Στη Σερβία από το 2017 κυβερνά ως πρόεδρος ο Αλεξάντρ Βούτσιτς, με υψηλά μέχρι πρότινος ποσοστά δημοφιλίας, και στην Ελλάδα από το 2019 ως πρωθυπουργός ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο επονομαζόμενος και «Ελληνας Μωυσής»
Στη Σερβία, όπως και στην Ελλάδα, τυπικά υπάρχει δημοκρατία. Γίνονται εκλογές, στα χαρτιά υφίσταται διάκριση των εξουσιών και θεωρητικά μια σχετική ανοχή στην κριτική. Αυτό που δεν υπάρχει είναι πολυφωνία στην ενημέρωση και ανεξαρτησία στη Δικαιοσύνη.
- Του Γιώργου Χαρβαλιά
Και στις δύο χώρες τα μέσα ενημέρωσης ελέγχονται στη συντριπτική τους πλειονότητα από τις κυβερνήσεις και από διάφορους «μπροστινούς» τους, ενώ οι ανώτατοι δικαστές λειτουργούν ως υπάλληλοι του εκάστοτε υπουργού Δικαιοσύνης.
Επομένως, Ελλάδα και Σερβία ανήκουν μεν στον λεγόμενο «δημοκρατικό κόσμο», αλλά σε κρίσιμους τομείς διακυβέρνησης εφαρμόζουν καθεστωτικές πρακτικές. Υπάρχουν, ωστόσο, και σημαντικές διαφορές. Στη Σερβία από το 2017 κυβερνά ως πρόεδρος ο Αλεξάντρ Βούτσιτς, με υψηλά μέχρι πρότινος ποσοστά δημοφιλίας, και στην Ελλάδα από το 2019 ως πρωθυπουργός ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο επονομαζόμενος και «Ελληνας Μωυσής»…
Η διαφορά είναι ότι ο Βούτσιτς είναι αποδεδειγμένα ένας πατριώτης, που πασχίζει να κρατήσει λεπτές διεθνείς ισορροπίες για λογαριασμό μιας χώρας η οποία βρέθηκε στο στόχαστρο του ΝΑΤΟ και ολόκληρου του δυτικού κόσμου, επειδή αρνήθηκε να υποταχθεί. Η Σερβία έχει ακόμα ανοιχτά μέτωπα, αλλά δεν κάνει πίσω στις εθνικές της διεκδικήσεις και έχει καταφέρει να αντιμετωπίζεται ως σοβαρή και αξιόπιστη οντότητα, παρότι μιλά ταυτόχρονα, εκτός από τις ΗΠΑ και την Ε.Ε., με τη Ρωσία του Πούτιν και την Κίνα, χωρίς να έχει δηλαδή διαρρήξει τις σχέσεις της με καμία υπερδύναμη.
Επιπλέον, η λαοφιλία του Βούτσιτς χτίστηκε με μια σειρά τολμηρών μεταρρυθμίσεων υπέρ του «κοινωνικού κράτους», που είχαν ως αποτέλεσμα μεγάλες αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις, και έναν εντυπωσιακό ρυθμό ανάπτυξης, παρά τους αντικειμενικούς οικονομικούς περιορισμούς που δημιούργησε η «αποβολή» της Σερβίας από τον δυτικό κόσμο για μεγάλο διάστημα.
Αντίθετα, όποια λαοφιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη βασίστηκε στην τεχνητή «επεξεργασία» της εικόνας του από τα πληρωμένα μέσα ενημέρωσης, που τον παρουσίαζαν ως μεγάλο «μεταρρυθμιστή», μέχρι να αρχίσουν να βγαίνουν στον αέρα, εκτός από τις κραυγαλέες αστοχίες του «επιτελικού κράτους», τα μεγάλα σκάνδαλα που ξήλωσαν οριστικά τον μύθο ενός «χρηστού κυβερνήτη». Επιπλέον, τα έξι χρόνια της θητείας του σημαδεύτηκαν από έκρηξη της ακρίβειας, κατάρρευση των δημόσιων δαπανών και φτωχοποίηση μεγάλου τμήματος της ελληνικής κοινωνίας. Και σε ό,τι αφορά την εξωτερική πολιτική, αυτή υπήρξε αβασάνιστα φιλοατλαντική και φιλογερμανική, εχθροπαθής προς τη Ρωσία και άκρως ενδοτική προς τον τουρκικό παράγοντα.
