Το καλώδιο δεν θα γίνει γιατί ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και ο ανεκδιήγητος υπουργός του Γιώργος Γεραπετρίτης δεν τολμούν να πουν στον ελληνικό λαό ότι δεν θα ξαναπάμε στην Κάσο και την Κάρπαθο για έρευνες βυθού
Εάν διαβάσει κανείς ένα από τα βιβλία του Μιχάλη Ιγνατίου, εκεί θα ανακαλύψει την απάντηση στο τι συμβαίνει αυτές τις μέρες στις σχέσεις Αθηνών και Λευκωσίας για το καλώδιο. Η Ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα.
- Του Μανώλη Κοττάκη
Ο Ιγνατίου περιγράφει το παρασκήνιο του τρόπου με τον οποίο ελήφθη τον Νοέμβριο του 1998 στην Αθήνα η απόφαση να απομακρυνθούν οι ρωσικοί πύραυλοι S-300 από τη Μεγαλόνησο. Δεν ήταν ιδέα της Λευκωσίας αυτό, ήταν απαίτηση των Αθηνών. Καθ’ υπόδειξιν των συμμάχων.
Ο αείμνηστος υπουργός Αμύνης Σωκράτης Χάσικος μου διηγήθηκε σε μια συνέντευξη που μου παραχώρησε, το 2006 θαρρώ, μέσα στο στούντιο του ΡΙΚ για τις ανάγκες της εκπομπής μου στην ΕΡΤ «Αλλη όψη» (και καταχωρίζεται αυτούσια στο βιβλίο του Ιγνατίου), τι ακριβώς συνέβη. Ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης απαίτησε για λογαριασμό των Αμερικανών την απομάκρυνση των πυραύλων από το νησί. «Ασκησε την επιρροή του», σε κομψή διπλωματική γλώσσα. Ο Γλαύκος Κληρίδης ήταν ένας γλυκός άνθρωπος, τον γνώρισα στας δυσμάς, το 2007, όταν μου παραχώρησε συνέντευξη στην ίδια εκπομπή της ΕΡΤ και δεν μάσησε τα λόγια του.
Μπορεί να κατηγορηθεί για πολλά για την πολιτική του διαδρομή, αλλά στην υπόθεση των S-300 έδειξε τη γενναιότητα που δείχνουν οι Κύπριοι Πρόεδροι απέναντι στη μητέρα πατρίδα. Ανέλαβε για λογαριασμό του Σημίτη ο ίδιος το κόστος της απόφασης. Με δημόσια δήλωσή του. Οτι εκείνος τάχα ζητούσε τη μεταφορά τους στην Κρήτη και όχι ο πρωθυπουργός της Ελλάδος. Τους πλήρεις διαλόγους εκείνης της δραματικής σύσκεψης μέσα στο Μέγαρο Μαξίμου αποκάλυψε σε πρόσφατο βιβλίο του και ο Γιαννάκης Ομήρου. Κάτι ανάλογο ζούμε αυτές τις ημέρες. Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Χριστοδουλίδης μπορεί να κατηγορηθεί επίσης για πολλά στην υπόθεση του καλωδίου. Πράγματι, η κυπριακή διαπλοκή στον τομέα της ενέργειας δεν το θέλει το έργο και αυτή η διαπλοκή έχει ρίζες σε όλα τα κυπριακά κόμματα, αριστερά, κεντρώα και δεξιά (ΑΚΕΛ, ΔΗ.ΣΥ. κ.ά.).
Δικαιώματα
Αλλά το καλώδιο δεν θα γίνει γιατί πρωτίστως η Ελλάς δεν θέλει να ομολογήσει στον εαυτό της και στους πολίτες της ότι δεν μπορεί να προστατεύσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα σε οριοθετημένη περιοχή μεταξύ Κάσου και Καρπάθου στην ανατολική Μεσόγειο. Οριοθετημένη μάλιστα με διεθνή συμφωνία, νομίμως επικυρωμένη σύμφωνα με το Δίκαιο των Συνθηκών, από τα Κοινοβούλια της Ελλάδας και της Αιγύπτου. Το καλώδιο δεν θα γίνει γιατί ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και ο ανεκδιήγητος υπουργός του Γιώργος Γεραπετρίτης δεν τολμούν να πουν στον ελληνικό λαό ότι δεν θα ξαναπάμε στην Κάσο και την Κάρπαθο για έρευνες βυθού. Στις θαλάσσιες περιοχές που οι Τούρκοι ισχυρίζονται ότι είναι «τουρκολιβυκό μνημόνιο». Και επειδή δεν τολμούν αυτοί οι δύο να μας το πουν, ανέλαβε το πολιτικό κόστος για λογαριασμό τους ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Χριστοδουλίδης.
