Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ασκεί τη «διπλωματία της ευγένειας». Προτιμά τις επικύψεις, τα κανακέματα και τις φιλοφρονήσεις, καθώς «δεν πρέπει να γινόμαστε δυσάρεστοι»
Προ ημερών ο έμπειρος ανταποκριτής του Σκάι στην Αγκυρα, Μανώλης Κωστίδης, που -αν μη τι άλλο- είναι σε θέση να ερμηνεύει τις προθέσεις της τουρκικής ηγεσίας, μετέδωσε ότι η πολυδιαφημισμένη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν προγραμματίζεται για μετά τις 10 Φεβρουαρίου, αλλά θα είναι τυπικής σημασίας. «Δεν υπάρχουν μεγάλες προσδοκίες. Βασικό μέλημα των δύο πλευρών είναι να δείξουν ότι συνεχίζουν να συνεννοούνται και πως δεν υπάρχει σημαντική ένταση στην περιοχή».
- Του Γιώργου Χαρβαλιά
Σοβαρά; Μέλημα της ελληνικής πλευράς είναι να δείξει προς τα έξω ότι δεν υπάρχει κάποια ένταση με την Τουρκία, όταν έχει φάει δύο NAVTEX αορίστου διάρκειας στο… κεφάλι που δεσμεύουν το μισό Αιγαίο; Κι όταν σ’ αυτές ακριβώς τις «αγγελίες ναυσιπλοΐας» 23 ελληνικά νησιά κατονομάζονται -βάσει της αυθαίρετης τουρκικής ερμηνείας Διεθνούς Δικαίου- ως οιονεί αποστρατικοποιημένα;
Παράξενο δεν ακούγεται; Κι όμως, σωστά τα γράφει ο Κωστίδης. Μυστηριωδώς η επικοινωνιακή στρατηγική και των δύο πλευρών είναι ταυτόσημη. Να δείξουμε προς τα έξω ότι εξακολουθούμε να μιλάμε. Οτι αυτές οι «μικροδιαφωνίες», που για τη μεν Τουρκία αποτελούν έμπρακτες αμφισβητήσεις ελληνικής εθνικής κυριαρχίας, ενώ για την κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι σαν αυτό που λέμε «πέρα βρέχει», δεν σκιάζουν τον διάλογο των δύο χωρών.
Ποιον διάλογο, δηλαδή; Το κουβεντολόι για να περνάει η ώρα. Το πώς θα διευκολύνουμε με περαιτέρω άρσεις ταξιδιωτικών περιορισμών την εισροή Τούρκων επισκεπτών στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου και τη Θράκη, το πώς θα υπάρξουν επιχειρηματικές συμπράξεις (που ναρκοθετούν την ελληνική θέση σε περίπτωση κρίσης, όχι το αντίστροφο) και το πώς θα κάνουμε πολιτιστικές ανταλλαγές για να… αβγατίζουν τα τουρκοσίριαλ στα ελληνικά κανάλια.
Αυτό είναι το… soft power diplomacy σχολής Γεραπετρίτη. Για να περνάμε τα δύσκολα θέματα «κάτω από το ραντάρ». Οταν έρθει όμως η ώρα, αυτά τα «δύσκολα θέματα» να έρθουν στο προσκήνιο, η Ελλάδα θα αναζητά διεθνή ερείσματα και οι υπόλοιποι στην Ευρώπη, οι υποτιθέμενοι εταίροι και σύμμαχοι, θα μας απαντούν χαιρέκακα: «Μα εσείς δεν μιλούσατε εγκάρδια μέχρι χθες; Δεν μας λέγατε πως δεν υπάρχει ένταση στο Αιγαίο; Δεν μπορεί, κάτι λάθος θα κάνετε και οι δύο. Βρείτε τα…».
Πάμε τώρα στην ανάποδη όψη του σκηνικού. Αντί η κυβέρνηση να αντιδράσει για τις τουρκικές NAVTEX, το έπραξε κάποιος άλλος. Την περασμένη Πέμπτη ο ανεξάρτητος ευρωβουλευτής Νικόλας Φαραντούρης κατέθεσε κατεπείγουσα ερώτηση προς την ύπατη εκπρόσωπο της Ε.Ε., Κάγια Κάλας, επισημαίνοντας ότι αυτές οι αυθαίρετες τουρκικές ενέργειες συνιστούν ευθεία αμφισβήτηση κυριαρχίας κράτους-μέλους της Ε.Ε. Προ ημερών ο ίδιος ευρωβουλευτής επισκέφθηκε την Τρίπολη της Λιβύης. Οχι φυσικά ως Ελληνας προσκεκλημένος, αλλά ως Ευρωπαίος αξιωματούχος, μέλος των Επιτροπών Προϋπολογισμού, Ασφάλειας και Αμυνας Ευρω-αμερικανικών και Ευρω-σφρικανικών Σχέσεων.
Ο Φαραντούρης, που ξέρει πολύ καλά τα ενεργειακά, ως πρόεδρος -παλαιότερα- της ΔΕΠΑ, αλλά και της EUROGAS (διεθνούς ένωσης ευρωπαϊκών εταιριών φυσικού αερίου στις Βρυξέλλες), μπήκε κατευθείαν στο ψητό. Μιλώντας τόσο στον πρωθυπουργό Ντμπεϊμπά (αυτόν που κάθε λίγο και λιγάκι σταυροφιλάει ο «αγκαλίτσας» Γεραπετρίτης) όσο και στον αρμόδιο υπουργό Πετρελαίου και Φυσικού Αερίου, εξήγησε χωρίς περιστροφές ότι δεν θα δουν άσπρη μέρα με την Ευρώπη, αν δεν ακυρώσουν το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο.
