Τι περιμέναμε από τον Πρόεδρο. Να σιωπήσει για να μην ερεθίσει τον «σουλτάνο»;Από τον
Μανώλη Κοττάκη
H επίσκεψη Ερντογάν αποτέλεσε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να έρθουν καθαρά στην επιφάνεια σχηματοποιημένα τα δύο ρεύματα σκέψης που διατρέχουν την ελληνική κοινωνία. Το πρώτο είναι το ρεύμα του μικροελλαδισμού, που βρίσκει όλα τα στραβά και τα ανάποδα στην ελληνική πλευρά ενώ υποκλίνεται πάντα στο μεγαλείο των ξένων.
Από την άλλη, το ρεύμα που δεν διστάζει να μπει στη φωτιά, να απαντήσει, να δείξει αυτοπεποίθηση, να μην καμφθεί στον πρώτο βρυχηθμό. Τους ραγιάδες εν δράσει τους καταλάβαμε από τη στάση τους σε δύο γεγονότα. Στο πώς αξιολόγησαν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας απέναντι στον Ερντογάν – επιχειρηματολόγησαν ότι «δεν έπρεπε να τον προκαλέσει γιατί έτσι του έδωσε την ευκαιρία να θέσει τις διεκδικήσεις του μέσα στο σπίτι μας».
Στο πώς επίσης αξιολόγησαν την προετοιμασία της Προεδρίας, θεώρησαν ότι έπρεπε να κόψουμε τις γέφυρες επικοινωνίας με την Τουρκία. Κοιτάξτε! Οσοι είμαστε έξω από τον χορό της πολιτικής πολλά τραγούδια μπορούμε να πούμε. Ενα πράγμα δεν πρέπει, όμως, να θέτουμε σε αμφισβήτηση: ποια φανέλα φοράμε. Διότι αν η αντιδικία είναι μεταξύ του Παυλόπουλου και του Ερντογάν, η επιλογή μας είναι μονόδρομος. Με τον Ελληνα είμαστε. Διερωτώμαι, ακούγοντας τις κριτικές που ασκήθηκαν. Τι άραγε θέλαμε από τον Πρόεδρο; Επί έναν ολόκληρο χρόνο ο Ερντογάν παρακαλούσε να τον καλέσουμε, σχεδόν αυτοπροσκλήθηκε. Επί 10 συνεχείς μέρες ήταν στην Αθήνα ο στενότερος σύμβουλός του και συνεννοείτο με τον πρέσβη Γεννηματά έως και την τελευταία λεπτομέρεια της επίσκεψης. Την παραμονή της επίσκεψής του «έσπασε» τη συμφωνία, ανοίγοντας θέμα Λωζάννης. Και η απαίτησή μας από τον Παυλόπουλο μόλις τον αντίκρισε στο Προεδρικό Μέγαρο ήταν να βάλει την ουρά υπό τα σκέλη και να σιωπήσει μην τυχόν και ερεθίσουμε τον «σουλτάνο»;
Η απαίτησή μας ήταν να μας… πτύει και εμείς να υποκρινόμαστε ότι ψιχαλίζει; Να χαρώ… Ελληνάρες! Θα ήταν προδότης ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αν σιωπούσε, η σιωπή του θα θεωρείτο συναίνεση. Τα αυτά ισχύουν και για την προετοιμασία της επίσκεψης. Αντί να παρατηρούμε το χάλι του απροετοίμαστου Ερντογάν, ο οποίος δεν θυμόταν τι έλεγε το πρωί και τι το βράδυ, κατηγορούμε ως απροετοίμαστο τον Πρόεδρο επειδή δεν προέβλεψε το ξέσπασμα ενός ασταθούς! Επισημαίνω τρεις κραυγαλέες ανακρίβειές του. Το πρωί στο Προεδρικό ο Ταγίπ ισχυρίστηκε ότι το κατά κεφαλήν εισόδημά μας είναι 18.000 δολάρια, το μεσημέρι στο Μαξίμου… 15.000! Είπε ότι η Συνθήκη της Λωζάννης προβλέπει εκλογή μουφτή, λάθος. Είπε τρεις φορές ότι έχει συναντηθεί με τον Καραμανλή στο Νταβός, ποτέ δεν συνέβη. Ο άνθρωπος δεν θυμάται.
Αντί, λοιπόν, να απομυθοποιούμε τον ηγέτη που μετά 16 χρόνια εξουσίας και ένα πραξικόπημα είναι σκιά του εαυτού του, ο νους μας είναι πώς θα χτυπήσουμε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και, αν δεν τολμάμε αυτόν, τότε τον υπουργό Εξωτερικών. Και αντί να σκεφτούμε ότι η επίσκεψη έγινε γιατί έχουμε ανάγκη την Τουρκία ώστε να μην πνιγούμε στους μετανάστες και η Τουρκία έχει ανάγκη εμάς ως γέφυρα με τη Δύση, κοιτάμε να βγάλουμε τα μάτια μας. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί δεν έχουμε ηγέτες. Δεν έχουμε ηγέτες γιατί δεν θέλουμε να έχουμε ηγέτες. Οποιον τολμά να ορθώσει ανάστημα απέναντι σε έναν κακομαθημένο ξένο τον στήνουμε στα 11 μέτρα.
