Η επίσκεψη του Ομπάμα και ο «θρίαμβος» εντυπώσεων των Τσίπρα – Καμμένου
H επίσκεψη του προέδρου Ομπάμα στην πατρίδα μας πραγματοποιήθηκε μέσα σε νέο διεθνές περιβάλλον. Την ώρα που ο Μπαράκ μιλούσε με τον Αλέξη, ο Ντόναλντ μιλούσε τηλεφωνικά με τον Βλαντιμίρ. Και τη στιγμή που εμείς ενσωματωνόμαστε πλήρως στο ενεργειακό σχέδιο της απερχόμενης ηγεσίας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, προκειμένου να γίνουμε κόμβος μεταφοράς αμερικανικού φυσικού αερίου σε Βαλκάνια – Ευρώπη, ο Πούτιν κέρδιζε ξανά στον χάρτη των αγωγών τη Βουλγαρία και τη Μολδαβία.
Ο αμερικανόφιλος Μπορίσοφ έπεσε. Ακόμη και το Κυπριακό, που αποτελεί μέρος της λύσης του ενεργειακού, είναι στον «αέρα». Το κράτος-γέφυρα που εισηγούνται οι ΗΠΑ με την παρουσία τουρκικού στρατού κατοχής δεν γίνεται αποδεκτό από τον κυπριακό πολιτικό κόσμο. Τι νόημα είχε, λοιπόν, όλος ο σχεδιασμός;
Εκ πρώτης όψεως, ο Ομπάμα ήρθε για να μας στηρίξει για το χρέος, γιατί αποτελεί βασική προτεραιότητα για την Αμερική να μην πέσει η χώρα μας στη σφαίρα επιρροής άλλης δύναμης. Δύο φορές επανέλαβε -τη μία μπροστά στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο και την άλλη στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα- ότι η νατοϊκή δύναμη πρέπει να παραμείνει στο Αιγαίο. Ούτε στα χειρότερα όνειρά του το να βολτάρει το αεροπλανοφόρο «Κουζνέτσοφ» στην περιοχή! Αυτή η απαίτηση, βεβαίως, πάει πακέτο με τη Συνθήκη της Λωζάννης, όμως έκανε ότι δεν άκουσε όταν του την ανέφερε ο Προκόπης Παυλόπουλος. Εκ δευτέρας όψεως, όμως, θέλησε να προστατέψει, στο μέτρο του δυνατού, τα ευρύτερα γεωπολιτικά αλλά και επιχειρηματικά συμφέροντα που εκπροσωπεί η προεδρία του, εξ ου και η συνοδεία Νούλαντ.
Τόσο η γραφειοκρατία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, παρέα με την ηγεσία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ., όσο και η κραταιά ελληνική ναυτιλία έχουν κάνει εδώ και καιρό τους σχεδιασμούς τους να μετατραπεί η Ελλάδα, μέσω Κύπρου – Τουρκίας (γι’ αυτό και η βιασύνη επίλυσης) και Αλεξανδρούπολης, σε χώρα-γέφυρα για τη μεταφορά φυσικού αερίου από το Ισραήλ στην Ευρώπη. Ο στόχος ένας και μόνος: η ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης από τις ΗΠΑ. Αυτό που οι Αμερικανοί δεν αναγνωρίζουν ως δικαίωμα στους Ρώσους το αναγνωρίζουν στους εαυτούς τους, χωρίς όμως να δίνουν στη γονατισμένη Ελλάδα ουσιαστικό αντάλλαγμα. Γιατί η λύση που θα μας δοθεί για το χρέος δεν είναι αντάλλαγμα. Αφήστε που, με την προωθούμενη λύση για το Κυπριακό, κινδυνεύουμε να παραδοθεί και η υπόλοιπη Κύπρος στους Τούρκους.
Τι μένει, λοιπόν, από όλο αυτό; Ο θρίαμβος εντυπώσεων των Τσίπρα – Καμμένου. Ποιος θα έλεγε το 2012 ότι αυτοί οι δύο outsiders θα υποδέχονταν πλανητάρχη και όχι οι Σαμαράς, Παπανδρέου, Ντόρα; Αλλά και αυτόν τον θρίαμβο -επαρχιώτες με ποσέτ- τον διαχειρίστηκαν με greeklish…
Μανώλης Κοττάκης
