Να συνδράμουν τις υπηρεσίες διάσωσης όσοι κινδυνεύουν για την… τρέλα τουςΑπό τον
Γιώργο Χαρβαλιά
Tο άφησε να εννοηθεί, αν θυμάμαι καλά, ένα στέλεχος της Πυροσβεστικής σε δηλώσεις του με αφορμή την προηγούμενη επιτυχή επιχείρηση διάσωσης με τους δύο ξένους ορειβάτες στον Ολυμπο. Και έχει απόλυτο δίκιο. Οι επιχειρήσεις διάσωσης ιδιωτών σε αλπικές ζώνες, που αναλαμβάνει κατά κύριο λόγο η εξειδικευμένη υπηρεσία της Πυροσβεστικής ΕΜΑΚ, κοστίζουν ακριβά σε μια χώρα εύκρατη που είναι υποχρεωμένη να περικόπτει διαρκώς τις δημόσιες δαπάνες. Εφτασε, λοιπόν, η ώρα να επωμιστούν τμήμα αυτού του κόστους και οι… υποψήφιοι προς διάσωση. Ειδικά όταν θέτουν τον εαυτό τους σε ακραίες δοκιμασίες για λόγους αναψυχής με -μερική έστω- επίγνωση των κινδύνων που επωμίζονται…
Αναμφίβολα οι κρατικοί μηχανισμοί έγκαιρης διάσωσης προσδίδουν σε κάθε χώρα επίπεδο πολιτισμού. Και πρέπει να επιστρατεύονται για όλους. Ομως, για να πετύχουν τέτοιου είδους αποστολές, χρειάζεται εξοπλισμός αιχμής. Ελικόπτερα, πλοία, ερπυστριοφόρα, συσκευές νυχτερινής όρασης και πάει λέγοντας. Η συντήρησή τους και μόνο στοιχίζει αρκετά εκατομμύρια. Οπως, άλλωστε, και οι συνεχείς ασκήσεις, στις οποίες υποβάλλονται τα μέλη αυτών των επίλεκτων μονάδων, για να διατηρούν το «αξιόμαχό» τους.
Εξυπακούεται ότι πρώτιστο μέλημα των μηχανισμών διάσωσης είναι να μπορούν να ανταποκριθούν σε ένα ακραίο φυσικό φαινόμενο, που βάζει σε κίνδυνο τη ζωή ανυποψίαστων ανθρώπων. Και επιπλέον να μπορούν να μεταφέρουν έγκαιρα και από τις τελευταίες εσχατιές της πατρίδας βαριά τραυματισμένους ή όσους άλλους χρήζουν άμεσης ιατρικής φροντίδας.
Τώρα, αν κάποιοι θέλουν απλώς να «ανεβάσουν αδρεναλίνη» επιχειρώντας ανάβαση στο πιο επικίνδυνο βουνό της Ελλάδας μέσα στο καταχείμωνο, καλό θα είναι να έχουν προετοιμάσει και ένα κομπόδεμα για την ενδεχόμενη διάσωσή τους…
K αμία μορφή αναψυχής δεν είναι κατακριτέα. Το λέω κι εγώ, που έχω μπει σε κίνδυνο «για να κάνω την τρέλα μου». Ομως οι κρατικοί μηχανισμοί διάσωσης δεν έχουν φτιαχτεί για να διασώζουν δωρεάν και κατά προτεραιότητα αυτούς που ενσυνείδητα… ξύνονται στην γκλίτσα του τσοπάνη. Ούτε τους τουρίστες που έρχονται απροετοίμαστοι για αλπική ορειβασία σε ένα βουνό που έχει τεράστιο μητρώο καταγεγραμμένων ατυχημάτων εξαιτίας της ιδιομορφίας του. Εχει και η επιπολαιότητα το κόστος της. Και για να μην είναι σε ανθρώπινες ζωές, καλύτερα ας είναι σε χρήμα. Δεν μπορεί η Πολιτεία να δυσκολεύεται να μεταφέρει μία έγκυο από κάποιο ερημονήσι και να διατηρεί ετοιμοπόλεμους μηχανισμούς διάσωσης για extreme sports με κρατικό χρήμα. Σε τέτοιες περιπτώσεις υψηλής επικινδυνότητας οφείλουν να τη συνδράμουν και οι… υποψήφιοι προς διάσωση!
