Το μείζον ερώτημα Κυριάκου και η αμήχανη κριτική από τον ΣΥΡΙΖΑ κατά τη διάρκεια των προγραμματικών δηλώσεων
Από τον
ΜΑΝΩΛΗ ΚΟΤΤΑΚΗ
Το κοντράστ μόλις κατήλθε από το βήμα του Κοινοβουλίου κατά τη συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων ο βουλευτής της Α΄ Αθηνών Δημήτρης Τζανακόπουλος και κατέλαβε τη θέση του ο υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης Κυριάκος Πιερρακάκης ήταν εντυπωσιακό και δηλωτικό για τις νέες συνθήκες:
Ο καλοντυμένος στην τρίχα, ως γιάπης πολυεθνικής, πρώην υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ εξέφρασε τη διαμαρτυρία του -κατά βάθος αμηχανία του- για την τοποθέτηση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη ότι η πολιτική της Ν.Δ. στη διακυβέρνηση δεν θα έχει ιδεολογικό πρόσημο και θα διακρίνεται «για το μέτρο, τη λογική και το αποτέλεσμα».
Η διακήρυξη Μητσοτάκη αποσυντόνισε τον ΣΥΡΙΖΑ Μεταπολίτευσης και ο Τζανακόπουλος ως γνήσιο τέκνο του επιχείρησε να φέρει το παιχνίδι στα μέτρα του κόμματός του, μιλώντας για τις κλασικές διαχωριστικές γραμμές Αριστεράς – Δεξιάς.
Στο πλαίσιο αυτό έθεσε ερωτήματα για τα επιδόματα, για το Ασφαλιστικό, τη 13η σύνταξη, κλασικά εικονογραφημένα και αγαπημένα του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή.
Το πρόβλημα για τον πρώην υπουργό, αλλά και για την παράταξή του συνολικά είναι ότι όσα είπαν από του βήματος ο πρωθυπουργός αλλά και οι υπουργοί -ο Πιερρακάκης που τον διαδέχθηκε μίλησε για την προετοιμασία της χώρας στην τεχνολογία 5G και για την ψηφιακή ταυτότητα πολίτη- συνιστούν μια εντελώς νέα ατζέντα, που βγάζει τον ΣΥΡΙΖΑ εντελώς έξω από τα νερά του.
Σε πρώτη φάση, τουλάχιστον. Εκείνος τοποθετείται ακόμη με την κεκτημένη ταχύτητα της διακυβέρνησής του και στοχοποιεί τον Μητσοτάκη ως νεοφιλελεύθερο.
Ο Μητσοτάκης από την πλευρά του κάνει μια διπλή επιλογή: Ανακοινώνει, καταρχάς, συγκεκριμένα έργα και πολιτικές σε λαϊκές περιοχές, όπου πλειοψηφεί ο ΣΥΡΙΖΑ: πρότυπο σχολείο στο Περιστέρι, πάρκο στον Κορυδαλλό, έργα στο Κερατσίνι, ειδικές πολιτικές για ευάλωτες ομάδες – να δούμε, βεβαίως, αν θα τα κάνει.
Και αυτά, με βάση τη συριζαίικη ρητορεία, που αμήχανη άφησε ασχολίαστες τις συγκεκριμένες εξαγγελίες, αποτελούν πολιτικές κοινωνικής δικαιοσύνης, όχι νεοφιλελεύθερες επιλογές. Ιδού η τριγωνοποίηση της πολιτικής κατά τον κλασικό όρο του Ντικ Μόρις: να καταλαμβάνεις τον χώρο του αντιπάλου.
Επειτα ο πρωθυπουργός υιοθέτησε μια μετρημένη ατζέντα με εξαγγελίες πολιτικών -εδώ θα είμαστε να αξιολογούμε αυστηρότατα, αν θα εφαρμοστούν βεβαίως-, οι οποίες βασίζονται στην κοινή λογική.
Αλλαγές σε απλά πράγματα, καθημερινά. Οχι βασισμένες στις ιδεοληψίες και στις ετικέτες του παρελθόντος. Ο λιγότερος φόρος στο εισόδημα και στην ιδιοκτησία είναι κίνηση απλής λογικής.
Η ίδρυση αγγλόφωνων τμημάτων στα ελληνικά ΑΕΙ και η προσέλκυση 10.000 ξενόγλωσσων φοιτητών είναι κίνηση απλής λογικής.
Η κατασκευή μαρίνων στα νησιά είναι κίνηση απλής αναπτυξιακής λογικής. Η ίδρυση ειδικών τμημάτων στα δικαστήρια για απονομή δικαιοσύνης εξπρές, το ίδιο. Τα αστικά ηλεκτρικά λεωφορεία, ομοίως.
Η ψηφιακή ταυτότητα πολίτη για τις συναλλαγές με το Δημόσιο, το αυτό. Απλή λογική. Η ψήφος των αποδήμων -μόνο εμείς και η Αλβανία δεν τους επιτρέπουμε ψήφο, κατά τον υφυπουργό Θεόδωρο Λιβάνιο- είναι κίνηση εθνικής λογικής.
