Οι σεισμικές αλλαγές και η νέα διαχωριστική γραμμή
Παρατηρώ τον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύουν στην πατρίδα μας τις εξελίξεις η Αριστερά, τα μέσα ενημέρωσης, τμήμα της Κεντροδεξιάς, η κυρίαρχη διανόηση. Οι πάντες είναι κολλημένοι στα παλιά στερεότυπα της Μεταπολίτευσης. Στην πραγματικότητα, οικοδομούν τη δεύτερη συντριβή της Μεταπολίτευσης μετά το 2015. Και όταν αυτή θα έρθει, θα τρίβουν τα μάτια τους και θα ρωτούν: «Μα, πώς έγινε αυτό; Τι δεν προσέξαμε; Τι μας διέφυγε;» Προσέξτε την τυπολογία, απαριθμώ παραδείγματα:
Παράδειγμα νούμερο ένα: Οταν έχουμε επεισόδια στα hot spots του Αιγαίου, οι πρόσφυγες είναι πάντα οι «καλοί» και τα «θύματα», οι κάτοικοι είναι πάντα «φασίστες». Οι πρόσφυγες είναι πάντοτε «αμυνόμενοι», οι κάτοικοι «προβοκάτορες» – «ακροδεξιοί».
Παράδειγμα νούμερο δύο: Το σχόλιο του ΣΥΡΙΖΑ για τον ανασχηματισμό Μητσοτάκη, ελεύθερη απόδοση: «Εβαλε τους ακροδεξιούς Βορίδη και Γεωργιάδη στο σχήμα». Πράγματι, οι συγκεκριμένοι προέρχονται από την Ακροδεξιά, μήπως όμως πλέον ο πολιτικός λόγος που θεωρεί η Αριστερά «ακροδεξιό» συγκινεί ευρύτατα τμήματα της εργατικής τάξης; Μην πω και της μεσαίας; Μήπως αυτά τα λέει πλέον ο Αρχιεπίσκοπος; Μήπως τα ζητήματα εθνικής ταυτότητας -ο Σαρκοζί άνοιξε πρώτος τη συζήτηση, ιδρύοντας Υπουργείο Εθνικής Ταυτότητας- συγκινούν τον πληθυσμό, ώστε να εξεγείρεται στο κάψιμο της ελληνικής σημασίας έξω από το Πολυτεχνείο;
Παράδειγμα νούμερο τρία: Ακούω την κριτική για τους υπουργούς του Τραμπ: Είναι -λέει- ακροδεξιοί, έχουν εκφράσει απόψεις για μαζική απέλαση εκατομμυρίων μεταναστών. Μα, όταν εργάτες που ψήφιζαν μια ζωή Δημοκρατικούς -την υποτιθέμενη Αριστερά της Αμερικής- ψηφίζουν «ακροδεξιούς», γιατί νομίζουν ότι οι μετανάστες τους παίρνουν τις δουλειές, μήπως βρισκόμαστε μπροστά σε νέα πολιτική γεωγραφία; Μήπως οι διαχωρισμοί της Γαλλικής Επανάστασης τελείωσαν; Μήπως όταν ο δεξιός στην Αθήνα ακολουθεί το «Οχι» του Τσίπρα, ο Τόρις το Brexit του Φάρατζ και ο liberal τον «μισογύνη» Τραμπ, αυτό αποδεικνύει ότι γίνονται σεισμικές αλλαγές στις ψυχές των ανθρώπων;
Μήπως η νέα διαχωριστική γραμμή είναι μεταξύ των global στρωμάτων, που ωφελήθηκαν από την παγκοσμιοποίηση, και των local, που ζητούν προστατευτισμό και απομονωτισμό, γιατί διαλύεται η ζωή τους από τις μίξεις; Απορώ!
Μα, καλά, δεν λέει τίποτε σε κανέναν ότι τριάντα χρόνια μετά την πτώση του Τείχους συντηρητικοί πολίτες-κόμματα απαιτούν προστατευτισμό και αριστεροί πολίτες -κόμματα περισσότερο- νεοφιλελευθερισμό; Με τα παλαιά μέτρα θα το διαχειριστούμε αυτό ή με νέα πειθώ και με έξυπνο πατριωτισμό;
Μανώλης Κοττάκης
