Σήμερα, στη δεύτερη θητεία του προέδρου των ΗΠΑ και του «Make America Great Again», οι τριβές με το Βερολίνο έχουν πάρει διαστάσεις ανοιχτής αντιπαράθεσης
Με έτος ίδρυσης το 1947, μόλις δύο χρόνια μετά τη λήξη του πολέμου, το γερμανικό «Spiegel» είναι ακόμη και σήμερα το πιο πολυδιαβασμένο εβδομαδιαίο περιοδικό της Γερμανίας.
- Του Γιώργου Χαρβαλιά
Η μέση κυκλοφορία του αγγίζει τα 700.000 αντίτυπα και θεωρείται «ναυαρχίδα» της προοδευτικής και της mainstream «φιλοευρωπαϊκής» πολιτικής σκέψης, υπό το πρίσμα πάντα του γερμανικού ορντο–λιμπεραλισμού.
Εμείς οι Ελληνες το γνωρίζουμε καλά από την εποχή των Μνημονίων, όταν μας… στόλιζε με όλα τα κοσμητικά επίθετα που αναδείκνυαν τα υποτιθέμενα «κουσούρια» της ράτσας μας. Το ίδιο καλά το γνωρίζει και ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, καθώς τα τελευταία χρόνια δεν έχει σταματήσει να τον υβρίζει. Πιο πρόσφατο κρούσμα στο τεύχος της 12ης Δεκεμβρίου, που τον εμφάνιζε στο εξώφυλλο να ακουμπά στοργικά τα χέρια του στους ώμους του Πούτιν, επιφυλάσσοντας τον πρωτοφανή τίτλο: «Δύο κακοποιοί με τον ίδιο σκοπό»!
Ακόμη και για τα δεδομένα ελληνικής cult δημοσιογραφίας, η χρήση του υποτιμητικού γερμανικού όρου «schurken», που μεταφράζεται στην ήπια εκδοχή ως «αχρείος» και στην πιο βαριά ως… «κάθαρμα», είναι μάλλον προχωρημένη. Για το «Spiegel», όμως, ήταν απλώς ένα ακόμη επεισόδιο στη λυσσώδη εκστρατεία αποδόμησης του συντηρητικού Αμερικανού προέδρου, που, σε αντίθεση με τους Δημοκρατικούς προκατόχους του, δυσκολεύει τα ηγεμονικά σχέδια της Γερμανίας. Η βεντέτα ασφαλώς ξεκινά πολύ νωρίτερα.
Το «America First» της πρώτης θητείας του Τραμπ σηματοδοτούσε μια στροφή εθνοκεντρισμού, ίσως και λανθάνοντος απομονωτισμού των ΗΠΑ, που δεν άρεσε καθόλου στα παγκόσμια κέντρα εξουσίας. Ούτε στους Γερμανούς, που είχαν καλοσυνηθίσει με τις κυβερνήσεις των Δημοκρατικών. Για αυτό και το «Spiegel» αναγκάστηκε, τον Απρίλιο του 2017, να κυκλοφορήσει με ένα ανατριχιαστικό εξώφυλλο που έδειχνε το Αγαλμα της Ελευθερίας με κομμένο κεφάλι και αιμοσταγή δήμιο τον… Τραμπ.
Μόλις εξελέγη ο Μπάιντεν, ένα δεύτερο εξώφυλλο αποκαθιστούσε τον ακρωτηριασμό, υποδηλώνοντας ότι η ορθή τάξη πραγμάτων επανήλθε… Σήμερα, στη δεύτερη θητεία Τραμπ και του «Make America Great Again», οι τριβές με το Βερολίνο έχουν πάρει διαστάσεις ανοιχτής αντιπαράθεσης, ακριβώς επειδή μεσολάβησε η ουκρανική κρίση, που ανέδειξε τη διαμετρικά αντίθετη αντίληψη των δύο πλευρών για θέματα γεωστρατηγικής κυριαρχίας, αλλά όχι μόνο.
Οι δύο πλευρές, από τη μια ολόκληρο το συστημικό γερμανικό πολιτικό φάσμα, πλην του συντηρητικού AfD και της Αριστεράς, και από την άλλη ο Τραμπ και οι υποστηρικτές του στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, που σήμερα έχουν το πάνω χέρι έναντι του βαθέος αμερικανικού κράτους -το οποίο συμμερίζεται ή και ενθαρρύνει τα ψυχροπολεμικά σχέδια της Γερμανίας-, έχουν και άλλα που τους χωρίζουν. Μια απλή σύγκριση στα στρατηγικά δόγματα εθνικής ασφάλειας των δύο χωρών, όπως εξαγγέλθηκαν την τελευταία τριετία, αποδεικνύουν το αληθές. Το αμερικανικό, που εκφράζει τις θέσεις του προέδρου Τραμπ και του MAGA, είναι λιτό και σαφές. Το είδαμε να ανακοινώνεται επίσημα προ ημερών, βυθίζοντας σε κατάθλιψη τα κέντρα της παγκοσμιοποίησης.
