Ας μην κοροϊδευόμαστε, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο η σημερινή κοινοβουλευτική αντιπολίτευση εργάζεται για λογαριασμό του Μητσοτάκη. Η χώρα, όμως, χρειάζεται κάτι πιο φρέσκο και αμόλυντο από τα βρόμικα χνότα των πολιτικών
- Γιώργος Χαρβαλιάς
Στα εορταστικά τραπέζια των προηγούμενων ημερών, προτού ακόμη ανακύψει το «κόμμα Καρυστιανού», οι πολιτικές προβλέψεις έδιναν και έπαιρναν: «Να δείτε που ο Αλέξης θα κάνει τη διαφορά», «Ο Σαμαράς θα συσπειρώσει τον κόσμο της Ν.Δ.», «Αμα διώξουν τον χασογκόλη, το ΠΑΣΟΚ θα έρθει πρώτο κόμμα» και διάφορα τέτοια ενθουσιώδη και ευφάνταστα.
Προσωπικά καθόμουν στη γωνιά χωρίς να μετέχω στην ευφορία της «εικονικής λύτρωσης». Κι όταν κάποια στιγμή οι παρευρισκόμενοι με παρότρυναν να μπω στη συζήτηση με το γνωστό «εσύ τι λες που είσαι και δημοσιογράφος;», κατέφευγα στον πειρασμό να τους τρολάρω. «Κυριάκος μέχρι να σβήσει ο ήλιος, αγαπητοί μου. Τουλάχιστον με αυτούς που αναφέρατε».
Η ατάκα δημιουργούσε αμηχανία, ίσως και κάποιο εκνευρισμό. Και τότε αναγκαζόμουν να δώσω διευκρινίσεις. Πλάκα έκανα, αλλά όχι εντελώς. Γιατί, όσο κι αν ακούγεται οξύμωρο, όλοι οι προαναφερθέντες «σωτήρες», πρόσωπα ή κόμματα, μοιάζουν να βρίσκονται στην υπηρεσία του Μητσοτάκη. Να εργάζονται για τη μακροημέρευσή του στην εξουσία.
Ας αρχίσουμε πρώτα από τον Τσίπρα και ένα πολύ βασικό δημοσκοπικό αξίωμα: Πολιτικό πρόσωπο με 70% αρνητικές γνώμες, εκ των οποίων οι περισσότερες αντιπροσωπεύουν σκληρούς haters, δεν έχει καμία απολύτως ελπίδα να ξαναδεί εξουσία. Αρα τι ακριβώς κάνει το παλικάρι;
Σίγουρα προσφέρει υπηρεσία στο Μητσοτάκη ξυπνώντας τα «αντι-ΣΥΡΙΖΑ» ανακλαστικά σε μια συγκεκριμένη κατηγορία «ευρωψωνισμένων» ψηφοφόρων, βασικός υποδοχέας της οποίας είναι η σημερινή μεταλλαγμένη Ν.Δ. Αυτοί είναι διατεθειμένοι και τον… Ερντογάν να ψηφίσουν για να μην ξαναδούν τη φάτσα του Αλέξη στο Μαξίμου.
Και οι υπόλοιποι, οι λιγότερο πωρωμένοι; Ε, αυτοί σίγουρα δυσκολεύονται να καταλάβουν τι σόι rebranding είναι αυτό που επιχειρεί ο άνθρωπος με ένα βιβλίο-ποταμό, μέσα από το οποίο ζητάει συγγνώμη στο κατεστημένο, αλλά για τα λάθος πράγματα!
Αντί να απολογηθεί, ας πούμε, για τις Πρέσπες, ομολογώντας έστω ότι ήταν μια πολύ κακή συμφωνία που απέτυχε εκ του αποτελέσματος να κατοχυρώσει τα ελληνικά συμφέροντα, ο Αλέξης ζητούσε συγγνώμη από τους μιντιάρχες, γιατί τους ταλαιπώρησε με τους αυτοσχεδιασμούς του, και από τους πολιτικούς του αντιπάλους, γιατί τους ενέπλεξε στη «σκευωρία» της Νovartis!
