Ο ΣΥΡΙΖΑ, που στο παρελθόν έχει διαδηλώσει ακόμα και για τα δικαιώματα των… πελεκάνων, ξαφνικά δημιούργησε μέγα θέμα για τη συγκέντρωση στο Σύνταγμα με κεντρικό σύνθημα «Παραιτηθείτε». Μία κατά τα άλλα αδιάφορη διαδήλωση, που θα αφορούσε λίγες εκατοντάδες Αθηναίους, έγινε μέσα σε λίγες μέρες κεντρικό θέμα της πολιτικής ατζέντας και αντικείμενο σφοδρής αντιπαράθεσης μεταξύ των κομμάτων.
Γνωστή η τακτική, σχεδόν αρχαία. Την είχαν εφαρμόσει μαεστρικά οι Ρωμαίοι που έκαιγαν τους χριστιανούς ή τους έριχναν στις αρένες με τα άγρια θηρία για να παραληρεί το πλήθος και να ξεχνά τη φτώχεια και τα προβλήματά του. Στη σημερινή Ελλάδα τον ρόλο του «τελετάρχη» ανέλαβε ο Νίκος Φίλης, ο οποίος, ρίχνοντας λάδι στη φωτιά, φρόντισε η σχετική συζήτηση να φουντώσει και να κυριαρχήσει στις σύγχρονες αρένες, δηλαδή τα κανάλια!
Εδώ ο κόσμος χάνεται, τα νέα άγρια μέτρα ήδη προκαλούν παρενέργειες στην πραγματική οικονομία και στα εισοδήματα των μη προνομιούχων και οι πολιτικοί ασχολούνται με… τρίχες και κολλαγόνα. Η Ν.Δ. «τσίμπησε» στο δόλωμα του Φίλη, μπήκε στην αντιπαράθεση και άρχισε καβγά που συνέχισαν τα άλλα κόμματα.
Ενα καλοστημένο κόλπο για αποπροσανατολισμό, με «λαγό» τον υπουργό Παιδείας και ένα ανούσιο θέμα που ουσιαστικά δεν απασχολεί κανέναν. Τι σημασία έχει σε τελική ανάλυση ποιοι διαδηλώνουν κατά της κυβέρνησης και ποια είναι τα κίνητρά τους; Ούτως ή άλλως, τίποτα δεν θα καταφέρουν. Ούτε η κυβέρνηση θα παραιτηθεί ούτε το πολίτευμα θα κινδυνεύσει.
Ασχέτως με τα πραγματικά κίνητρα των «Παραιτηθείτε», ουδείς μπορεί να τους απαγορεύει να ζητούν ό,τι θέλουν. Οταν έχουν το δικαίωμα να διαδηλώνουν ακόμα και οι αντιεξουσιαστές που θέλουν να διαλύσουν το κράτος, αναρωτιέμαι γιατί να μην έχουν όλοι οι άλλοι το ίδιο δικαίωμα.
Οσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι αστείο να παριστάνει τον «χωροφύλακα» στις πολιτικές διαδηλώσεις, την ώρα που καλεί τους Ελληνες να δώσουν μαζικό «παρών» στο… Gay Pride. Είναι κωμική η συζήτηση και εξόφθαλμα στημένη. Δυστυχώς όμως τα «σαΐνια» της αντιπολίτευσης δεν το πήραν χαμπάρι και έπεσαν στην παγίδα!
Το ίδιο άκαιρα και ανούσια είναι και τα υπόλοιπα (υποτίθεται μεγάλα) θέματα που ανοίγει ξαφνικά ο ΣΥΡΙΖΑ. Εδώ και λίγες μέρες εξελίσσεται δημοσίως η συζήτηση για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Δεκάδες πολιτικοί λένε τη γνώμη τους για το θέμα, πρωτοσέλιδα εφημερίδων καταγράφουν προθέσεις και στην κυβέρνηση επεξεργάζονται (υποτίθεται) τη σχετική πρόταση. Αναρωτιέμαι όμως: Ποιον Ελληνα πολίτη αφορά σήμερα αν θα εκλέγεται από τον λαό ή από τη Βουλή ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας; Αυτό είναι το πρόβλημά μας; Λύσαμε όλα τα άλλα και καταπιανόμαστε τώρα με τις «θεσμικές αλλαγές» που σε τίποτα δεν επηρεάζουν τη ζωή μας. Τα ίδια ισχύουν και για άλλα επιμέρους θέματα μιας μελλοντικής συνταγματικής αναθεώρησης που ερήμην του λαού συζητούν οι πολιτικοί μεταξύ τους.
Αυτό είναι δυστυχώς το δράμα της σύγχρονης Ελλάδας: Τα κόμματα είναι στον κόσμο τους και οι πολιτικοί ασχολούνται με ζητήματα που ούτε στο ελάχιστο δεν αγγίζουν τη σκληρή καθημερινότητα. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει λόγο να το κάνει, αφού, έχοντας υπογράψει όλες τις εντολές των δανειστών, πρέπει, αφενός μεν, να αποπροσανατολίσει, αφετέρου, να παραστήσει ότι κυβερνά και έχει τον έλεγχο των εξελίξεων. Τα υπόλοιπα κόμματα όμως τι λόγο έχουν να μετέχουν σε αυτό το παιχνίδι;
Δημήτρης Ριζούλης