Το κόστος να τινάξει τη συμφωνία στον αέρα για πραγματικούς μεν, δευτερεύοντες λόγους δε. Οι εθνικοί λόγοι της ακύρωσης αποκρύπτονται. Στην ουσία ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας προσφέρει εθνική υπηρεσία, καθώς σκεπάζει με την ένταση της ρητορείας του και τις καταγγελίες περί δήθεν εκβιασμών το μέγα θέμα: Δεν ξαναπάμε στην Κάσο και την Κάρπαθο! Προφανώς και η αντιδικία που έχει ξεσπάσει μεταξύ των ρυθμιστικών Αρχών των δύο χωρών «βολεύει» και τον ίδιο, που δραπετεύει από μια συμφωνία την οποία η ίδια η κυβέρνησή του ζήτησε από την Αθήνα το 2023, αυτή ήταν η επισπεύδουσα. Προφανώς και έχουν ευθύνη οι δύο κυβερνήσεις που περιέλαβαν το «γεωπολιτικό ρίσκο» μέσα στις ποινικές ρήτρες της συμφωνίας, στην ουσία νομοθέτησαν αμοιβαία το casus belli και τις διεκδικήσεις της Τουρκίας στη Μεσόγειο.
Προφανώς και ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας έλαβε υπ’ όψιν του και τα πικρά διδάγματα του 1974 για τη στάση των Αθηνών και ενήργησε αναλόγως. Εάν όμως έχουμε να διαλέξουμε ποιος φταίει περισσότερο ιστορικά με όρους εθνικού συμφέροντος, αυτός που θέλει να τινάξει στον αέρα μια συμφωνία επειδή διαφωνεί η διαπλοκή της χώρας του ή αυτός που θέλει να τινάξει μια συμφωνία στον αέρα επειδή τον απειλούν οι Τούρκοι και αποφασίζει να αναστείλει τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας έξω από την Κάσο και την Κάρπαθο, τότε θα συμφωνήσουμε ότι ο κύριος Μητσοτάκης και ο υπουργός του βαρύνονται με τη μεγαλύτερη ευθύνη. Ειδικώς ο ΥΠΕΞ.
Εθνικές υποχωρήσεις
Οι διαπλοκές έρχονται και παρέρχονται. Οι μεγάλες εθνικές υποχωρήσεις μένουν. Και χαρακτηρίζουν όσους τις διέπραξαν. Εάν έπρεπε να βγει κάποιος στη σκηνή και να αναλάβει την ευθύνη του για το καλώδιο, αυτός είναι ο κύριος πρωθυπουργός της Ελλάδος. Τα γεγονότα της Κάσου είναι κηλίδα στη νεότερη Ιστορία της χώρας, κάποτε στο βαθύ μέλλον θα το καταλάβουμε καλύτερα. Η Ελλάς είναι πλέον σε μόνιμη ομηρία. Τα τετελεσμένα έχουν επέλθει: Φύγαμε μόνοι από περιοχή εθνικής δικαιοδοσίας, δεν έχουμε καν τη δικαιολογία ότι μας το ζήτησαν οι ΗΠΑ με κάποιον Χόλμπρουκ όπως στα Ιμια. Φύγαμε και δεν γυρίσαμε ποτέ.
Κι όμως! Αντί του κυρίου Μητσοτάκη, ο οποίος δεν είπε λέξη γι’ αυτό από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, ανέβηκε στη σκηνή αυτόκλητος ο Πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης. Ο μόνος που μίλησε δημόσια σε αυτό το επίπεδο και αναλαμβάνει σημαντικό μέρος της ευθύνης για την ακύρωση. Προσφέρει υπό μία έννοια εθνική υπηρεσία στη χώρα και στον Ελληνισμό. Υπό την έννοια ότι μας γλίτωσε για την ώρα από τον τουρκικό εξευτελισμό. Και γράφω για την ώρα, διότι έχουν και οι Τούρκοι στα χέρια τους σήματα από την επικοινωνία μεταξύ του καπετάνιου του ιταλικού ερευνητικού και των τουρκικών πλοίων στην Κάσο τον μαύρο Ιούλιο του 2024. Με ό,τι αυτό σημαίνει. Καλημέρα, Λευκωσία, ευχαριστούμε έστω κι έτσι. Καληνύχτα, Ελλάδα.