Ολόκληρο το νόημα της δημόσιας παρουσίας του μετά την «αναβάπτιση» συνοψίζεται σε μια απολογία προς το σύστημα και την ελίτ του τόπου (πολιτική και επιχειρηματική), σε μια λογική: «Kατάλαβα τα λάθη μου που σας ενόχλησαν και δεν θα τα ξανακάνω. Από δω και μπρος θα παίζω με τους κανόνες σας».
Η δήλωση αυτή, συμμόρφωσης και υποτέλειας, μπορεί να καθησυχάζει π.χ. τους τραπεζίτες, αλλά σίγουρα η προοπτική ενός αριστερούλη… Κούλη δεν συγκινεί τον κόσμο. Επομένως, η επιστροφή Τσίπρα από πολιτικής απόψεως αποτελεί μiα τρύπα στο νερό. Ισχυρίζεται ότι δεν θα πορευτεί με κανέναν από τους παλιούς του συντρόφους, όμως στο τέλος -θυμηθείτε με- θα αναγκαστεί να ενσωματώσει όλα τα περιτρίμματα ακόμη και της Νέας Αριστεράς, που κάποτε ήθελε να διώξει από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν μπόρεσε μέχρι που ήρθε ο Κασελλάκης.
Τον ίδιο μίζερο και περιθωριακό χώρο θα ανακυκλώσει ο Αλέξης, γιατί δεν έχει από πουθενά αλλού δεξαμενές για να αντλήσει ψήφους. Αρα, στην καλύτερη περίπτωση, θα πάρει ένα 10% και θα κάτσει στα αβγά του, χωρίς να χαλάσει ούτε στο ελάχιστο τον ύπνο του Μητσοτάκη. Βολικό ίσως για τον ίδιο που θα ξαναγυρίσει ως «αρχηγίσκος» στην ασφάλεια των βουλευτικών εδράνων, αλλά βολικό και για τον Κυριάκο, καθώς δεν του δημιουργεί απειλή ενός σοβαρού αντιπολιτευτικού πόλου.
Τα ίδια ισχύουν και για τον Σαμαρά, από την ανάποδη όμως. Ελάχιστα πειστικός αφενός, γιατί από τα Ζάππεια μας πήγε φουλ στα Μνημόνια και τα κουρέματα, κυρίως όμως γιατί ήταν αυτός ο ίδιος που ανέστησε την «πτέρυγα Μητσοτάκη» στη Ν.Δ. Αυτός έφερε πίσω την Ντόρα με το 1,5%, στην κυριολεξία άνευ λόγου, αυτός έκανε υπουργό Εσωτερικών τον Κυριάκο και ο ίδιος τον στήριξε στην εσωκομματική εκλογή στρατεύοντας τον Αδωνι υπέρ του.
Σήμερα εμφανίζεται λες και δεν ήξερε με ποιους είχε μπλέξει. Σαράντα χρόνια την είχε ζήσει τη φαμίλια, αλλά τώρα κατάλαβε την εθνομηδενιστική πολιτική της ιδιοσυγκρασία, την παθολογική ιδιοτέλεια και τη ροπή στη διαφθορά.
Κακά τα ψέματα, ο Σαμαράς έχει μόνο ένα ελαφρυντικό. Οτι δεν είναι κλέφτης και ότι αγαπάει την πατρίδα έστω κι αν στις δύσκολες ώρες φοβήθηκε να πάρει ρίσκα και να αντιμετωπίσει στα ίσα τους δανειστές. Αυτά τα δύο συστατικά τού δίνουν το δικαίωμα να εμφανίζεται ως λύση ανάγκης για να λυτρώσει τη χώρα από το καθεστώς Μητσοτάκη. Πώς, όμως; Μόνο ενώνοντας -στο ιταλικό πρότυπο- τον χώρο της λαϊκής, ταυτοτικής δεξιάς που αθροιστικά σήμερα ξεπερνά το 20%.
