Γιατί η προχθεσινή συνέντευξη του Κυριάκου ήταν η καλύτερή του ως αρχηγού της Ν.Δ.Από τον
Μανώλη Κοττάκη
Του το είπα ιδιωτικώς, το γράφω και δημοσίως: Ο Μητσοτάκης που παρακολούθησα προχθές το βράδυ στην Ελλη Στάη στο «Open Mind» ήταν ο καλύτερος Κυριάκος που έχω δει σε συνέντευξη στα τρία χρόνια της θητείας του στην αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας. Οχι απλώς επειδή επανατοποθέτησε τον εαυτό του στην πολιτική σκακιέρα ούτε επειδή διεφάνη μια ελαφρά μεταβολή της στάσης του, διορθωτική, για θέματα της επικαιρότητας, όπως η Novartis.
Η μεγάλη είδηση της συνέντευξης αυτής είναι ότι σε μια ημέρα κατά την οποία η δημοσκόπηση μιας εκ των εγκυρότερων εταιριών της χώρας, της MRB, του έδινε προβάδισμα εννέα μονάδων έναντι του κ. Τσίπρα στις ευρωεκλογές, εκείνος εμφανίστηκε σεμνός. Επανέφερε το μέτρο στο κέντρο του πολιτικού λόγου της Νέας Δημοκρατίας. Ξέρετε, οι άνθρωποι δύσκολα κρύβονται, ειδικώς οι πολιτικοί. Αν ένα γεγονός τούς επηρεάσει θετικά ή αρνητικά -μια ευνοϊκή δημοσκόπηση είναι ένα τέτοιο-, δύσκολα μπορούν να καλύψουν το υφάκι της αλαζονείας. Το φρύδι σηκώνεται μόνο του αν είσαι αλαζών, ακόμη και εναντίον της θελήσεώς σου. Ε, λοιπόν, ο Κυριάκος σε όλη τη διάρκεια της συνεντεύξεως έδειχνε εξαιρετικά προσγειωμένος. Στο έδαφος. Με μεγάλη αυτοκυριαρχία και πειθαρχία, μάλιστα, αν σταθεί κανείς στη σταθερότητα της έκφρασης του προσώπου του. Ισως γιατί αντιλαμβάνεται ποιες ευθύνες διεκδικεί να αναλάβει. Πόσο μεγάλες είναι. Και πόσο βαριά πέφτει πάνω του η πολιτική σκιά του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Είχα επισημάνει αυτή τη μεταβολή του στην ιδιωτική συνάντηση που είχαμε προ διμήνου, αλλά ομολογώ ότι δεν περίμενα πως θα είναι το ίδιο και στο γυαλί.
Η «είδηση», λοιπόν, είναι ότι ο Μητσοτάκης με τον τόνο του στη Στάη επανέφερε τη Ν.Δ. ακριβώς στο κοινωνικό Κέντρο, μακριά από τα άκρα και τις ακρότητες. Ενδεικτικά της ψυχολογικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται ο πρόεδρος της Ν.Δ. είναι και τα εξής:
Απέρριψε τον όρο «στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ» που λανσάρει ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Είναι στόχος του η επίτευξη προεδρικής πλειοψηφίας και η άμεση κατάργηση της απλής αναλογικής, αλλά δεν εκπέμπει βολονταρισμό και, κυρίως, βοναπαρτισμό.
Απέρριψε ως στόχο την αυτοδυναμία -περιορίστηκε στην ευχή για ευρεία νίκη- όχι επειδή δεν την επιδιώκει, αλλά επειδή γνωρίζει πόσο πολλές και δύσκολες στροφές έχει η διαδρομή μέχρι την τελική ευθεία και το νήμα.
Ανοιξε γραμμή επικοινωνίας με τους αναποφάσιστους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς υπήρξε εξαιρετικά συγκρατημένος στην άρνησή του για μετεκλογική συνεργασία με την Αριστερά «υπό τη σημερινή της μορφή». Οχι επειδή πιστεύει σε κάποια ανίερη συμμαχία, αλλά γιατί την επομένη των εκλογών πρέπει να λέει «καλημέρα» και να συνεννοείται σε δύσκολες συνθήκες ακόμη με τον πολιτικό αντίπαλό του. Η συναίνεση θα είναι προαπαιτούμενο για την ανάπτυξη και τις μεταρρυθμίσεις. Ακόμη και η αναφορά του στον Αλέξη Τσίπρα είχε έναν τόνο συγκατάβασης: «Σημείωσε πολιτική επιτυχία με την εκλογή του στην πρωθυπουργία, αλλά τι την έκανε;» ήταν το σχόλιό του.
Ελαβε σαφείς αποστάσεις από ακραίες θέσεις στελεχών του κόμματός του για την υπόθεση της Novartis. Δεν υιοθέτησε τον χαρακτηρισμό «Ρασπούτιν» για τον προσωπικό φίλο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη Δημήτρη Παπαγγελόπουλο, χαρακτήρισε τη Novartis «σκάνδαλο», ενώ κατά το κοινώς λεγόμενον «κράτησε πισινή» για τους εμπλεκομένους στη Novartis. «Δεν είναι όλοι αθώοι εξ ορισμού» είπε.
Δεν θα σταθώ στο τελευταίο ανθρώπινο σκέλος της συνέντευξης του Κυριάκου και στην αναφορά του στο ωραίο τραγούδι του Πορτοκάλογλου «Τα καράβια μου καίω». Κέρδισε, όμως, πολύ με την αναφορά στα παιδιά του. Ανθρωποι που τον έζησαν σε αποστολές, όταν ήταν σε διάσταση με τη Μαρέβα, ως απλό βουλευτή έχουν να λένε για τις ώρες που αφιέρωνε στα τηλέφωνα να μιλά με τα παιδιά του εκείνη την εποχή και πόσο καλός πατέρας ήταν. Ηταν ωραία η επισήμανση ότι τα εκπαιδεύει πώς να αντιμετωπίζουν τα απρόοπτα. Και ταυτόχρονα θαρραλέα η ομολογία του πως δεν πίστευε στα πρώτα βήματά του στην πολιτική ότι θα έφθανε στην αρχηγία της Ν.Δ. και στον προθάλαμο της πρωθυπουργίας.
Θα κλείσω με κάτι τολμηρό: Ο Μητσοτάκης έφθασε ως εδώ κόντρα ακόμη και σε προβλέψεις οικείων του -πόσο μάλλον ημών- γιατί βρήκε τη δύναμη να νικήσει την απόρριψη, την αμφισβήτηση και την αμφιβολία. Η επιφύλαξη για τον ίδιο λειτούργησε ως καύσιμο. Εως εδώ που έφθασε ανέτρεψε όλες τις προβλέψεις και δείχνει να εξελίσσεται. Από εκεί και πέρα, πόσο έτοιμος θα είναι αύριο, αυτό θα το δείξει η Ιστορία. Για την ώρα, αιφνιδιάζει: Καλά τα πάει.
