζουν πιο ανεξάρτητοι, έχουν βρει άλλους όρους για να μας ταλαιπωρούν. «Αυστηρό το πέναλτι» σου πετάει ο μάγκας και σε στέλνει. Τι θα πει αυστηρό και τι επιεικές κύριέ μου; Οι κανονισμοί εν μιλάνε για αυστηρό ή μη αυστηρό. Εκείνο που ξεχωρίζεις είναι η πρόθεση. Απλώνει το χέρι του το μπακ και σπρώχνει τον επιθετικό που ετοιμάζεται να σκοράρει; Είναι πέναλτι. Τώρα αν το σπρώξιμο είναι σαν αυτό στις ουρές των λεωφορείων ή σαν αυτό που αγγίζουμε την καλή μας για να μπει πρώτη στο ασανσέρ δεν θα πάρει δα και τον τύπο Ορμή=Μάζα Χ Ταχύτητα ο ρέφερις για να τη μετρήσει.
Βέβαια πολλές φορές δίνονται κάτι πέναλτι, που ο επιθετικός είναι στους Αμπελοκήπους και ο αμυντικός στα Πατήσια, αλλά τότε μιλάμε για «χειραγώγηση». Άλλος ευγενής όρος για τα στημένα παιχνίδια.
Άλλη εφεύρεση για να ξεφεύγουν οι σχολιαστές από μπελάδες, είναι το οριακό οφσάϊντ. Ο κανονισμός είναι σαφής. Όταν φεύγει η μπάλα και πηγαίνει σε συμπαίκτη, ο οποίος ήδη ευρίσκεται πίσω από τουλάχιστον δυο αντιπάλους, υπάρχει οφσάϊντ. Τώρα αν είναι λίγο ή πολύ γι’ αυτό έχουμε τους διαιτητές και τους βοηθούς τους, που παίρνουνε και ένα σωρό λεφτά και γι’ αυτό ακριβώς και τους σχολιαστές. Για να τα βλέπουν και να φωτίζουν κι’ εμάς τους μπούγες. Εκεί όμως που τα δίνουν όλα οι «αθλητικοί» είναι στις περιγραφές ξένων ματς. Κάθεσαι ο δυστυχής μπροστά στην τηλεόραση, παραγγέλνεις τα σουβλάκια σου και ακούς: Οι τζιαλορόσσι σκίζουν, οι μπιανκοσελέστε αλωνίζουν, οι ροχιμπλάνκος κουρελιάζουν, οι μερένχες ζωγραφίζουν, οι μπλαουγκράνα κυριαρχούν, οι αλεπούδες βγήκαν στο παζάρι. Κι’ εσύ μένεις με την απορία: «Ρε καινούργιες ομάδες είναι αυτές;», την οποίαν απορία ουδείς πρόκειται, ούτε και μπορεί και στη λύσει.
Άλλη ανοησία από αυτές που δυστυχώς υφιστάμεθα και δεν μπορούμε και να πούμε και κάτι, διότι όσα meil και να στέλνεις στους σταθμούς, αυτοί σε αγνοούν μετά επαίνων και χλευασμών. Και τους πληρώνεις κι’ από πάνω. Παίζει λοιπόν η ομαδάρα σου στη Μόσχα ή στη Μαδρίτη ή στο Όσλο. Ο σχολιαστής σε ενημερώνει για τα πάντα. Και εκεί που έχεις φλομώσει από τις κουραστικές και άσχετες πληροφορίες με τις οποίες σε βομβαρδίζει σε αποτελειώνει: « Τον αγώνα παρακολουθούν και 250 ηρωικοί φίλαθλοι που ήλθαν από την Ελλάδα». Και ερωτώ εγώ: «Γιατί είναι ηρωικοί κύριέ μου; Επειδή έχουν την οικονομική άνεση να ταξιδέψουν χιλιάδες χιλιόμετρα και να επιστρέψουν, ενίοτε σε λιγότερο από 24 ώρες και εγώ ζορίζομαι, να πάω μέχρι την Ελευσίνα, είναι ηρωικοί; Τότε εγώ είμαι Εθνομάρτυς».
Είμαστε σε περίοδο μετεγγραφών. Τα «θηρία» πάνε κι’ έρχονται από Βραζιλία, Αργεντινή, από Ζάμπια και από Σιέρρα Λεόνε. Έχουμε όμως και τα εσωτερικά θηρία που κάποτε παραγκωνίστηκαν και ξαφνικά ξαναήρθαν στην επιφάνεια. Οι «αθλητικοί» είναι εδώ για όλα. Ο Φουστέρ του Ολυμπιακού για κάποιον λόγο δεν έπαιζε για κάποιο αρκετά μεγάλο διάστημα. Τον έβαλε ο Σίλβα (προπονητής του Ολυμπιακού για τους αμύητους) σε κάποιο παιχνίδι δήλωσε «παρών» και έβαλε και δύο γκολ. Αποθέωση και του Φουστέρ αλλά και τον Σίλβα. «Ο προπονηταράς», «ο παιχταράς» κ.λπ. Ο Σίλβα, βασιζόμενος στα τελευταία δείγματα, τον βάζει στο τελικό του Κυπέλου με την ΑΕΚ και ο Φουστέρ έτυχε να μην έχει καλή απόδοση. Δεν είναι και ρομπότ ο άνθρωπος. Αυτό ήταν. Από το κατεβατό των λαθών, που χρέωναν στο Σίλβα πρώτα – πρώτο το γιατί χρησιμοποίησε τον Φουστέρ.
Τέλος πλάκα έχει και με τα ονόματα των ποδοσφαιριστών. Έπρεπε να φθάσει σχεδόν στο τέλος της καριέρας του για να μάθουμε ότι δεν λέγεται «Τσάρτας», όπως μας «ενημέρωναν επί χρόνια, αλλά «Τσιάρτας». Επίσης, τώρα στα ξεβλάσταρα μάθαμε ότι δεν υπάρχει ποδοσφαιριστής με το όνομα «Τζιμπούρ» αλλά «Τζεμπούρ». Λυπηθείτε μας ρε παιδιά. Διαβάστε και λίγο. Έχετε και λίγο το θάρρος της γνώμης σας. Καλές είναι οι πληροφορίες για το πόσα γκολ έβαλε ο «Χ», όταν ξεκίνησε στην ομάδα της γειτονιάς του ή πόσες φορές έχει χωρίσει από τα κορίτσια του ο «Β» μάγος, αλλά αυτά δεν πολυενδιαφέρουν. Καταλάβετέ το. Αμάν πιά.
