Οι επενδυτές, οι απειλές και ο πειρασμός των παιχνιδιών
Παρακολουθώ από τα φοιτητικά χρόνια τις εξελίξεις γύρω από το θέμα του χρυσού στη Μακεδονία και τη Θράκη. Το Ινστιτούτο Γεωλογικών Μελετών, το οποίο έγινε προσπάθεια να κλείσει στο πλαίσιο της συρρίκνωσης του δημόσιου τομέα -ο φιλελευθερισμός δεν είναι πάντοτε σοφός-, είχε συντάξει στο παρελθόν μια απόρρητη μελέτη στην οποία αποτύπωνε πλήρως τη γεωλογία του εδάφους στην περιοχή. Αίφνης όμως τόσο η μελέτη όσο και ο υπάλληλος που τη συνέταξε βρέθηκαν στην αγκαλιά επενδυτών και άρχισε το μεγάλο σίριαλ.
Ωστόσο στον δρόμο τέθηκε ένα δίλημμα – για τη Θράκη «ομιλώ»: Ο τρόπος με τον οποίο αρχικώς σκεπτόταν να κάνει την εξόρυξη η εταιρία άνοιγε θέσεις εργασίας απολύτως ευπρόσδεκτες, αλλά δημιουργούσε τον κίνδυνο να καταστραφεί ο υδροφόρος ορίζοντάς της για τα πολλά επόμενα χρόνια με απροσδιόριστες επιπτώσεις στο περιβάλλον. Πώς, άραγε, απαντάς σε αυτό το δίλημμα; Από τη μία πλευρά είναι οι ζωές των ανθρώπων σήμερα, οι θέσεις. Και από την άλλη, το αύριο. Tα παιδιά τους. Περιέργως όσοι επιχειρήσαμε να θέσουμε κατά καιρούς ερωτήματα για την επικινδυνότητα των αρχικών σχεδίων δεχθήκαμε ευγενικά τηλεφωνήματα από φίλους, οι οποίοι προσεφέρθησαν να μας εξηγήσουν το θέμα.
Σε άλλες περιπτώσεις, η εκτίμηση έγινε απόπειρα να εκφραστεί και με άλλους τρόπους – μην πάει ο νους σας στο πονηρό. Αξιολογώντας το πολιτικό θέμα που εγείρεται από τη χθεσινή ανακοίνωση της εταιρίας, η οποία απειλεί ότι θα φύγει -δεν φεύγει-, έχω την εντύπωση ότι η αλήθεια βρίσκεται στη μέση.Η επένδυση είναι μεγάλη, ο όμιλος διεθνής, τα οφέλη για τις τοπικές κοινωνίες σημαντικά, δεν δικαιολογείται με τίποτα η διστακτικότητα της κυβέρνησης. Τυχόν αποχώρηση του μεγάλου πολυεθνικού ομίλου θα είναι χτύπημα στην εικόνα της χώρας. Τα διεθνή πρωτοσέλιδα δεν θα ασχοληθούν με τους ανόητους παλικαρισμούς Καρανίκα «στα τσακίδια, Εl Dorado Gold» αλλά με την πόρτα που θα ρίξει στην Ελλάδα ο πολυεθνικός όμιλος. Και γι’ αυτό η κυβέρνηση τίθεται ενώπιον των ευθυνών της.
Από την άλλη όμως και οι επενδυτές πρέπει να καταλάβουν ότι η Ελλάδα δεν είναι χώρα του Τρίτου Κόσμου. Οτι είναι ευπρόσδεκτοι, εφόσον τηρούνται οι στοιχειώδεις προϋποθέσεις. Η χώρα γονατισμένη είναι, ναι, όχι εξευτελισμένη. Και εν πάση περιπτώσει, ας αποφεύγουν να σηκώνουν τόσο ψηλά τον πήχη, όταν από την ανακοίνωση προκύπτει ότι δεν φεύγουν, απειλούν.
Προσωπικά είμαι άπιστος Θωμάς, δεν πιστεύω τις απειλές. Σε σημείο μάλιστα που υποψιάζομαι ότι η εταιρία πιθανόν υποκύπτει στον πειρασμό και αναμειγνύεται στο πολιτικό παιχνίδι. Χρέος του πολιτικού μας κόσμου, τέλος, είναι να αντιπαρατεθεί σφοδρά μεταξύ του για τις επενδύσεις. Οχι όμως να γίνεται ουρά σε παιχνίδια τακτικής πολυεθνικών. Αυτό δεν είναι χρέος.
Μανώλης Κοττάκης
