Μετά τα παραμύθια αρχίζει από αύριο η εποχή στην οποία θα συναντηθούμε επιτέλους με την πραγματικότητά μαςΑπό τον
Γιώργο Κ. Στράτο*
Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Με αυτήν τη φράση τελειώνουν τα παραμύθια. Διαχρονικά, είτε πρόκειται για παραδοσιακά είτε για πιο σύγχρονα. Αυτή ακριβώς η φράση θεωρούμε ότι μπορεί να τιτλοφορήσει την περίοδο που ξεκινά για την πατρίδα μας από την επομένη των αυριανών εκλογών.
Ο λόγος είναι ότι εκατοντάδες παραμύθια που καταταλαιπώρησαν επί δεκαετίες τον δημόσιο βίο και τους πολίτες φτάνουν αισίως και επιτέλους στο τέλος τους. Τα «παραμύθια» αυτά ούτε διδακτικά υπήρξαν ούτε -πολύ περισσότερο- διασκεδαστικά στο βίωμά τους, από όσους έζησαν και ζουν υπό την επικυριαρχία της ατμόσφαιράς τους, την οποία καλλιέργησαν και αναπαρήγαγαν επί μακρόν και προς αποκλειστικό όφελός τους οι «παραμυθάδες» που τα διακινούσαν και οι κατά καιρούς συνέταιροί τους καθώς και άλλοι ευήθεις ακροατές τους.
Τα «παραμύθια» αφορούσαν από ιστορικές περιόδους και γεγονότα ως την οικονομική δραστηριότητα και τις κοινωνικές συμπεριφορές μας.
Πάμπολλες φορές βαφτίστηκε το κρέας ψάρι και ήρθαν τα πάνω κάτω, μόνο και μόνο για να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα και να απενοχοποιηθούν αυτοί που το έκαναν, και την ίδια στιγμή να στοχοποιηθούν κάποιοι άλλοι που υποστήριζαν τα αντίθετα.
Ετσι φτάσαμε στην απόλυτη παράνοια τού «δημοκρατικά ανένδοτοι και καταναλωτικά διεφθαρμένοι». Στην οικονομία το κέρδος δαιμονοποιήθηκε, ο επιχειρηματίας έγινε συνώνυμο του Σατανά, η ανταγωνιστικότητα το διαβατήριο για την εργασιακή κόλαση.
Στη Δημόσια Διοίκηση καθετί που θα μπορούσε να συμβάλει στον εκσυγχρονισμό της κυνηγήθηκε ανελέητα, η αξιολόγηση που θα αναδείκνυε τους άξιους λειτουργούς της και θα εξέθετε τους επίορκους τεμπέληδες συναδέλφους τους παρέμεινε γράμμα κενό εις βάρος πάντα της εξυπηρέτησης του κοινού και προς δόξαν της γραφειοκρατίας. Στη δημόσια εκπαίδευση τα πάντα οδεύουν προς πλήρη διάλυση και απέραντη αγραμματοσύνη. Οσα μένουν όρθια το οφείλουν στη φιλοπατρία και στο φιλότιμο κάποιων δασκάλων και καθηγητών.
Δεν υπάρχει τομέας τον οποίο η απέραντη μαυρίλα να μην έχει κατακλύσει. Ο κυριότερος λόγος γι’ αυτήν την εξέλιξη υπήρξε ένας ολότελα αυθαίρετος και σχιζοφρενής εναγκαλισμός, ο οποίος κατάφερε να εμφανίζει όλες αυτές τις παθογένειες, της αμορφωσιάς, της αγένειας, της οκνηρίας, ως δείγμα και αποτέλεσμα υποτιθέμενων «προοδευτικών» ιδεών και «εκσυγχρονιστικών» αντιλήψεων. Κάπως έτσι ρημάχτηκε η χώρα. Πρώτα ως άποψη και κυρίαρχη ιδεολογία, και στη συνέχεια ως οικονομικό μέγεθος, χρεοκοπημένα αμφότερα.
Προφανώς όλα αυτά και οι υπεύθυνοι για τη δημιουργία τους δεν μπορούν να εξηγηθούν και να αναζητηθούν με τη χρήση καμίας κλασικής διαφοράς μεταξύ «Δεξιάς – Αριστεράς» ούτε και μόνο με πολιτικούς όρους. Οι στήλες αυτές είναι σαφές ότι θεωρούν ότι η σύγχρονη πραγματικότητα και όσα τη συνθέτουν έχουν υπερβεί κατά πολύ αυτές τις απλουστευτικές προσεγγίσεις.
Το κυρίαρχο κριτήριο πλέον είναι η αντιμετώπιση της πραγματικότητας: της πραγματικής, όχι της εικονικής. Με όρους ειλικρινείς, όχι επικοινωνιακούς και για φτηνή κατανάλωση.
Η δυνατότητα διατύπωσης συγκεκριμένων και κοστολογημένων λύσεων όπου και για όποιους χρειάζεται. Η εύρεση νέων πόρων, όχι η αναδιανομή της φτώχειας. Η ενδυνάμωση των θεσμών. Ολα τα υπόλοιπα αποτελούν άχρηστη φιλολογία, η οποία εμπαίζει τη νοημοσύνη των πολιτών.
Από αυτήν την άποψη, αύριο αρχίζει μία εβδομάδα στην οποία θα συναντηθούμε επιτέλους με την πραγματικότητα και την αλήθεια μας. Χορτασμένοι από λογιών λογιών «παραμύθια», ώρα είναι να προσπαθήσουμε να ζήσουν και αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!
*Δικηγόρος – δημοσιογράφος