Η Αμερική διευκρινίζει ότι δεν έχει σκοπό να κάνει τον παγκόσμιο χωροφύλακα και να αναμιγνύεται σε διενέξεις παντού στον πλανήτη, παρά μόνο όταν θίγονται δικά της ζωτικά συμφέροντα. Στο ίδιο κείμενο, μόλις 33 σελίδων, εκφράζονται η πίστη στην κυριαρχία των εθνών, η ανάγκη ανάσχεσης του γκλομπαλισμού που διαβρώνει την εθνική κυριαρχία, η αποκήρυξη της ακραίας ιδεολογίας περί… ρευστότητας φύλων και της woke ατζέντας στο στράτευμα, κυρίως όμως η ανάγκη δημιουργίας μηχανισμών για την ανάσχεση του μεταναστευτικού ρεύματος.
Τυφλη υποτέλεια
Αυτό που δεν έγινε αντιληπτό ίσως με τον τρόπο που έπρεπε, ειδικά στην Ελλάδα, όπου η υποτέλεια στον δυτικό παράγοντα είναι τυφλή και δεν επιτρέπει την ανάγνωση διαφοροποιήσεων, αφορά τον άγριο χλευασμό εκ μέρους του Τραμπ της σημερινής αδιέξοδης ευρωπαϊκής πολιτικής που περιέχεται σε μια ενότητα με τον αμφίσημο τίτλο «Προάγοντας το μεγαλείο της Ευρώπης». Το συγκεκριμένο παραινετικό απόσπασμα κατ’ ουσίαν απευθύνεται στη Γερμανία. Ο Τραμπ και το επιτελείο του έχουν πάρει χαμπάρι ότι η πολιτική του Βερολίνου είναι εθνικιστική και εθνοδιαλυτική ταυτόχρονα.
Γνωρίζουν ότι η Γερμανία άνοιξε τις πύλες στην αθρόα μετανάστευση, μετά το «Willkommen» της Μέρκελ, γνωρίζουν ότι η Γερμανία προάγει τη woke ατζέντα όπου και όπως μπορεί, γνωρίζουν ότι είναι η ίδια που παρέσυρε την Ευρώπη στην ουτοπία της «πράσινης ανάπτυξης», γνωρίζουν ότι επιδοτεί λυσσαλέα τις εξαγωγές της εις βάρος τρίτων χωρών και φυσικά έχουν αντιληφθεί τον βρόμικο και αποσταθεροποιητικό ρόλο που παίζει στην ουκρανική κρίση. Η σημερινή Γερμανία, και κατ’ επέκταση το ευρωϊερατείο των Βρυξελλών, που ελέγχεται απολύτως από το Βερολίνο, βρίσκονται διαμετρικά απέναντι από τις επιδιώξεις Τραμπ. Δεν αποτελούν ακόμη κίνδυνο, αλλά εστία αυξανόμενης ενόχλησης για τις ΗΠΑ. Για αυτό και ο Αμερικανός πρόεδρος τους καλεί να συμμαζευτούν.
Στην «ευρωπαϊκή ενότητα» του αμερικανικού αμυντικού δόγματος δεν υπάρχει όμως μόνο η (άκρως υποτιμητική για τη Γερμανία) σύσταση σωφροσύνης -σαν να μιλά ο δάσκαλος στον μαθητή-, αλλά και η έμμεση επίπληξη. Την ώρα που ο Γερμανός υπουργός Αμυνας έφτασε να μιλά ακόμη και για «προληπτικό χτύπημα» εις βάρος του Πούτιν, ο Τραμπ γκρεμίζει με πάταγο το αφήγημα της ρωσικής απειλής, λέγοντας ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες υποφέρουν από τραγική έλλειψη αυτοπεποίθησης, δεδομένου ότι η Ρωσία δεν είναι σε θέση -και προφανώς δεν έχει καμία πρόθεση- να επιτεθεί σε ευρωπαϊκές χώρες.
Στην πράξη, οι ΗΠΑ καλούν τους Ευρωπαίους να αφήσουν τις «αγριάδες» και να κοιτάξουν να δομήσουν μια σχέση στρατηγική σταθερότητας με τη Μόσχα, όπως επιδιώκει η ίδια η Ουάσινγκτον. Ομως, αυτό είναι ανεπίτρεπτο για τη Γερμανία, που, μετά το χαστούκι της ενεργειακής κρίσης και το ναυάγιο των «πράσινων» ονειροφαντασιώσεων, έχει βασίσει την «ανάσταση» των εξαγωγών της στην πολεμική φρενίτιδα. Αν σταματήσει η αντιπαράθεση με τον Πούτιν και γκρεμιστεί απότομα το αφήγημα της ρωσικής απειλής, κάηκε.
Πάνω σε αυτή την απειλή, όπως θα δούμε την επόμενη Κυριακή, φρόντισε να στήσει όχι μόνο το οικονομικό της comeback, αλλά και τις γεωπολιτικές φιλοδοξίες ενός πολυεθνικού αχταρμά (Δ΄ Ράιχ, σύμφωνα με άλλους), όπου στο τέλος… όλοι θα μιλούν γερμανικά. Ο Τραμπ εμποδίζει προς το παρόν αυτές τις φιλοδοξίες. Λογικό είναι λοιπόν το «Spiegel» να τον υβρίζει ως κάθαρμα, επειδή επιδιώκει την ειρήνη. Ολοι οι υπόλοιποι, οι έχοντες σώας τας φρένας Ευρωπαίοι, κάνουμε τον σταυρό μας που υπάρχει ο Τραμπ και δεν έχουμε φτάσει ακόμη στον Γ’ Παγκόσμιο…