«Τόνισα στον αξιότιμο υπουργό ότι η ασφάλεια των συναλλαγών προϋποθέτει ασφάλεια δικαίου και ότι ο μόνος ασφαλής οδηγός για επενδύσεις και οικονομική συνεργασία είναι το πλαίσιο που θέτει το Διεθνές Δίκαιο. Οσο παραμένει στο τραπέζι ένα παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο για τις θαλάσσιες ζώνες, είναι ένα αγκάθι που δηλητηριάζει τις σχέσεις και εμποδίζει επενδύσεις και συνεργασίες» είπε ο Φαραντούρης στις επίσημες δηλώσεις του μετά το πέρας των συναντήσεων.
Απλό; Απλούστατο, θα σας έλεγα. Αλλά έχετε ακούσει εσείς παρόμοια ξεκάθαρη διατύπωση από τον αρμόδιο Ελληνα υπουργό Εξωτερικών; Μάλλον όχι. Γιατί η διπλωματία της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι «διπλωματία της ευγένειας». Προτιμά τις επικύψεις, τα κανακέματα και τις φιλοφρονήσεις, καθώς «δεν πρέπει να γινόμαστε δυσάρεστοι».
Σύμπραξη
Η επόμενη έκπληξη όμως θα έρθει φοβούμαι από τη Λιβύη, όχι από την Τουρκία. Τον περασμένο Ιούνιο, σε μία κίνηση που δεν έλαβε ιδιαίτερη δημοσιότητα, η κρατική επιχείρηση πετρελαίου (ΝOC) της αναγνωρισμένης κυβέρνησης της Λιβύης, δηλαδή του πρωθυπουργού Ντμπεϊμπά, υπέγραψε στην Κωνσταντινούπολη με την αντίστοιχη κρατική εταιρία της Τουρκίας ΤΡΑΟ σύμπραξη για γεωλογική/γεωφυσική μελέτη σε τέσσερις υπεράκτιες περιοχές, καθώς και για 2D σεισμικές έρευνες σε έκταση περίπου 10.000 τ.μ. Η συμφωνία NOC – TΡΑΟ στηρίζεται σε προγενέστερο MOU της Αγκυρας και της κυβέρνησης της Τρίπολης για συνεργασία σε έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων που χρησιμοποιεί ως κύριο χάρτη αναφοράς εκείνον που συνοδεύει το τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019 και ο οποίος παρακάμπτει την πλήρη επήρεια της Κρήτης.
Τις επόμενες εβδομάδες η NOC ετοιμάζεται να προχωρήσει σε νέο γύρο παραχωρήσεων, ενώ η Τουρκία πιέζει την κυβέρνηση της Τρίπολης να δεσμεύσει και τις επίμαχες περιοχές με NAVTEX, όπως έκανε η ίδια στο Αιγαίο! Το πρώτο ερώτημα είναι τι ακριβώς κάνει η Ελλάδα με τι Λιβύη; Εχουν προκύψει μύριες όσες συναντήσεις Γεραπετρίτη και με τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές, τόσο αυτή της κυβέρνησης της Τρίπολης όσο και αυτή της Βεγγάζης, δηλαδή του στρατάρχη Χαφτάρ, οι γιοι του οποίου έχουν κάνει τα ταξίδια στην Αθήνα κάτι σαν Παγκράτι – Κολιάτσου και δεν έχουν αφήσει ταβέρνα για ταβέρνα.
Πρόσφατα ο Μπελγκασέμ Χαφτάρ, γιος του στρατάρχη και επικεφαλής του «Ταμείου για την Ανάπτυξη και την Ανασυγκρότηση της Λιβύης» (δηλαδή… ταμίας), έφτασε, με προτροπή του δουλοπρεπούς Γεραπετρίτη, να γίνει πανηγυρικά δεκτός για συνάντηση από τον ίδιο τον Μητσοτάκη! Πλην όμως ούτε η οικογένεια Χαφτάρ ούτε η κυβέρνηση της Τρίπολης έχουν μπει στον κόπο να αποκηρύξουν το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο. Αντιθέτως, την ίδια ώρα που αναλώνονται σε αγκαλίτσες και χάι φάιβ με τον Γεραπετρίτη προχωρούν σε συμφωνίες ουσίας με τον Ερντογάν, οι μεν για τις επικείμενες παραχωρήσεις, που προαναφέραμε, και τα βλαστάρια του στρατάρχη για τις ορδές μεταναστών που ξεφορτώνουν στη χώρα μας μέσω Κρήτης.
Το δεύτερο κρίσιμο ερώτημα είναι γιατί αυτά τα απλά που είπε καθαρά και ξάστερα ένας απλός Ελληνας ευρωβουλευτής, δηλαδή ότι αν δεν ακυρώσουν το μνημόνιο με την Αγκυρα δεν θα δουν βοήθεια από την Ευρώπη ούτε στον ύπνο τους, δυσκολεύεται να τα ξεστομίσει κοτζάμ υπουργός Εξωτερικών χώρας-μέλους της Ε.Ε., ώστε να τελειώνουμε μια και καλή με τους κατεργάρηδες, είτε βρίσκονται στη Βεγγάζη είτε στην Τρίπολη; Και γιατί η κυβέρνηση δεν αντικρούει τις τουρκικές NAVTEX, φέρνοντας το ζήτημα στην Ευρωπαϊκή Ενωση, παρά επιμένει να λέει προς τα έξω ότι «όλα βαίνουν καλώς»; Πάσχει ο Γεραπετρίτης από σύνδρομο φοβίας, ηττοπάθειας, χαμηλής αυτοεκτίμησης, έλλειψης αυτοσεβασμού; Ή συμβαίνει κάτι άλλο που δεν βλέπουμε με… γυμνό μάτι;
