Αδύνατο να πιστέψει κανείς ότι στο Μαξίμου είναι τόσο ανόητοι που δεν διδάχτηκαν τίποτε από τα παθήματα των προκατόχων τουςΑπό τον
Δημήτρη Ριζούλη
Κάτι παθαίνουν τελικά οι πρωθυπουργοί λίγο πριν από το τέλος της θητείας τους, δεν εξηγείται αλλιώς. Σαν να τους χτυπάει κάποιος ιός και μεταλλάσσονται ανεξήγητα. Οπως στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας του Χόλιγουντ, όπου οι πρωταγωνιστές ξαφνικά επηρεάζονται από ανεξήγητα φαινόμενα ή μυστηριώδεις μολυσματικές ασθένειες που τους αναγκάζουν να κάνουν πράγματα πέρα από τη βούλησή τους. Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, δεν έχουμε να κάνουμε με κάποιο εξωπραγματικό σενάριο, αλλά με την πολιτική σκηνή του τόπου μας.
Ο Αλέξης Τσίπρας, ως άλλος Αντώνης Σαμαράς, υποκλίθηκε χθες στη Frau Μέρκελ και την έβγαλε για φαγητό. Ναι, ο Αλέξης ο αντιμνημονιακός. Ο αριστερός. Ο τιμωρός των μερκελιστών. Ο επαναστάτης χωρίς γραβάτα. Ποιος να μας το έλεγε ότι στο τέλος θα κατέληγε όπως όλοι οι προηγούμενοι…
Η Ελλάδα ζει από το 2009 και μετά ένα διαρκές deja vu. Τα ίδια γεγονότα επαναλαμβάνονται με διαφορετικούς πρωταγωνιστές. Σαν μια κακοστημένη θεατρική παράσταση που διαρκεί πολλά χρόνια και ανεβαίνει κάθε τόσο με καινούργιους ηθοποιούς, αλλά έχει την ίδια κατάληξη.
Ηταν Απρίλιος του 2014, λίγους μήνες πριν ο Αντώνης Σαμαράς χάσει πρόωρα την εξουσία, εξαιτίας και της σαφέστατης παρέμβασης της Γερμανίας που του τράβηξε το χαλί αφού δεν του έδινε ούτε ευρώ από τις δόσεις των δανείων. Ο απελπισμένος Αντώνης που κατέρρεε (μετά τη μνημονιακή κωλοτούμπα και τα τραγικά λάθη του) διέπραττε το τελευταίο, αλλά καθοριστικό φάουλ. Υποδεχόταν τη Μέρκελ με δόξα και τιμή πιστεύοντας ανοήτως ότι η επίσκεψή της θα του έκανε καλό. Τότε η σιδηρά καγκελάριος δήλωνε από το Μέγαρο Μαξίμου «συγχαρητήρια στην Ελλάδα, η εμπιστοσύνη επέστρεψε» και ο Σαμαράς χαμογελούσε νομίζοντας ότι έκανε το μεγάλο κόλπο… Τι συνέβη, όμως, στη συνέχεια το γνωρίζουν οι πάντες.
Περιχαρής ο τότε πρωθυπουργός τής έκανε το τραπέζι στην Πλάκα με κατσικάκι στη γάστρα, κόκορα κρασάτο, μελιτζανοσαλάτα καπνιστή και καρυδόπιτα για επιδόρπιο. Εκείνη τη βροχερή μέρα του Απριλίου του 2014 ο Σαμαράς που χασκογελούσε έβαζε την ταφόπλακα στην κυβέρνησή του. Στα μάτια του λαού όχι μόνο υποκλίθηκε, αλλά ταυτίστηκε με τον κατακτητή. Ηταν ο απόλυτος εκφραστής του «μερκελισμού»! Ακριβώς αυτό είχε επισημάνει στις δηλώσεις του ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξης Τσίπρας. Και, ω του θαύματος, έκανε ακριβώς τα ίδια λίγα χρόνια μετά. Απίστευτο και όμως ελληνικό! Ούτε σε σενάριο του Χόλιγουντ. Χθες ο νυν πρωθυπουργός εμφανίστηκε ως νεομερκελιστής και υποστήριξε περίπου όσα είχε πει ο Σαμαράς το 2014. Σαν ένα αόρατο χέρι να τους καθοδηγούσε και τους δύο…
Της έκανε φυσικά και αυτός το τραπέζι, όχι όμως στην Πλάκα, αλλά στον Πειραιά, για να γνωρίσει και άλλες περιοχές η Γερμανίδα αφέντρα. Ηταν όλα copy paste. Μόνο το μενού άλλαξε λίγο και περιελάμβανε ψαρόσουπα. Αδυνατώ να πιστέψω ότι στο Μέγαρο Μαξίμου είναι τόσο ανόητοι που δεν διδάχτηκαν τίποτε από τα παθήματα των προκατόχων τους.
Είναι δυνατόν να πίστεψαν ότι η χθεσινή επίσκεψη μπορεί να τους ευνοήσει πολιτικά και μάλιστα μια ανάσα πριν από τις εκλογές; Είναι δυνατόν να θεώρησαν ότι η μισητή καγκελάριος κάνει καλό στην εικόνα του κ. Τσίπρα και τον ενισχύει; Αποκλείεται!
Εκτός κι αν έχουν χάσει εντελώς την επαφή τους με την πραγματικότητα. Αν προσεβλήθησαν από τον ιό της εξουσίας σε τέτοιο βαθμό που ζουν σε γυάλα και θεωρούν τον μερκελισμό τίτλο τιμής. Αν δηλαδή την πάτησαν όπως ο Σαμαράς, που παρότι γκρεμιζόταν δήλωσε ότι θα επανεκλεγεί και το… μύριζε στην ατμόσφαιρα. Λέτε να έγινε τόσο «μυρωδιάς» και ο Αλέξης;