Το νέο νηολόγιο που ανακοίνωσε ο υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, ώστε να προσλαμβάνονται Ελληνες ναυτικοί κατά προτεραιότητα στα καράβια, είναι κίνηση απλής λογικής.
Σε ποια αντιπαράθεση να έρθεις για αυτά με βάση τις παλαιές διαχωριστικές γραμμές; Αυτά που έλεγαν ο Τζανακόπουλος και η συμπαθέστατη κυρία Αχτσιόγλου, πως όλα τα παραπάνω είναι «δεξιότατες» πολιτικές; Αστείο. Ξεπερασμένο. Χθες!
Ο κόσμος έχει φύγει μπροστά από τους πολιτικούς. Ερωτά τον εαυτό του «μου κάνει, δεν μου κάνει;» και απαντά χωρίς να συμβουλεύεται «Το κεφάλαιο» του Μαρξ.
Στην πραγματικότητα, ο πρωθυπουργός με τις προγραμματικές δηλώσεις-πλαίσιο έθεσε το μείζον κεντρικό πολιτικό ερώτημα: Υπάρχουν ιδεολογίες;
Η απάντηση είναι ότι υπάρχει ιδεολογία, όχι υπάρχουν. Μία ιδεολογία. Φιλελευθερισμός με κοινωνικό και πατριωτικό πρόσωπο.
Ο βίος και η πολιτεία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και η αμήχανη κριτική που άσκησε στη νέα κυβέρνηση δείχνουν ότι η μόνη διαχωριστική γραμμή εντός αυτής της ιδεολογίας όπου κινείται πλέον ρεαλιστικά η Αριστερά των Μνημονίων είναι «πόσο κράτος χρειαζόμαστε, ολιγότερο ή περισσότερο».
Αλλά στην πραγματικότητα ο ΣΥΡΙΖΑ, στη νέα σοσιαλδημοκρατική εκδοχή του πλέον, ανήκει από απόψεως οικονομικής θεώρησης των πραγμάτων στο ίδιο ευρύτερο συστημικό, οικονομικό και γεωπολιτικό μπλοκ με την Κεντροδεξιά.
Και αν θέλει να αντέξει στον μαραθώνιο που αρχίζει, η μετάλλαξή του δεν πρέπει να περιοριστεί στο νέο αστικό ντύσιμο των βουλευτών του.
Ούτε στον ωραίο τόνο συναίνεσης στα εθνικά που είχε η ομιλία του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και μπράβο του γι’ αυτό. Χρειάζονται και άλλα.
Η νέα εποχή έχει τον νου της στην επόμενη γενιά και θα τρέξει πολύ γρήγορα. Οποιος μπορεί.
Τ ο κοντράστ μόλις κατήλθε από το βήμα του Κοινοβουλίου κατά τη συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων ο βουλευτής της Α΄ Αθηνών Δημήτρης Τζανακόπουλος και κατέλαβε τη θέση του ο υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης Κυριάκος Πιερρακάκης ήταν εντυπωσιακό και δηλωτικό για τις νέες συνθήκες: Ο καλοντυμένος στην τρίχα, ως γιάπης πολυεθνικής, πρώην υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ εξέφρασε τη διαμαρτυρία του -κατά βάθος αμηχανία του- για την τοποθέτηση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη ότι η πολιτική της Ν.Δ. στη διακυβέρνηση δεν θα έχει ιδεολογικό πρόσημο και θα διακρίνεται «για το μέτρο, τη λογική και το αποτέλεσμα». Η διακήρυξη Μητσοτάκη αποσυντόνισε τον ΣΥΡΙΖΑ Μεταπολίτευσης και ο Τζανακόπουλος ως γνήσιο τέκνο του επιχείρησε να φέρει το παιχνίδι στα μέτρα του κόμματός του, μιλώντας για τις κλασικές διαχωριστικές γραμμές Αριστεράς – Δεξιάς. Στο πλαίσιο αυτό έθεσε ερωτήματα για τα επιδόματα, για το Ασφαλιστικό, τη 13η σύνταξη, κλασικά εικονογραφημένα και αγαπημένα του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή. Το πρόβλημα για τον πρώην υπουργό, αλλά και για την παράταξή του συνολικά είναι ότι όσα είπαν από του βήματος ο πρωθυπουργός αλλά και οι υπουργοί -ο Πιερρακάκης που τον διαδέχθηκε μίλησε για την προετοιμασία της χώρας στην τεχνολογία 5G και για την ψηφιακή ταυτότητα πολίτη- συνιστούν μια εντελώς νέα ατζέντα, που βγάζει τον ΣΥΡΙΖΑ εντελώς έξω από τα νερά του. Σε πρώτη φάση, τουλάχιστον. Εκείνος τοποθετείται ακόμη με την κεκτημένη ταχύτητα της διακυβέρνησής του και στοχοποιεί τον Μητσοτάκη ως νεοφιλελεύθερο.