Ο Σαμαράς θα μπορούσε πράγματι να είναι ένας μεταβατικός πρωθυπουργός για να απαλλαγούμε από το σημερινό απόστημα. Αλλά δυστυχώς οι «δεξιές συνιστώσες» δεν ενώνονται γιατί κάθε μία εξυπηρετεί τη δική της ατζέντα. Ο Βελόπουλος, που καλπάζει δημοσκοπικά στην περιφέρεια, είναι εντελώς sui generis τύπος και δεν θέλει συνεταίρους ή μέντορες, ο Νατσιός αναφέρεται σε εκκλησιαστικούς κύκλους που μάλλον δεν ενθαρρύνουν συμπράξεις, η Λατινοπούλου θα προτιμούσε να συνεργαστεί ακόμη και με τον Μητσοτάκη για να αποφύγει τον Βελόπουλο και οι λοιποί «δεξιοί» της Βουλής (πρώην Χρυσαυγίτες, «Σπαρτιάτες» κ.λπ.) στηρίζουν με την ψήφο τους τη σημερινή κυβέρνηση. Οπότε το πείραμα δεν δένει. Αν ο Σαμαράς τελικά κατεβάσει δικό του κόμμα, θα πάρει ένα αξιοσέβαστο μονοψήφιο ποσοστό το οποίο θα εξανεμιστεί στη δεύτερη εκλογή, όταν ο Κυριάκος αρχίσει και θέτει τα διλήμματα.
Για το ΠΑΣΟΚ ας μην έχουμε αυταπάτες. Εχει στις τάξεις του σοβαρή πτέρυγα «kyriakistas», με πρώτη και καλύτερη την Αννούλα του… χιονιά, που πολύ θα ήθελε -δοθείσης ευκαιρίας- να ακολουθήσει τα βήματα του Ανδρέα Λοβέρδου. Με τον σημερινό αρχηγό το ΠΑΣΟΚ δεν βλέπει εξουσία ούτε με κιάλια, αλλά κι αν τον αλλάξει είναι βέβαιο ότι θα υπάρξουν διασπαστικές τάσεις από τις οποίες θα επωφεληθεί και η Ν.Δ.
Ας μην κοροϊδευόμαστε, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο η σημερινή κοινοβουλευτική αντιπολίτευση εργάζεται για λογαριασμό του Μητσοτάκη. Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα με αυτά που συμβαίνουν η κυβέρνηση θα είχε γκρεμιστεί μέσα στη Βουλή. Οχι στους δρόμους. Λύσεις επομένως προερχόμενες από αυτό το φθαρμένο πολιτικό προσωπικό και ειδικά σε συσκευασίες ανακύκλωσης δεν μπορούν να έχουν τύχη. Θυμίζουν σάπιο φαγητό, ξαναζεσταμένο σε φούρνο μικροκυμάτων.
Η χώρα χρειάζεται κάτι πιο φρέσκο και αμόλυντο από τα βρόμικα χνότα των πολιτικών. Κι αυτό μπορεί να έρθει μόνο με ένα μαζικό κίνημα πολιτών που θα ξεκινήσει «από τα κάτω», όπως το Κίνημα των Τεμπών. Προσωπικά ακούω βερεσέ αυτά τα περί απειρίας, έλλειψης κοινοβουλευτικής παιδείας και πολιτικής αντίληψης. Η Μαρία Καρυστιανού σίγουρα θα ήταν πολύ πιο αποτελεσματική ως αρχηγός αξιωματικής αντιπολίτευσης από το σημερινό τσίρκο. Το απέδειξε στριμώχνοντας ως απλή πολίτης το καθεστώς Μητσοτάκη περισσότερο από ολάκερη την αντιπολίτευση μαζί. Και να θυμόμαστε κάτι: Η χώρα στη νεότερη Ιστορία της δεν καταστράφηκε από άπειρους και ονειροπόλους πατριώτες. Από τους έμπειρους και διεφθαρμένους εντολοδόχους των ξένων καταστράφηκε.
