Μετά την κρίση στις σχέσεις με τη Μόσχα «καίγεται» σιγά σιγά και η στρατηγική συνεργασία με το ΠεκίνοAπό τον
Γιώργο Χαρβαλιά
Πόσο δημοκρατική μπορεί να θεωρείται μια ένωση κρατών που επιβάλλει στα λιγότερο ισχυρά μέλη της… face control ξένων επενδυτών; «Καθόλου», θα σκεφτείτε, αλλά αυτή είναι δυστυχώς η πολιτική διακρίσεων που χαρακτηρίζει την κυρίαρχη γερμανική αντίληψη περί διεθνούς ανταγωνισμού. Και η οποία, με τη σειρά της, διαποτίζει τη φιλοσοφία της Κομισιόν: «Μονά ζυγά δικά μας…»
Απαιτούν από τις ασθενέστερες οικονομικά χώρες ευλαβική προσήλωση σε δρακόντειους κανόνες δημοσιονομικής προσαρμογής. Προσδιορίζουν στόχους, αλλά σου επιβάλλουν και τον μονόδρομο της «θεραπείας» που οι ίδιοι συνταγογραφούν.
Στην περίπτωση της Ελλάδας, για παράδειγμα, λένε ότι, εκτός από το «στεγνό καθάρισμα» μισθωτών και συνταξιούχων, χρειάζεται και ένα «μπουμ επενδύσεων 50 δισ.», κατά προτίμηση εκείνων που θα προσφέρουν στον επενδυτή και εγχώρια «ασημικά» σε τιμή ευκαιρίας: ορυκτό πλούτο, αεροδρόμια, λιμάνια και πάει λέγοντας.
Ωραία, λοιπόν. Συμμορφωνόμαστε και έρχεται η ώρα της εκποίησης. Κάνουμε και μια πλειοδοσία για να δούμε ποιος θα προσφέρει τα περισσότερα. Αμ, δε! Ο πλειοδότης πρέπει να τυγχάνει έγκρισης των αρμόδιων ευρωπαϊκών οργάνων. Αν μιλά αγγλικά με σλαβική προφορά, απορρίπτεται. Το ίδιο κι αν ο επενδυτής έχει σχιστά μάτια. Πάμε κατευθείαν στον επόμενο, που κατά κανόνα πρέπει να ξέρει απέξω τους στίχους του «Das Lied der Deutschen»…
Το γερμανικό αυτό νταβατζιλίκι δεν περνά, βέβαια, παντού. Υπάρχουν ευρωπαϊκά κράτη που σέβονται τον εαυτό τους και κυβερνήσεις που τιμούν τον λαό που τις εξέλεξε. Τα 50 δισ. που χρειαζόταν η Ελλάδα τα έκλεισε σχεδόν μονομιάς η Ιταλία των «εθνολαϊκιστών», προχωρώντας σε μια ιστορική συμφωνία με τους Κινέζους. Χωρίς να ρωτήσει κανέναν τι, πώς και γιατί. Μέχρι και ο συστημικός πρόεδρός της, ο Ματαρέλα, συγκατένευσε…
Στρατηγική συμφωνία κορυφής με το Πεκίνο θα συνάψει και το Βελιγράδι. Που περιλαμβάνει από την κατασκευή ηλεκτροκίνητων λεωφορείων νέας τεχνολογίας, μέχρι εκσυγχρονισμό οδικών και σιδηροδρομικών δικτύων, καθώς και επενδύσεις στη βαριά βιομηχανία που θα αξιοποιήσουν τις πλούσιες πρώτες ύλες της γειτονικής χώρας.
Ανάλογες προτάσεις είχαν κάνει οι Κινέζοι στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, με έμφαση στο σιδηροδρομικό δίκτυο, αλλά κυρίως στην κατασκευή μεγάλης ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης στο Πέραμα, στον Σκαραμαγκά και στην Ελευσίνα. Τεράστιος στρατηγικός στόχος, που θα εξυπηρετούσε ασφαλώς και την ελληνική ναυτιλία. Ομως, ο… ακηδεμόνευτος Τσίπρας έκανε την πάπια. Γιατί φοβήθηκε μη χάσουν τα πόστα οι Ευρωπαίοι «(συν)εταίροι»…
Προσέξτε κατάντια: Με χίλια δυο μέτωπα ανοιχτά και την ευρωπαϊκή τους προοπτική αβέβαιη, οι «βομβαρδισμένοι» Σέρβοι τού χθες δεν φοβήθηκαν ούτε τους Γερμανούς ούτε τους Αμερικανούς, που έχουν λυσσάξει να τους φέρουν στη σφαίρα επιρροής τους.
Η Ελλάδα τού σήμερα, όμως, σε αντίθεση ακόμη και με τη μικροσκοπική Κύπρο, που ελίσσεται επιδέξια ανάμεσα στις παγκόσμιες υπερδυνάμεις, εμφανίζει συμπεριφορά κράτους υπό κατοχή. Δεν τολμά ούτε κινέζικο τασάκι να μοστράρει, αν δεν πάρει πρώτα την άδεια του κηδεμόνα.