Προσέξτε τώρα και τον άλλο παραλληλισμό: Πριν από έναν περίπου χρόνο, την 1η Νοεμβρίου 2024, κατέρρευσε το (ολοκαίνουργιο) στέγαστρο του σιδηροδρομικού σταθμού στη πόλη Νόβι Σαντ, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 16 άνθρωποι. Η τραγωδία θεωρήθηκε από τη σερβική κοινή γνώμη σύμπτωμα μιας ευρύτερης παθογένειας, που είχε να κάνει με συμπτώματα διαφθοράς, έλλειψης ελέγχων ασφαλείας και κρατικής πρόνοιας για τις δημόσιες υποδομές.
Στην ουσία, το δυστύχημα είχε προκληθεί λόγω σοβαρών εργολαβικών παραλείψεων και της χρήσης ακατάλληλων υλικών, αλλά αυτό δεν εμπόδισε δεκάδες χιλιάδες Σέρβους -με κινητήριο μοχλό τούς φοιτητές και ανθρώπους της ακαδημαϊκής διανόησης, που βρήκαν ευκαιρία να λύσουν τους λογαριασμούς με το «καθεστώς»- να ξεχύνονται στους δρόμους καθημερινά, απαιτώντας την παραίτηση Βούτσιτς.
Ξένα στοιχεία
Η κατάσταση γρήγορα φάνηκε να ξεφεύγει, γιατί στους διαδηλωτές παρεισέφρησαν ξένα στοιχεία, πράκτορες και μισθοφόροι ευρωπαϊκών χωρών που ήθελαν να δημιουργήσουν ένα είδος «πορτοκαλί» επανάστασης, με κίνητρα εντελώς διαφορετικά από τον απλό κόσμο, που θέλησε να διαμαρτυρηθεί. Παρά την άμεση παραίτηση του αρμόδιου υπουργού και τη διενέργεια 12 συλλήψεων (μεταξύ των οποίων ενός πρώην υπουργού Υποδομών), οι κινητοποιήσεις πήραν γρήγορα μεγάλη έκταση, με απεργίες, καταλήψεις και οδοφράγματα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, μερικούς μήνες αργότερα, να παραιτηθεί σύσσωμη η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Μίλος Βούτσεβιτς, αναλαμβάνοντας την πολιτική ευθύνη για το δυστύχημα.
Ομως, ούτε αυτή η παραίτηση κατάφερε να εκτονώσει τα πράγματα, με αποτέλεσμα οι (υποκινούμενες και από το εξωτερικό) διαδηλώσεις να συνεχίζονται, με κύριο πλέον αίτημα τη διενέργεια εκλογών για την απομάκρυνση του Βούτσιτς. Οι οπαδοί του τελευταίου, έχοντας πεισθεί ότι ο εκτροχιασμός της πολιτικής ζωής οφείλεται σε ξένο δάχτυλο και σε δυνάμεις που απαιτούν την άνευ όρων πρόσδεση της Σερβίας στο ευρωγερμανικό άρμα, οργανώνουν πλέον αντιδιαδηλώσεις και καταλήψεις δημόσιων χώρων, με αποτέλεσμα το θερμόμετρο να έχει ανέβει επικίνδυνα στη γειτονική χώρα, την ώρα που αντιμετωπίζει σοβαρά εθνικά προβλήματα με τις διωκόμενες σερβικές μειονότητες στο Κοσσυφοπέδιο και στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη.
