Κυριαρχεί σαστισμάρα μεταξύ κορυφαίων αστών διανοουμένων, που ειρωνεύονται τη «λαϊκή Δεξιά»Από τον
Δημήτρη Κ. Σέργιο
Επιτρέψτε στον υπογράφοντα να παρουσιάσει ένα καίριο δείγμα της αντιφατικότητας και της σαστισμάρας που διακρίνει -κατά τη γνώμη μου πάντοτε- τον «εσωτερικό» πολιτικό διάλογο κορυφαίων αστών διανοουμένων. Αυτών, δηλαδή, που όλοι μαζί ειρωνεύονται τη μάζα των «ordinary people» της παράταξης ως… «λαϊκή Δεξιά»! (Σημ.: Γράφω τον όρο εγγλέζικα, μόνο και μόνο για να θυμηθούν οι αναγνώστες την παλιά ταινία που δόξασε διεθνώς με αυτόν τον τίτλο τη μεγάλη μάζα του αστικού κόσμου, την οποία συνήθως οι ελιτιστές περιφρονούν…) Δύο, λοιπόν, δεξιοί πανεπιστημιακοί καθηγητές της ελιτίστικης διανόησης, ο Χ. Γιανναράς του Παντείου και ο Θ. Βερέμης του ΕΚΠΑ, φάγανε προ ημερών τα μουστάκια τους σχολιογραφώντας στον ίδιο χώρο με απολύτως αντίστροφες ιδέες επί της Συμφωνίας των Πρεσπών.
Πρώτος, ο Θ. Βερέμης. «Η επόμενη κυβέρνηση δεν θα κληρονομήσει το άγος του Μακεδονικού και τις παραινέσεις του δυτικού κόσμου… Ο κ. Τσίπρας έχει προφανώς αντιληφθεί ότι, για να οικοδομήσει προσεχώς ένα συστημικό κόμμα, έπρεπε να δώσει εχέγγυα νομιμοφροσύνης στους δυτικούς εταίρους του. Αν εκπαραθυρώσει και μερικούς αταίριαστους στη συνταγή αυτή βουλευτές του, τόσο το καλύτερο…» (!) σημειώνει σε άρθρο του ο Βερέμης, θερμός συνήγορος (από… δεξιά!) του Τσίπρα.
Από την άλλη μεριά, ο εξίσου αριστοκρατικός, πλην κάπου κάπου και…αντιστασίας, δεξιός Χρ. Γιανναράς «τα χώνει»: «Μετά το ανοσιούργημα των Πρεσπών, οι πιθανότητες να έχουμε οι Ελληνες τη μοίρα των Κούρδων, των Παλαιστινίων, των Βορειοηπειρωτών και των Βορειοκυπρίων αυξήθηκαν εφιαλτικά. Ποιον να εμπιστευθούμε; Υποδείξεις δεν τελεσφορούν. Η ευθύνη της ψήφου μας στις επερχόμενες εκλογές γεννάει φόβο και τρόμο».
Προφανώς, θα πείτε, ο καθηγητής Γιανναράς βλέπει καθαρότερα! Ναι, αλλά δεν είναι αυτό το σπουδαιότερο. Το πιο σπουδαίο είναι ότι, ενώ οι διανοούμενοι του ελιτίστικου αστικού χώρου δεν μπορούν να συνεννοηθούν ούτε μεταξύ τους τι τάχα σημαίνει στον σχολιασμό της κοχλάζουσας επικαιρότητας επί κορυφαίων (έως υπαρξιακών) ζητημάτων του νέου Ελληνισμού ο όρος «λαϊκισμός», επιμένουν εντούτοις να χαρακτηρίζουν λαϊκιστές κάποιους άλλους του ίδιου (φιλελεύθερου) χώρου! Κι αυτό επειδή οι τελευταίοι δεν έχουν τα ίδια κόμπλεξ!
Πότε, άραγε, για παράδειγμα, ο «αντιστασίας» Χ. Γιανναράς, που συχνά επιχειρηματολογεί σε διαμετρική αντίθεση με ψυχρούς ευρωενωσιακούς, όπως ο Βερέμης, αντιμετώπισε από τους περίεργους «εκτιμητές αξιών» του δεξιού χώρου το στίγμα του «λαϊκιστή»; Ουδέποτε! Γιατί, άραγε; Προφανώς, το αρραγές αστικό πανεπιστημιακό κομιτάτο αποφεύγει συνήθως να χαρακτηρίζει τα φιλαράκια του αποσυνάγωγους!
Παρ’ όλα αυτά, είμαι σε θέση να βεβαιώσω ότι ορισμένοι εκ των τελευταίων άρχισαν ήδη να μουρμουρίζουν θυμωμένοι εναντίον κάποιων εξελίξεων. Για παράδειγμα, εναντίον της άθλιας καμπάνιας του ΕΛΚ -στην οποία έχει συρθεί και ο Κυρ. Μητσοτάκης με τους συμβούλους του- εναντίον του κυβερνήτη της Ουγγαρίας Β. Ορμπαν, συνειδητoύ (ασχέτως εάν είναι ετερόδοξος) χριστιανού Ευρωπαίου ηγέτη, που το ΕΛΚ θέλει να εξωπετάξει, εκτός αν αυτός… αλλάξει ιδεολογία ! Πότε, όμως, οι φιλελεύθεροι διανοούμενοί μας θα συνενωθούν κατά της εξόφθαλμα πρόστυχης εκστρατείας της Ευρωένωσης εναντίον βασικότατων κριτηρίων παιδείας και ήθους κεντρικών ευρωπαϊκών λαών και ηγετών; Αναμένεται απάντηση…