Ο Μητσοτάκης από την πλευρά του κάνει μια διπλή επιλογή: Ανακοινώνει, καταρχάς, συγκεκριμένα έργα και πολιτικές σε λαϊκές περιοχές, όπου πλειοψηφεί ο ΣΥΡΙΖΑ: πρότυπο σχολείο στο Περιστέρι, πάρκο στον Κορυδαλλό, έργα στο Κερατσίνι, ειδικές πολιτικές για ευάλωτες ομάδες – να δούμε, βεβαίως, αν θα τα κάνει. Και αυτά, με βάση τη συριζαίικη ρητορεία, που αμήχανη άφησε ασχολίαστες τις συγκεκριμένες εξαγγελίες, αποτελούν πολιτικές κοινωνικής δικαιοσύνης, όχι νεοφιλελεύθερες επιλογές. Ιδού η τριγωνοποίηση της πολιτικής κατά τον κλασικό όρο του Ντικ Μόρις: να καταλαμβάνεις τον χώρο του αντιπάλου. Επειτα ο πρωθυπουργός υιοθέτησε μια μετρημένη ατζέντα με εξαγγελίες πολιτικών -εδώ θα είμαστε να αξιολογούμε αυστηρότατα, αν θα εφαρμοστούν βεβαίως-, οι οποίες βασίζονται στην κοινή λογική. Αλλαγές σε απλά πράγματα, καθημερινά. Οχι βασισμένες στις ιδεοληψίες και στις ετικέτες του παρελθόντος. Ο λιγότερος φόρος στο εισόδημα και στην ιδιοκτησία είναι κίνηση απλής λογικής. Η ίδρυση αγγλόφωνων τμημάτων στα ελληνικά ΑΕΙ και η προσέλκυση 10.000 ξενόγλωσσων φοιτητών είναι κίνηση απλής λογικής. Η κατασκευή μαρίνων στα νησιά είναι κίνηση απλής αναπτυξιακής λογικής. Η ίδρυση ειδικών τμημάτων στα δικαστήρια για απονομή δικαιοσύνης εξπρές, το ίδιο. Τα αστικά ηλεκτρικά λεωφορεία, ομοίως. Η ψηφιακή ταυτότητα πολίτη για τις συναλλαγές με το Δημόσιο, το αυτό. Απλή λογική. Η ψήφος των αποδήμων -μόνο εμείς και η Αλβανία δεν τους επιτρέπουμε ψήφο, κατά τον υφυπουργό Θεόδωρο Λιβάνιο- είναι κίνηση εθνικής λογικής. Το νέο νηολόγιο που ανακοίνωσε ο υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, ώστε να προσλαμβάνονται Ελληνες ναυτικοί κατά προτεραιότητα στα καράβια, είναι κίνηση απλής λογικής. Σε ποια αντιπαράθεση να έρθεις για αυτά με βάση τις παλαιές διαχωριστικές γραμμές; Αυτά που έλεγαν ο Τζανακόπουλος και η συμπαθέστατη κυρία Αχτσιόγλου, πως όλα τα παραπάνω είναι «δεξιότατες» πολιτικές; Αστείο. Ξεπερασμένο. Χθες! Ο κόσμος έχει φύγει μπροστά από τους πολιτικούς. Ερωτά τον εαυτό του «μου κάνει, δεν μου κάνει;» και απαντά χωρίς να συμβουλεύεται «Το κεφάλαιο» του Μαρξ.
Στην πραγματικότητα, ο πρωθυπουργός με τις προγραμματικές δηλώσεις-πλαίσιο έθεσε το μείζον κεντρικό πολιτικό ερώτημα: Υπάρχουν ιδεολογίες; Η απάντηση είναι ότι υπάρχει ιδεολογία, όχι υπάρχουν. Μία ιδεολογία. Φιλελευθερισμός με κοινωνικό και πατριωτικό πρόσωπο. Ο βίος και η πολιτεία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και η αμήχανη κριτική που άσκησε στη νέα κυβέρνηση δείχνουν ότι η μόνη διαχωριστική γραμμή εντός αυτής της ιδεολογίας όπου κινείται πλέον ρεαλιστικά η Αριστερά των Μνημονίων είναι «πόσο κράτος χρειαζόμαστε, ολιγότερο ή περισσότερο». Αλλά στην πραγματικότητα ο ΣΥΡΙΖΑ, στη νέα σοσιαλδημοκρατική εκδοχή του πλέον, ανήκει από απόψεως οικονομικής θεώρησης των πραγμάτων στο ίδιο ευρύτερο συστημικό, οικονομικό και γεωπολιτικό μπλοκ με την Κεντροδεξιά. Και αν θέλει να αντέξει στον μαραθώνιο που αρχίζει, η μετάλλαξή του δεν πρέπει να περιοριστεί στο νέο αστικό ντύσιμο των βουλευτών του. Ούτε στον ωραίο τόνο συναίνεσης στα εθνικά που είχε η ομιλία του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και μπράβο του γι’ αυτό. Χρειάζονται και άλλα. Η νέα εποχή έχει τον νου της στην επόμενη γενιά και θα τρέξει πολύ γρήγορα. Οποιος μπορεί.