Ενας από τους λόγους που ο Καραμανλής «δεν άρεσε» στους «συμμάχους» ήταν ότι, εκτός της προσπάθειας συνεννόησης με τον Πούτιν, έκλεισε το μάτι και στο Πεκίνο.
Οι Κινέζοι μπήκαν το 2008 στο μεγάλο λιμάνι με πολύ φιλόδοξα σχέδια. Ηθελαν να κάνουν τον Πειραιά τον μεγαλύτερο τερματικό σταθμό εμπορευματοκιβωτίων στη Μεσόγειο και την Ελλάδα διαμετακομιστικό κόμβο στον διάδρομο των εμπορικών τους συναλλαγών, που απλώνεται από το Βλαδιβοστόκ έως τη Λισαβόνα. Εβλεπαν την πατρίδα μας σαν την «κεφαλή του δράκου» για την οικονομική διείσδυσή τους στην Ευρώπη. Πρωταγωνίστρια σε ένα τεράστιο σπιράλ νέων υποδομών διακίνησης εμπορευμάτων, αυτό που σήμερα έχει λάβει το κωδικό όνομα «Belt and Road Initiative», και αποτελεί τον σύγχρονο εφιάλτη Γερμανών και Αμερικανών.
Στην αρχή αναγκάστηκε και ο Τσίπρας να συνεργαστεί, υπογράφοντας το 2016 τη συμφωνία που θα έδινε στην Cosco τον μετοχικό έλεγχο του 51% του ΟΛΠ, με δέσμευση και για το υπόλοιπο 16%, υπό την αίρεση άμεσης υλοποίησης επενδύσεων αξίας άνω των 350.000.000 ευρώ. Και κάπου εκεί άρχισαν τα παρατράγουδα… Ενεργοποιήθηκαν οι κεραίες που διέταξαν τον αποκλεισμό του κινεζικού κολοσσού της Fosun από τη διεκδίκηση της Εθνικής Ασφαλιστικής, με τρόπο που έπρεπε να έχει προκαλέσει παρέμβαση εισαγγελέα.
Σήμερα, τα πράγματα εξακολουθούν να βρίσκονται σε μια κατάσταση αμφιθυμίας. Οι Κινέζοι προτείνουν χειροπιαστές επενδύσεις υποδομής, αλλά οι προτάσεις τους απορρίπτονται η μία μετά την άλλη. Να μη φτιάξουν πολυτελές ξενοδοχείο στον κόμβο κρουαζιέρας, γιατί θα πέσει η δουλειά στις καφετέριες, να μη φτιάξουν εμπορικό κέντρο, γιατί θα ενοχλείται η θέα των κατοίκων της… Δραπετσώνας, να μη φτιάξουν ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη και γενικά να μην μπορούν να υλοποιήσουν καμία δράση χωρίς την άδεια του τοπικού κομματάρχη, δημάρχου, συνδικαλιστή, του ΚΑΣ, του Συμβουλίου Νεότερων Μνημείων, του τελευταίου υπαλλήλου της Πολεοδομίας και γενικώς αυτών που επιβάλλουν… διόδια.
Γι’ αυτό και ήρθαν οι Ιταλοί να προσφέρουν απλόχερα τα λιμάνια τους και στις δύο ακτές της χερσονήσου. Εδώ, όμως, συντελείται ένα εθνικό έγκλημα. Με τους Ρώσους τις «έκαψε» τις σχέσεις ο Τσίπρας, ελέω Κοτζιά. Κι ο Κυριάκος δεν θα κάνει τίποτα που θα εκνευρίσει τους Γερμανούς.
Ομως, η Ελλάδα δεν έχει κανέναν λόγο να αποθαρρύνει την κινεζική διείσδυση. Με τους Κινέζους δεν έχουμε «ακουμπιστεί» ποτέ στην Ιστορία μας. Σέβονται τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, όπως κι εμείς τον δικό τους. Δεν είναι σαν τους Γερμανούς, που «λατρεύουν» την Ελλάδα κατά προτίμηση… χωρίς τους Ελληνες.
Το αμέσως επόμενο διάστημα θα κριθεί αν ο Τσίπρας είναι σε θέση να συντηρήσει, κυρίως όμως να εμβαθύνει, την ελληνοκινεζική στρατηγική συνεργασία. Και ευχής έργον είναι να το πράξει.
ΥΓ.: Προσοχή: Οι Κινέζοι δεν ήρθαν εδώ για να μοιράσουν τζάμπα χρήμα. Δεν είναι καθόλου εύκολοι συνομιλητές και απαιτούν να εφαρμόσεις μέχρι κεραίας αυτά για τα οποία δεσμεύεσαι. Αλλά αυτό είναι θέμα διαπραγματευτικής επάρκειας. Και, εν πάση περιπτώσει, με αυτούς μπορείς να διαπραγματευθείς, με τους άλλους όχι. Διαλέγουμε και παίρνουμε…
