Αυτό που πλέον μπορώ να πω με σιγουριά έπειτα από πολλά χρόνια μελέτης της ελληνικής νεο-κουλτούρας είναι ότι χωρίζεται σε δύο στρατόπεδα: στο «ψευδοεθνικό» και το «διεθνιστικό».Στο πρώτο ανήκει σύσσωμη η κομμουνιστογενής Αριστερά ως να είναι αυτή που διαφυλάσσει την «εθνική» ανεξαρτησία από τα επεκτατικά καπιταλιστικά συμφέροντα που απεργάζονται τη σύνθλιψη και την αφαίρεση των μέσων παραγωγής των Ελλήνων εργατών. Οικονομικά, η αυτοαποκαλούμενη «Λαϊκή Δεξιά» συμφωνεί με αυτή την ταξική ανάλυση. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι πολλοί από τον χώρο αυτόν είχαν μαγευτεί από τον λόγο του Αντρέα. Υποτίθεται δε ότι η αυτοαποκαλούμενη «Λαϊκή Δεξιά» διαφωνεί με την κομμουνιστογενή Αριστερά στα εθνοκοινωνικά ζητήματα, όπως είναι η σχέση του Ελληνισμού με την Ορθοδοξία, οι παρελάσεις, το σύμφωνο συμβίωσης, το λαθρομεταναστευτικό κ.λπ.
Στο δεύτερο ανήκει η «διεθνιστική» πτέρυγα, που με παντελώς άκριτο τρόπο αποδέχεται την πλήρη διεθνοποίηση της χώρας και την εισαγωγή δυτικών θεσμών, δυτικής οικονομικής πολιτικής, υποχώρηση στα γεωπολιτικά «θέλω» των δυτικών, διότι η διεκδίκησή των εκ μέρους των Ελλήνων θεωρείται «εθνικιστικός μικρομεγαλισμός», κατάργηση του στρατού, δημιουργία διεθνιστικής Παιδείας με στόχο τον πλήρη εξευρωπαϊσμό της συνειδήσεως του ελληνικού πληθυσμού, αλλά και αποτίναξης κάθε εθνικού στοιχείου ως δήθεν υπευθύνου για την κατάντια της χώρας. Το φαινόμενο αυτό λίγο πολύ έχει χαρακτηριστεί περιπαικτικά ευρωλιγουρισμός, ενώ ουσιαστικά το έχει αποδώσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ο Κικέρων: Γραικύλοι, ήτοι, οι υπόδουλοι πνευματικά Ελληνες που καμώνονται τους ξένους, ήτοι πιθηκισμός ή σύνδρομο του ιθαγενούς.
Η εκσυγχρονιστική πτέρυγα της Αριστεράς είναι προεξάρχουσα αυτού του πνεύματος. Αλλά και ένα σημαντικό μέρος της Κεντροδεξιάς προσχωρεί σε αυτήν την άποψη. Πολλοί εξ αυτών ανήκουν στην οικονομική ελίτ και αισθάνονται ότι διαθέτουν περισσότερα κοινά με τις ελίτ άλλων χωρών παρά με την «πλέμπα» των συμπατριωτών τους.
Στα ζητήματα της οικονομίας εκσυγχρονιστές και φιλελεύθεροι διαφωνούν απλά για το ποιος θα κατέχει το 51% των δημόσιων οργανισμών, δηλαδή το Δημόσιο ή ο ιδιωτικός τομέας. Η απέχθειά τους για την εθνική ετερότητα παραμερίζει τον «φιλελευθερισμό» τους και προκρίνει υπερκρατικά σχήματα όπου η εξουσία συσσωρεύεται σε ένα υπερεθνικό κέντρο. Δεν είναι τυχαίο ότι το όνειρό τους είναι το ευρωκράτος, ασχέτως εάν αυτό συνεπάγεται πολιτικές εκ των άνω και όχι από κάτω προς τα πάνω, όπως προκρίνει ο φιλελευθερισμός. Η δε κεντροδεξιά πτέρυγα δήθεν ανθίσταται στη «γραφειοκρατία των Βρυξελλών» όσον αφορά το οικονομικό πεδίο, αλλά, φυσικά, είναι προσχηματικός ο τρόπος με τον οποίο ασκείται η κριτική.
Λείπει λοιπόν ο τρίτος δρόμος, το τέκνο του πραγματικού πνεύματος του συντηρητισμού: ο εθνικός φιλελευθερισμός. Η ιδεολογία και το κοσμοσύστημα εκείνο που στα κοινωνικά ζητήματα είναι ορθολογικά συντηρητικό, υπέρ της εθνικής κοινωνίας και Παιδείας. Σεβάσμιο προς την Ορθοδοξία, αλλά ενάντιο στην κατήχηση και την αλλοτρίωση του κοσμικού χαρακτήρα του πολιτεύματος, αλλά, εν πάση περιπτώσει, υπερασπιζόμενο τους τρεις πυλώνες της Δύσεως: Αθήνα – Ρώμη – χριστιανισμός. Η σχέση με τη Δύση δεν είναι εχθρική, αλλά δεν είναι και μεταπρατική, άκριτη. Το σχήμα του έθνους-κράτους είναι ο προαγωγός της ελευθερίας και της αποσυσσώρευσης της ισχύος προς τα κάτω, ήτοι μεταξύ ευρωκράτους και έθνους-κράτους υπέρ του δεύτερου και μεταξύ έθνους-κράτους και τοπικών κοινωνιών πάλι υπέρ των δεύτερων. Πιστεύει στον ισχυρό στρατό και στην κατίσχυση μιας κυρίαρχης εθνικής κουλτούρας και όχι ενός πολυπολιτισμικού σχήματος.
Στην οικονομία δε δεν προκρίνεται η παγκοσμιοποίηση άνευ όρων αλλά η παγκοσμιοποίηση αλά καρτ, εκείνη δηλαδή που προωθεί έναν εθνικό καπιταλισμό και έχει ως στόχο να αναδείξει με αξιοκρατικό τρόπο την αέναη εθνική κοινωνική κινητικότητα και μάλιστα μία εθνική αστική τάξη που να προέρχεται από τα δυναμικά μικρομεσαία στρώματα. Μεταξύ απρόσωπων εταιρικών σχημάτων προκρίνει την παλαιοκαπιταλιστική συγκρότηση του Σούμπετερ και άρα τη λογική «κάθε 10 οικογένειες μία επιχείρηση». Και όχι την απρόσωπη μισθωτή εργασία, παρακαταθήκη της διεθνούς σοσιαλδημοκρατίας για τη διαιώνιση της ταξικής πάλης του μισθωτού εργαζομένου. Το κενό είναι τεράστιο στην πολιτική ζωή του τόπου και η δημιουργία ενός τέτοιου πολιτικού φορέα θα είναι ό,τι ριζοσπαστικότερο έχει συμβεί από το 1909.
Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης*
*Πρόεδρος του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών, [email protected]