Στον αντίποδα, όλοι γνωρίζουμε τι συνέβη στην Ελλάδα στις 28 Φεβρουαρίου 2023. Το τρομερό δυστύχημα των Τεμπών με 57 νεκρούς και 81 σοβαρά τραυματίες έμοιαζε με έγκλημα εκ προμελέτης, αφού υπήρχαν σαφείς προειδοποιήσεις αρμόδιων φορέων προς την πολιτική ηγεσία ότι «το κακό, αργά ή γρήγορα, θα συμβεί». Οι πρώτοι χειρισμοί από την πλευρά της Πολιτείας, με τα πρόχειρα μπαζώματα και την άρον άρον απομάκρυνση πολύτιμων υλικών που θα βοηθούσαν στη διαλεύκανση της υπόθεσης, υπήρξαν επιεικώς τραγικοί και, σε μια δεύτερη ανάλυση, έκρυβαν σκοπιμότητες. Αλυτο μυστήριο παραμένει και η ακριβής αιτία θανάτου των άτυχων νέων, αφού θεωρείται ασαφές τι προκάλεσε την πυρόσφαιρα, ενώ υπάρχουν βάσιμες υπόνοιες ότι η εμπορική αμαξοστοιχία μετέφερε παράνομο υλικό εις γνώσιν μελών της κυβέρνησης, αν όχι του ίδιου του πρωθυπουργού.
Ομως, ο αρμόδιος υπουργός, αυτός που υπήρξε αποδέκτης εκκλήσεων και προειδοποιήσεων τις οποίες έγραφε στα παλαιότερα των υποδημάτων του, παραιτήθηκε για τρεις μήνες και μετά ξανακατέβηκε υποψήφιος στην περιφέρειά του και εξελέγη πανηγυρικά, με τις ευλογίες του κ. Μητσοτάκη! Αντιλαμβάνεται, λοιπόν, κανείς ότι υπάρχει σημαντική διαφορά στις όποιες αναλογίες με τη Σερβία. Στις ελληνικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας δεν πρωταγωνίστησαν ούτε φοιτητές ούτε διανοούμενοι, ούτε βεβαίως ξένοι πράκτορες (αφού ο ξένος παράγων βολεύεται άριστα με τη σημερινή κυβέρνηση). Τις οργάνωσαν οι αποφασισμένοι συγγενείς, που μάνιωσαν στην κυριολεξία, όταν είδαν ότι το παρακράτος της Φαμίλιας πάει άρον άρον να συγκαλύψει την υπόθεση.
«Κορόιδα»
Κανένα ελληνικό κόμμα, ούτε στα πιο προχωρημένα όνειρά του, δεν θα μπορούσε να μαζέψει έστω το 1/10 του κόσμου που συγκέντρωσε στο Σύνταγμα η συγκλονιστική Μαρία Καρυστιανού στις 28 Φεβρουαρίου 2025. Οι διαδηλώσεις για τα Τέμπη, λοιπόν, είναι πηγαίες και παλλαϊκές. Οφείλονται στο πείσμα των ανθρώπων που έχασαν τα παιδιά τους, αλλά στη μνήμη τους έχουν βαλθεί να αποδείξουν ότι δεν είναι τα συνηθισμένα «κορόιδα», που χάφτουν αμάσητα τα ψέματα των απατεώνων της πολιτικής.
Η διαφορά επομένως με τη Σερβία είναι ότι εκεί το κύμα διαμαρτυρίας είναι ως έναν βαθμό χειραγωγούμενο και στοχεύει στην ανατροπή ενός ηγέτη εξαιρετικά αντιπαθούς στη Δύση, αλλά όχι απαραίτητα βλαπτικού για τη χώρα του. Στην Ελλάδα, οι διαδηλώσεις, η απεργία πείνας και οι άλλες μορφές κινητοποίησης είναι αυθόρμητες και στοχεύουν στην ανατροπή του πιο διεφθαρμένου πρωθυπουργού της Μεταπολίτευσης, που εξυπηρετεί όμως στο έπακρο τα γούστα Αμερικανών και Γερμανών. Μαντέψτε ποιος από τους δύο θα τη βγάλει καθαρή…
