Μπορούν να εγγυηθούν την ασφάλεια της Ευρώπης οι πρώην… σφαγείς της; Μπορεί μια χώρα με τέτοιο «μητρώο» να αποκτήσει πρόσβαση σε πυρηνικά;
Ενας σπουδαίος Γερμανός φιλόσοφος, ο Φρίντριχ Χέγκελ, προσπαθώντας να ερμηνεύσει τα καπρίτσια της Ιστορίας, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα γεγονότα επαναλαμβάνονται. Την πρώτη φορά ως τραγωδία και τη δεύτερη ως φάρσα.
Το απόφθεγμα, βέβαια, αποδίδεται σε έναν άλλο πολύ πιο γνωστό Γερμανό που άλλαξε την πορεία του σύγχρονου κόσμου, τον Κάρολο Μαρξ. Αλλά μικρή σημασία έχει η πατρότητα της ρήσης. Το κρίσιμο ερώτημα που ανακύπτει στις ημέρες μας είναι μήπως τα γεγονότα επαναλαμβάνονται και τρίτη φορά. Με τη μορφή εφιάλτη. Κι όταν μιλάμε για Γερμανούς, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να το αποκλείσουμε.
Στο πλαίσιο της συστηματικής αναθεώρησης της Ιστορίας που επιχειρείται εσχάτως τοποθετείται και η παραγραφή ή, για την ακρίβεια, η «άμβλυνση των εντυπώσεων» μέσω συμψηφισμών και εξωραϊσμών για τα απάνθρωπα γερμανικά εγκλήματα, όπως αυτά που διέπραξαν στην κατεχόμενη Ελλάδα.
Η αλήθεια όμως είναι ότι στη διάρκεια της παρουσίας τους στην πατρίδα μας συντελέστηκε ένα μικρό ολοκαύτωμα. Από την Κρήτη μέχρι το Κομμένο κι από τα Καλάβρυτα μέχρι τον Χορτιάτη. Προσέξτε: Το ολοκαύτωμα αυτό δεν είχε ρατσιστικό ή φυλετικό χαρακτήρα. Είχε αμιγώς τιμωρητική διάσταση. Με μοναδικό στόχο να καμφθεί το φρόνημα ενός λαού που βρήκε την τόλμη να αντισταθεί. Το φρόνημα της γενναιότητας που βλέπετε στις φωτογραφίες που δημοσιεύονται σήμερα. Γιατί κανείς από τους πατριώτες που οδηγούνται στο απόσπασμα και ξέρουν πολύ καλά τι τους περιμένει, δεν έχει το βλέμμα απελπισμένου μελλοθάνατου. Μόνο το βλέμμα του θυμού και της περηφάνιας.
Οι Γερμανοί σκότωσαν τους πατριώτες στήνοντάς τους χωρίς κανέναν δισταγμό σε έναν τοίχο του παλαιού Σκοπευτηρίου, όπως σκότωσαν κι έξω από τα σπίτια τους δεκάδες χιλιάδες άλλους – αμάχους και ανυποψίαστους, γέρους, γυναίκες και παιδιά. Οι θηριωδίες τους δεν έχουν προηγούμενο στη νεότερη Ιστορία. Μονάχα οι Τούρκοι τούς συναγωνίζονται…
Γι’ αυτό κι ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ, ο σπουδαιότερος ίσως Αμερικανός πρόεδρος της νεότερης περιόδου, προς το τέλος του πολέμου κι όταν είχε γίνει φανερό ότι το τέρας του ναζισμού νικήθηκε, φώναξε τον επιστήθιο φίλο του Χένρι Μόργκενταου για να συζητήσουν την «τιμωρία» των υπευθύνων: «Τούτοι δω», του είπε, «είναι αδιόρθωτοι. Λέω να τους στειρώσουμε για να μην μπορέσουν να επαναλάβουν τα ανομήματά τους!».
Ο καημένος ο Μόργκενταου, πράος και μειλίχιος, λίγο έλειψε να πέσει από την καρέκλα. «Πρόεδρε, δεν γίνονται αυτά» απάντησε με θάρρος. «Αλλά θα σου φτιάξω ένα σχέδιο μεταπολεμικής μεταχείρισης της Γερμανίας και θα είσαι σίγουρος ότι θα απαλλαγούμε μια για πάντα από τον βραχνά των γεωστρατηγικών της φιλοδοξιών. Γιατί δεν θα διαθέτει βιομηχανία προκειμένου να τις υποστηρίξει».
Καθησυχασμένος ο Ρούζβελτ, που δεν μπορούσε να χαλάσει χατίρι στον «κολλητό» του, υπουργό Οικονομικών τότε, έκλεισε τη συζήτηση με έναν αστερίσκο: «Δεν ξέρω τι θα κάνεις, αλλά να φροντίσεις τούτοι εδώ να μην ξαναφορέσουν πηλήκιο και στολή ποτέ στη ζωή τους! Και να μην ξαναπετάξουν αεροπλάνο! Ούτε ανεμόπτερο…».
