Η μεταβατική κατάσταση για την Κύπρο και οι εν Αθήναις εξυπνάκηδες
Σας το εξομολογούμαι: υπήρξαν στιγμές που ένιωσα απέραντη μοναξιά, όταν επιχείρησα, μέσα στη χαρίεσσα ατμόσφαιρα που δημιούργησε ο φιλελληνικός λόγος Ομπάμα, να πείσω συναδέλφους της νεότερης γενιάς για τους κινδύνους της διατύπωσής του για την Κύπρο. Ειδικά όταν μίλησε για «μεταβατική κατάσταση από το σημερινό status quo προς μια μελλοντική κατάσταση». Πλείστες όσες φορές συνάντησα βλέμματα απορίας, του τύπου «χαλάς τη γιορτή».
Αλλες φορές άκουσα συναδέλφους να διακόπτουν τη ζωντανή μετάδοση των επισημάνσεων Παυλόπουλου για το Κυπριακό με το επιχείρημα «αυτές είναι λεπτομέρειες για ιθαγενείς». Και το κορυφαίο: άκουσα με τα αυτιά μου συνάδελφο στον 9.84 να θεωρεί απολύτως δικαιολογημένη την παρουσία τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο κατά τη μεταβατική περίοδο. Κείται πράγματι μακράν της Ελλάδος η Κύπρος… Ακόμη.
Ωστόσο, αυτή η μοναξιά-μελαγχολία για την έλλειψη γνώσης τού τι σημαίνει για τον Ελληνισμό μια κακή λύση για το Κυπριακό με πεισμώνει περισσότερο, μου δίνει μεγαλύτερο κίνητρο να εξηγήσω τα ανεξήγητα: πρώτον, η Κύπρος, όπως έλεγε και ο παππούς Καραμανλής, είναι μια δεύτερη Ελλάς. Είναι το τελευταίο σημείο της επικράτειάς μας, σε ευρεία έννοια, όπου τα ελληνικά ομιλούνται σωστά – όρος απαράβατος για τη συνέχεια ενός έθνους έτοιμου ανά πάσα στιγμή να «πνιγεί» στα greeklish. Δεύτερον, αυτή η επικράτεια κινδυνεύει. Μεταβατική κατάσταση θεωρούν πολλοί την παρουσία 25.000 στρατιωτών του Αττίλα για ακόμα 12 χρόνια στο νησί.
Με τα βέτο που θα έχουν οι Τουρκοκύπριοι στο νέο κράτος, μπορούν να τους επιβάλουν για μια ζωή. Τι γίνεται, όμως, αν «μεταβατική κατάσταση» είναι κάτι παραπάνω από αυτό; Τι γίνεται αν μεταβατική κατάσταση είναι ένα κράτος-γέφυρα προς το τελικό; Τι γίνεται αν αυτή η «γέφυρα» αποτελέσει λύση-έκτρωμα και μετά οι Κύπριοι το μετανιώσουν και θέλουν να απεμπλακούν;
Τι γίνεται αν έχει διαλυθεί στο μεταξύ η Κυπριακή Δημοκρατία -η μεγάλη έγνοια του Τάσσου- και η Κύπρος μείνει εκτός Ε.Ε.; Στους εν Αθήναις εξυπνάκηδες, που σηκώνουν αδιάφορα τους ώμους, θυμίζω ότι πήρε χρόνια μέχρι ο Μητσοτάκης να δώσει στον Βασιλείου το πράσινο φως για να υποβάλει αίτηση ένταξης και έως ότου οι Πάγκαλος – Κρανιδιώτης επιτύχουν τον εθνικό άθλο της ένταξης.
Στους εν Αθήναις εξυπνάκηδες λέω ότι έχουμε δύο ψήφους στα Συμβούλια Κορυφής, δύο βέτο και, όταν λείπει ο αρχηγός του ενός κράτους, τον εκπροσωπεί ο άλλος. Στους εν Αθήναις εξυπνάκηδες τονίζω ότι η ΑΟΖ της Κύπρου είναι κρίσιμη για τη διατήρηση του status quo στο Αιγαίο και το Καστελόριζο. Οποιοι, λοιπόν, κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν είναι συμμέτοχοι στο έγκλημα. Είτε από βλακεία είτε από δόλο…
Μανώλης Κοττάκης
