Αδικαιολόγητοι πανηγυρισμοί για τη ρηματική διακοίνωσηΑπό τον
Δημήτρη Κ. Σέργιο*
Θα βάλω προς στιγμήν στην άκρη τους (πολλούς…) ουσιαστικούς λόγους ένεκα των οποίων ο υπογράφων έχει κατηγορηματικά υποστηρίξει σε σειρά άρθρων του ότι ο όρος «Μακεδονία» δεν είναι νοητός ως όνομα (σύνθετο ή μη) κράτους και δη εφαπτόμενου σε πολύ μεγαλύτερη (και χιλιόχρονη…) επαρχία Μακεδονίας αυτοτελούς ιστορικού κράτους. Δηλαδή, της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Υποστηρίξαμε -και εμμένουμε ανυποχώρητα- στην άποψη ότι η χορήγηση του ονόματος αυτού στο εφαπτόμενο της Ελλάδος κρατίδιο είναι βίαιη διεθνής κατασκευή αχαρακτήριστων παραγόντων.
Οι οποίοι είναι γνωστό ότι αρνούνται στο έχον ηλικία δύο αιώνων νεοελληνικό κράτος την ευθεία καταγωγή του από τους παλαιότερους Ελληνες. Και αυτό, όταν και οι τρεις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές δυνάμεις που ονομάστηκαν εγγυήτριες του νεοελληνικού κράτους (Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία – την τελευταία τη βλέπουν σήμερα ως… οριακό εχθρό οι άλλες!) όπως και οι πλείστοι των διανοουμένων τους («φιλέλληνες») είχαν διακηρύξει ότι βοηθούν τους Νεοέλληνες να συγκροτήσουν το νέο τους κράτος ως συνέχεια του ιστορικού Ελληνισμού…
Ολα αυτά θα τα βάλω σήμερα στην άκρη. Και θα αναφερθώ σε ένα καταλυτικό τυπικό θέμα: Μιλώντας στη Βουλή ο σημερινός πρωθυπουργός, λίγο προτού διεξαχθεί η ψηφοφορία για την παροχή της πρόσφατης ψήφου εμπιστοσύνης, αναφέρθηκε… πανηγυρικώς σε κάποιες υποσημειώσεις της ρηματικής διακοίνωσης, με την οποία οι Νοτιοσλάβοι Σκοπιανοί πέρασαν σε εμάς τη σκυτάλη της κοινοβουλευτικής έγκρισης της Συμφωνίας των Πρεσπών.
Γιατί άραγε ο «πανηγυρικός» τόνος του κ. Τσίπρα; Διότι σε μία από τις υποσημειώσεις αυτές οι Σκοπιανοί ισχυρίζονται ότι ο όρος «nationality» της συμφωνίας δηλώνει την «υπηκοότητά» τους, όχι την «εθνικότητά» τους.
Αρα, κάνουμε λάθος εμείς όταν θεωρούμε ότι διεκδικούν «εθνικότητα» μακεδονική, αφού αυτοί διεκδικούν μόνο και μόνο… «υπηκοότητα»!
Αν, όμως, δεν κάνω κάποιο χοντρό λάθος, σε όλα τα διεθνή κείμενα που κάνουν αναφορά στον όρο «υπηκοότητα» και είναι συντεταγμένα στην επιφανέστερη διεθνή γλώσσα των ημερών μας (στα αγγλικά…) ο όρος «υπηκοότητα» προσδιορίζεται ως «citizenship» και όχι ως… «nationality»! Εκτός εάν το παιχνίδι του διεθνούς συστήματος σε βάρος μας, εκτός από δραματικό, είναι και (συγχωρήστε με…) κυριολεκτικώς κωμικό…
Ετσι, διερωτώμαι ειλικρινά: Δεν υπάρχει κανείς στο γκουβέρνο που να είδε και να εκτίμησε αυτή τη (συγχωρήστε με πάλι…) ακυρολογία;
*Δικηγόρος Α.Π. – Συγγραφέας