Ο Ρούζβελτ έφυγε, δυστυχώς, πρόωρα από τη ζωή, ο Μόργκενταου «απολύθηκε» από τον Τρούμαν, που είχε μυαλό μόνο για τη… σοβιετική αρκούδα, το σχέδιο Μόργκενταου πετάχτηκε στα σκουπίδια και οι Γερμανοί όχι μόνο έμειναν ατιμώρητοι, αλλά ενισχύθηκαν πλουσιοπάροχα για να ανατάξουν τη βιομηχανία τους. Την ίδια ακριβώς βιομηχανία που τροφοδοτούσε την πολεμική μηχανή του Χίτλερ και σήμερα κρατάει όρθιο τον Ζελένσκι στο μέτωπο της Ουκρανίας.
Οι Γερμανοί, λοιπόν, όχι μόνο ξαναφόρεσαν στολή και πηλήκιο, όχι μόνο ξανάφτιαξαν τη Λουφτβάφε και την έστειλαν να βομβαρδίσει τη Σερβία, αλλά σήμερα ευαγγελίζονται να υποκαταστήσουν αυτοί -οι ολετήρες και σφαγείς- τους Αμερικανούς ως αμυντικός πυλώνας της Ευρώπης. Χωρίς να ανοίξει μύτη, χωρίς τον παραμικρό προβληματισμό ή διαμαρτυρία από όσους θυμούνται το παρελθόν τους, οικοδομούν σήμερα ένα γιγαντιαίο εξοπλιστικό πρόγραμμα, όπως ακριβώς έκαναν και στις παραμονές των δύο παγκόσμιων πολέμων.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, παρασέρνουν ολόκληρη την Ε.Ε. σε ένα εξοπλιστικό κρεσέντο, διαλέγοντας οι ίδιοι και τον εχθρό: Τους Ρώσους, με τους οποίους έχουν παλαιούς λογαριασμούς, καθώς ποτέ δεν χώνεψαν ότι αυτοί ουσιαστικά τους νίκησαν, φτάνοντας μέχρι το Βερολίνο.
Ξαφνικά, λοιπόν, ολόκληρη η Ευρώπη ζει στην παράκρουση της ρωσικής απειλής. Και ψάχνει να πάρει τη ρεβάνς του τελευταίου πολέμου, όχι όμως για λογαριασμό των νικητών, αλλά των ηττημένων! Οι «ρωσοφαγικές» επιδιώξεις των Γερμανών έχουν καταστεί πλέον επίσημο ευρωπαϊκό αφήγημα. Κι η επιθυμία τους να ποδηγετήσουν την άμυνα της Ευρώπης, οι ίδιοι που σε διάστημα δύο δεκαετιών την έκαψαν δύο φορές, θεωρείται κάτι το… φυσιολογικό, η απάντηση, τάχα μου, της Ευρώπης στην αυθάδεια του Τραμπ!
Χωρίς κανείς να αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν να εγγυηθούν την ασφάλεια των ευρωπαϊκών συνόρων οι πρώην σφαγείς των ευρωπαϊκών λαών; Και χωρίς κανείς να αναρωτιέται αν η Ευρώπη κινδυνεύει από τη Ρωσία ή από την αθρόα λαθρομετανάστευση μουσουλμάνων, όπως ορθά επισημαίνει ο «κακός» Τραμπ.
Μέσα σε όλα αυτά τα παράλογα, η Γερμανία του Μερτς πιστεύει ότι τώρα ήρθε η ώρα να εκπληρώσει κι άλλο ένα απωθημένο της: Να μπει στο πυρηνικό παιχνίδι, παίρνοντας τα κλειδιά από την τσέπη των δύο «χρήσιμων ηλίθιων», που φέρονται ως υπάλληλοι της, του Βρετανού πρωθυπουργού Κιρ Στάρμερ και του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν.
Το νέο σχέδιο προβλέπει απαλλαγή της Ευρώπης από την αμερικανική πυρηνική ομπρέλα και υποκατάστασή της από αντίστοιχα γαλλικά και βρετανικά συστήματα. Μόνο που τα «κλειδιά» δεν ανήκουν μόνο στους ιδιοκτήτες. Θα έχει λόγο και η Γερμανία, αποκτώντας ξαφνικά από το παράθυρο και… πυρηνικό κουμπί. Για να λύσει τους λογαριασμούς της με τους Ρώσους!
Μπορείτε, λοιπόν, να το φανταστείτε, κοιτώντας εκείνες τις ξεχασμένες φωτογραφίες με τους ανώνυμους ήρωες της Καισαριανής; Οτι θα ερχόταν η μέρα που θα βάζαμε τους σφαγείς τους να μας φυλάνε τα σπίτια από μια εντελώς ανύπαρκτη απειλή; Κι ότι θα σπρώχναμε τον πλανήτη σε μια πυρηνική περιπέτεια για να ικανοποιηθεί η εθνικιστική ματαιοδοξία του Βερολίνου;
Φοβάμαι ότι αυτό δεν λέγεται εγγύηση ασφάλειας για τις επόμενες γενιές μας, αλλά εγγύηση μπλεξίματος με πολύ άσχημο τέλος. Οι Γερμανοί ξανάρχονται για να επιτελέσουν το γνώριμο παιχνίδι τους, ποντάροντας στην έλλειψη ιστορικής μνήμης, από εμάς τους νεότερους για όσα τράβηξαν από δαύτους κάποιοι άλλοι προγενέστεροι Ελληνες που αποφάσισαν να αντισταθούν. Γι’ αυτό και πρωτοσέλιδα σαν το σημερινό έχουν ανεκτίμητη αξία…
